Rob Wolvers 🚴‍♀️💙💛🇳🇱

Kijkend naar het debat over de fascistische rellen in Den Haag wil ik toch iets kwijt als iemand die dagelijks een fair share aan doodsbedreigingen en haat krijgt. Het was geen bezorgde burger die mijn adres online gooide. Het was geen bezorgde burger die die tweet ging reposten (sterker nog, diegene was PA van een PVV-minister) Het was geen bezorgde burger die zei dat ik moet stoppen met leven van uitkering (ik werkte toen in de Tweede Kamer) en terug moest naar de woestijn (in de Kaukasus hebben we 99% groen) Het was geen bezorgde burger die zei dat ie mij in elkaar zou rammen als ie mij tegenkwam in Amsterdam. Het was geen bezorgde burger die schreef dat ik dezelfde behandeling verdien als Peter de Vries. Het was geen bezorgde burger die schreef dat ie het niet vertrouwde dat ik in 20 jaar tijd het had geschopt tot de Tweede Kamer. Het was geen bezorgde burger die schreef dat ik eigenlijk een infiltrant van een buitenlandse inlichtingendienst was in het hart van onze democratie. Het was geen bezorgde burger die mijn foto's deelde in prive discordgroep van een politieke partij met "Ik heb HIV" erop. Het was geen bezorgde burger die riep dat ik mezelf onterecht een Nederlander noemde, want ik hoor hier niet. Het was geen bezorgde burger die schreef dat hij hoopte dat mijn nieuw gekochte woning in no time in vlammen zou opgaan. Een bezorgde burger. Dat ben ik eigenlijk. Bezorgd over de aftakeling van onze democratische rechtsstaat door de populisten, door latente en openlijke xenofoben die al een tijdje ons land regeren. Bezorgd dat het kabinet Wilders I, de minister van Justitie nota bene, niet de ballen heeft om de neo-nazi rellen van afgelopen weekend te bestempelen wat ze zijn. Bezorgd over de leugens en desinformatie die door politici in de Tweede Kamer, met Kabinetsleden voorop, worden gebezigd om bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten. Bezorgd over hoe neo-nazi's onze veiligheid en democratische beginselen aan hun bruine laarzen lappen en gemotiveerd worden, aangespoord worden, gesteund worden door bepaalde partijleiders uit de Tweede Kamer. Bezorgd, dat nota bene Nederland geen lering heeft getrokken uit de geschiedenis en opnieuw diezelfde weg aan het inslaan is. En bezorgd, dat velen het niet beseffen dat democratie niet vanzelfsprekend is. Dat die fragiel is en altijd beschermd dient te worden tegenen diegenen die er niks mee hebben en bereid zijn om die orde met geweld omver te werpen. Dit land verdient beter dan politici die haat aanwakkeren en als er naar gehandeld wordt door hun achterban, meteen de moeder Theresa gaan uithangen, zichzelf losrukkend van de verantwoordelijkheid die op hun schouders rust. Per slot van rekening wil ik als vluchteling die geboren en getogen is in een dictatuur, dit zeggen tegen Nederland: democratie sterft niet van de ene op de andere dag, maar stukje bij beetje. Het begint altijd met het geluid van ingegooide ruiten.