Bugün eve döndüğümde anahtarımı yanımda olmadığını fark ettim. Ailem şehir dışındaydı, yedek anahtar da onlardaydı. Bir süre kapının önünde ceplerimi ve çantamı tekrar tekrar aradım. Sonunda anahtarcı çağırdım. Gelen usta önce kapıyı inceledi, sonra bana dönüp, “Siz bu kapıyı kilitlediniz mi, yoksa sadece çekip mi kapattınız?” diye sordu. Sakince! +++
Usta kilide dokunmadan kapının kenarına eğildi. Kapının kasaya sürttüğünü, dilinin karşılığa sıkıştığını söyledi. Kartla açmayı denedi ve birkaç saniye sonra kapı açıldı. Dışarıdan bakınca kilitlenmiş gibiydi. “Kilidi değiştirmeye gerek yok, kapı aşağı sarkmış,” dedi. Menteşeleri kontrol edip karşılık demirini biraz yukarı aldı. Kapıyı yeniden denedi; artık zorlanmadan kapanıyordu. Ücretini sordum. Kapıyı açma ve küçük ayar için makul bir ücret istedi. Ben de boşuna kilit değişecek diye endişelendiğime sevindim. Anahtarımı unuttuğum için kendime kızarken, kilit masrafı çıkacağını düşünmüştüm.
Bugün bir terzide pantolonumun paçasını yaptırmak için bekliyordum. İçeri orta yaşlı bir adam girdi. Elindeki pantolonu terziye uzatıp belinin dar geldiğini söyledi. Terzi pantolonu inceledikten sonra bunun geçen ay aldığı pantolon olduğunu hatırlattı. Adam biraz mahcup şekilde gülümsedi ve son zamanlarda kilo aldığını söyledi. Ancak terzinin verdiği cevap ikisini de şaşırttı. +++
Terzi, adamın pantolonunu tezgâha koyup ölçü almaya başladı. Birkaç dakika sonra adamın sürekli aynı terziye geldiğini ve her seferinde farklı bir tadilat istediğini söyledi. Adam da artık kıyafetlerinin hiçbirine sığamadığını anlattı. Bunun üzerine terzi, kendisinin de yıllardır aynı sorunu yaşadığını söyleyip güldü. İkisi bir süre sohbet etti. Adam kalkarken cebinden para çıkardı ama terzi ücret almadı. Meğer adam, terzinin geçen hafta hastanede yatan eşine kan vermiş. Terzi bunu tesadüfen öğrenmiş ve o günden beri adama teşekkür etmek için fırsat kolluyormuş.
Sabah her zamanki fırından taze bir ekmek alıp işe yürüyordum. Yol kenarındaki sahipsiz bir köpeğe ekmeğin yarısını böldüm, önüne bıraktım. Köpek ekmeği yemedi; sadece gözlerimin içine bakıp önümden yürümeye başladı. Dönemeçte birden durdu ve havladı. Adımımı attığım an yukarıdan büyük bir beton parçası tam önüme düştü. Şokla fırın poşetini yere düşürdüm. +++
Kafamı kaldırdığımda yan binanın dış cephe tadilatından bir kalıbın koptuğunu gördüm. Eğer köpek beni iki saniye durdurmasaydı, o parça direkt kafama gelecekti. Şok içinde arkama döndüm ama köpek çoktan ara sokağa girip gözden kaybolmuştu. İş yerinde bütün gün ellerimin titremesini engelleyemedim. Akşam iş dönüşü kasaptan iki büyük parça et alıp aynı sokağa gittim. Saaatlerce her köşeyi aradım, esnafa sordum ama onu bir daha hiç gören olmamıştı. Hayatımı hiç tanımadığım bir sokak köpeğinin o iki saniyelik duraksamasına borçlu olduğumu bilerek eve döndüm. O günden beri mahalledeki her sahipsiz hayvana başka bir gözle bakıyorum.
Kadın dükkândan çıktıktan birkaç dakika sonra çalışan, yanlışlıkla o fotoğrafın da baskıya gönderildiğini fark etti. Hemen kadının arkasından seslendi. Kadın geri dönüp fotoğrafı görünce telaşla elinden aldı. Meğer fotoğrafta arkadaşlarıyla birlikte hazırladıkları sürpriz doğum günü kutlaması vardı. Kutlamanın yapılacağı kişiyle aynı iş yerinde çalışıyordu ve sürprizin bozulmasını istemiyordu. Kadın fotoğrafı çantasına koyup derin bir nefes aldı. Sonra çalışana dönüp, "İyi ki fark ettiniz, bunu görseydi bütün planımız mahvolurdu" dedi.
Bugün oturduğum yerde bir kadın dikkatimi çekti. Yanında yaşlı bir kadın ve üç yaşlarında sarı saçlı, mavi gözlü çok güzel bir kız çocuğu vardı. Yaşlı kadına anne diye hitap edince kaynanası olduğunu düşündüm. Küçük kız sürekli merak ettiği şeyleri soruyordu ama annesi her defasında bağırıp tersliyordu. Kadının hem çocuğuna hem yanındaki yaşlı kadına davranışları gerçekten inanılır gibi değildi. +++
Bir süre sonra küçük kız annesinin yanından kalkıp yaşlı kadının kucağına oturdu. Annesi hemen kolundan tutup indirmeye çalıştı. Tam o sırada kızın söylediği söz yüzünden etraftaki herkes kadına dönüp baktı: "Anne, sen anneannemi sevmiyorsun, beni de böyle büyüyünce sevmeyecek misin?" Kadın bir anda öfkelendi ve kızını susturmaya çalıştı. Yaşlı kadın ise torununu kendine çekip sessizce ağlamaya başladı. Kadının yüzündeki öfke hiç değişmedi. Küçücük bir çocuğun bile fark ettiği bu davranışları yetişkinlerin görmezden gelmesi beni asıl şaşırtan şey oldu.
Grip aşısı olmak için sağlık ocağına gittim. Sıram gelince içeri girdim, kimliğimi verip aşı olmak istediğimi söyledim. Hemşire bilgisayardan bilgilerimi kontrol etti, ardından aşıyı hazırladı. Tam kolumu uzatmıştım ki aşıyı yapmadan önce aile hekimine danışmam gerektiğini söyledi. Doktorun odasına geçtim. Birkaç soru sorduktan sonra hemşireye dönüp aşıyı bekletmesini istedi. +++
Doktor, aşıdan önce son günlerde hastalık belirtim olup olmadığını öğrenmek istemiş. Birkaç gündür hafif boğaz ağrım olduğunu söyledim. Ateşim olup olmadığını sordu. Olmadığını söyleyince muayene etmeye karar verdi. Boğazıma baktıktan sonra bunun önemli bir enfeksiyon belirtisi olmadığını, yine de kararın muayeneye göre verileceğini anlattı. Sonunda aşı olmamda sakınca görmedi. Hemşire aşıyı yaptı. Ben de bütün bu işlemlerin birkaç dakika süreceğini düşünerek gelmiştim ama sağlık ocağından çıkmam neredeyse bir saatimi aldı.
Bir kitapçıya gittim. Beğendiğim kitabı alıp kasaya yöneldim. Tam ödeme yapacakken kasiyer kitabın barkodunu okuttu ve ekranda farklı bir ürün çıktı. Başka bir kitap olduğunu söyledim. Çalışan barkodu tekrar okuttu, yine aynı sonuç çıktı. Mağaza sorumlusunu çağırdı. Sorumlu kitabı elimden alıp arka tarafa götürdü. Birkaç dakika sonra geri geldiğinde söyledikleri beni şaşırttı. +++
Sorumlu, kitabın barkodunun başka bir ürüne ait olduğunu ve sistemde bu şekilde kayıtlı bulunduğunu söyledi. Fakat asıl sorun bu değildi. Kitabın yayınevi tarafından mağazaya gönderilen fiyatı ile sistemdeki fiyatı birbirini tutmuyordu. Sorumlu, kitabı bana etikette yazan fiyattan satamayacağını söyledi. Ben de rafta hangi fiyat yazıyorsa o fiyattan almak istediğimi belirttim. Tartışma uzayınca başka bir çalışan araya girdi ve aynı kitabın geçen hafta da aynı nedenle satılamadığını söyledi. Meğer mağaza bu hatayı günlerdir biliyor ama etiketleri değiştirmiyormuş. Kitabı bırakıp çıktım. En garibime giden, rafta hâlâ aynı kitabın önünde indirim etiketi durmasıydı.