اینکه به‌جای رشد کردن و دنبال‌کردن رویاها، مجبور باشی همه توان و انرژی رو برای جنگیدن با محدودیت و سانسور بذاری، دردیه که تقریبا همه آدم‌ها توی ایران می‌فهمنش. تلخیش اینجاست که یه حکومت سرکوبگر، با برنامه و حساب‌شده همه مسیرهای پیشرفت رو می‌بنده تا هر صدای مخالف، یا فکر آزاد رو کنترل یا خفه کنه. این شرایط، نه‌فقط وقت آدم‌هارو می‌بلعه، بلکه انرژی و روحشون رو هم کم‌کم می‌سابه. بی‌انصافیه که آدم‌ها، به‌جای اینکه توی رقابت سالم شکوفا بشن، همیشه مجبور باشن جلوی یه دیوار به اسم سانسور و سرکوب دست‌وپا بزنن. شاید همین باشه که خیلی‌ها ترجیح میدن برن و تو فضای آزادتری نفس بکشن، به جای اینکه اینجا بمونن و دائم درگیر محدودیت‌ها بشن. حقیقت اینه که این مدل حکومت‌ها، هرچقدر هم خودشون رو قوی نشون بدن، تهش محکوم به سقوطن. ترس رو ابزار کنترل می‌کنن، ولی ترس موندگار نیست. فساد و بی‌عرضگی از درون پایه‌هاشون رو می‌خوره و با همه سانسور و سرکوبی که می‌کنن، آگاهی مردم هی گسترش پیدا می‌کنه و شکاف عمیق‌تر میشه. تاریخ بارها نشون داده که این مسیر برگشت نداره. سرکوب، از جمله #فیلترینگ و محدودیت #اینترنت، شاید سال‌ها ادامه پیدا کنه، ولی همیشه یه روز و یه لحظه میرسه که همه چیز یک‌دفعه عوض میشه.