مرثیه‌ای برای هویت‌های بربادرفته و حماسه‌ی گیسوانِ گره‌خورده در باد: داستانِ دختران ممسنی، دخترانِ قلعه‌ها‌ی گل و گلاب. وقتی تاریخ به دست فاتحان و حکومت‌های مرکزی نوشته می‌شود، اولین چیزی که قربانی می‌گردد، حقیقتِ مقاومت است. آن‌چه قرن‌ها بر مردمانِ #لر در پهنه‌ی #زاگرس گذشت، نبردی نابرابر برای حفظ هویت و بقا در برابر حکومت‌هایی بود که حیات سیاسی خود را در نابودی ساختار ایلی، فقیرسازی سازمان‌یافته و اعدام پی‌درپی رهبران این دیار می‌دیدند. در دل این سرکوب سیستماتیک، قربانیان مضاعف تاریخ، زنان لر بودند. از این تبارِ جسور، تنها نام‌های معدودی مانند بی‌بی‌مریم بختیاری توانستند به لطف موقعیت سیاسی و جایگاه اشرافی، از سد سانسور رسمی عبور کنند و ثبت شوند. صدها و هزاران زن دیگر، که در بزنگاه‌های تاریخی دوشادوش مردان ایستادند یا بار ویرانیِ ناشی از سقوط ایل را به دوش کشیدند، در گرداب تاریخ نانوشته فراموش شدند. این روایت بغضِ فروخورده‌ی زاگرس است. داستانی از تبارِ بلوط و صخره، روایتی از مردمانِ لُر که تار و پود هستی‌شان با کوهستان، کوچ، ایستادگی و عطشِ بی‌پایان برای آزادی گره خورده است. در میانِ تمام زخم‌هایی که بر پیکر اقوام ‌لر نشسته، قصه‌ی دخترانِ ممسنی، دخترانِ قلعه‌ی گلاب، فریادی است که از حنجره‌ی زنانِ لر در یادِ تاریخ طنین‌انداز شده است. بهار سال ۱۲۱۴ خورشیدی، بوی تند باروت، هوای پاک کوهستان را می‌درید. قشون محمدشاه قاجار برای در هم شکستن غرور لُر‌های ممسنی‌ به جنوب فارس سرازیر شده بود و شعله‌های جنگ به قلعه‌های کوهستانی «گل» و «گلاب» در جنوب بهبهان رسیده بود، همان آغوشِ سنگی و امنی که حالا پناهگاهِ لرزانِ زنان، کودکان و خانواده‌های بی‌دفاع شده بود. در غیاب ولی‌خان ممسنی که در جبهه‌ای دیگر شمشیر می‌زد، پسرش باقرخان، در قلعه مانده بود تا از آخرین سنگر دفاع کند. قشونِ حکومتی قلعه‌ها‌ی گل و گلاب را بلعید و با سیصد سرباز بر فراز ارتفاعات چنگ انداخت. از آن بالا، بارانِ آتش و مرگ بر سر قلعه‌ی گل باریدن گرفت. حلقه‌ی محاصره لحظه به لحظه تنگ‌تر می‌شد، راه‌های امید بسته شده بود و نفسِ مهماتِ مدافعان به شماره افتاده بود و غریوِ پیروزیِ قشون هر ثانیه نزدیک‌تر می‌شد. در دلِ آن قلعه‌ی محاصره‌شده، دختران و زنان جوانی نفس می‌کشیدند که معنای اسارت را خوب می‌فهمیدند. زنان لُر با طعم تلخ اسارت آشنا بودند و برای این آزادی سالها هزینه داده بودند. آن‌ها می‌دانستند که سقوط قلعه به معنای غنیمت شدن، بردگی، جدا شدن از ریشه‌ها و فروخته شدن در بازارهای برده‌فروشی است. برای آن دخترکانِ مغرور که زیر سقف آسمانِ بی‌کران و هم‌نفس با بادهای آزادِ کوهستان قد کشیده بودند، تن دادن به دست‌های متجاوزِ قشون، کابوسی هزار بار هولناک‌تر از مرگ بود. دخترانی که تا دیروز کنار چشمه‌ها می‌خندیدند و آوازهای لری می‌خواندند، حالا رو در روی پرتگاه ایستاده‌، به جای زانو زدن و گریستن، دستِ خواهر، دوستِ کودکی و عموزاده‌ی خود را گرفتند، گیسوانشان را به یکدیگر بافتند و خود را از روی قلعه به رودخانه‌ پرتاب کردند… حسن فسایی در فارسنامه ناصری این لحظه را با کلماتی آغشته به خون و اندوه نوشته‌است: «... چون مردمان باقر‌خان خود را غريق درياى گرفتارى ديدند، آنچه زن جوان بود دو نفر دو نفر از خوف اسيرى و ننگ بی‌سيرتى، گيسوها را بر يكديگر زده از فراز كوه قلعه گل كه اقلا پانصد ذرع بلندى داشت خود را به زير انداختند...(وقايع سال ١٢٥٢ قمری) (قسمت ۱/۲)

«زن، زندگی، آزادی» از خون و نبضِ زیستن جوشید، اما راهزنانِ سلطنت با زهرِ کینه و عقده‌های کهنه به تاراج آمدند! میان فریاد حیات و لاشه‌خواریِ کاسبانِ قدرت هیچ پیوندی نیست؛ نسبتِ ما با آنان، تنها قصه درختی تناور است با کرم‌های لجن‌زاری که مغزِ ساقه را می‌جوند و خیالِ باطل دارند که مرگِ درخت، سلطنتِ آن‌هاست! #زن_زندگی_آزادی #از_دموکراسی_بگو

You’re citing rare survival cases as if rarity itself proves this account. Juliane Koepcke survived a plane breakup after falling into rainforest canopy😂 not dropping on a mountain cliff. Beck Weathers survived extreme altitude exposure, not walking and reserving energy not climbing up cliffs. Their stories are extraordinary precisely because the circumstances were extraordinary, and NEITHER is a substitute for evaluating the actual mechanics, injuries, terrain, and 50-hour timeline being claimed here. They didn’t fall 17 to 34 story building and walked it off by 50 hours climbing without medical assistance on broken bones and internal injuries 😂😂😂 especially since this is in one of the most crazy terrain that only locals can navigate. Research is good then do some more. And GOD IS GOOD? Ok!! so what? So you mean God was good when killed other American soldiers? Was God responsible for them dying because he didn’t make a miracle to save them? Did they then deserve to die? Does that mean that your God was on the side of Iranians that day? That’s the problem when you bring God into man made decisions. And regarding the terrain, I strongly suggest researching the Zagros. GOD IS GOOD? NO! GOD IS GREAT AND GAVE US A BRAIN TO USE! 👍🏻👍🏻

شما با عکس مجتبی خامنه‌ای پست من رو به اشتراک گذاشتین؟ من هیچ احترامی برای خامنه‌ای قاتل و پسر قاتل‌‌تر از خودش قائل نیستم و هر روز آرزوی سقوط این حکومت ظالم و متوحش و دزد و خونخوار رو دارم. اما به دست خود مردم ایران که شما ظاهرا برداشت اشتباه کردین. اگر از پهلوی نیستم، ضدجنگ بودن من رو با بی‌شرف بودن یکی نکنید. اگر یک آرزویم برآورده شد این بود👇🏻