Jadąc autostradą A4 w kierunku Krakowa, zatrzymałem się na jednym z parkingów. Moją uwagę zwrócił autobus z Ukrainy, z którego wysiadła grupa pasażerów. Widywałem już wcześniej takie autobusy, ale zazwyczaj podróżowali nimi ludzie młodzi. Tym razem było inaczej. Większość pasażerów stanowiły osoby w wieku emerytalnym. Były też matki z dziećmi i młodsi mężczyźni. Pierwsza myśl? Może uciekają przed wojną? Może front przesunął się w okolice ich domów i musieli wyjechać? Zacząłem się jednak zastanawiać, kiedy zobaczyłem, że pasażerowie są w bardzo dobrych humorach, żartują, śmieją się i rozmawiają. Oczywiście nie musi to niczego oznaczać. Ale przyszło mi do głowy pytanie za sto punktów. Czy jadą na wycieczkę, do rodziny, czy może obserwujemy już zjawisko turystyki emerytalnej? Przypomnę, że zgodnie z obowiązującymi przepisami obywatel Ukrainy, po nawet bardzo krótkim okresie pracy w Polsce, może nabyć prawo do polskiej emerytury, a po uwzględnieniu ukraińskiego stażu ubezpieczeniowego i spełnieniu pozostałych warunków również do wyrównania jej do polskiej emerytury minimalnej. Do tego dochodzą trzynastki i czternastki, które mogą być wypłacane także za granicę. A może ktoś z pasażerów już pobiera takie wyrównanie i przyjeżdża właśnie do ZUS, żeby potwierdzić swoje miejsce zamieszkania w Polsce? Bo przypominam, że warunkiem otrzymywania wyrównania do minimalnej emerytury jest zamieszkiwanie w Polsce, a nie na Ukrainie. Nie wiem, dokąd jechali ci ludzie ani w jakim celu. Nie twierdzę też, że ktokolwiek z nich pobiera jakiekolwiek świadczenia. Ale patrząc na autobus jadący z Czerniowiec przez polskie miasta do Częstochowy, trudno mi było nie pomyśleć o przepisach, których zmianę od miesięcy proponujemy. Problem nie leży w tym, kto i skąd przyjeżdża, ale w tym, czy nasze państwo potrafi skutecznie weryfikować, komu i na jakiej podstawie wypłaca pieniądze polskich podatników. Bez różnicy czy to autobus z Ukrainy czy samolot z Indii...