ลอมอ

เคส 1 พ่อเพื่อนที่ป่วย เพื่อนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมีลูกที่ต้องดูแล ค่าใช้จ่ายก็เยอะ ต้องมาตัดสินใจคล้ายๆ แบบนี้ เลยโทรมาปรึกษา ... พอคุยเสร็จเพื่อนก็ตัดสินใจว่า จะรักษาประคับประคองไปเรื่อยๆ เพราะไม่ไหวกับค่าใช้จ่าย (เฮ้อ...ตอนนั้นก็รู้สึกบาปจัง ที่คุยแล้วทำให้เพื่อนตัดสินใจแบบนั้น) แต่พอพ่อรู้ พ่อบอกกับเพื่อนทั้งน้ำตาว่า รักษาพ่อนะ พ่อยังอยากอยู่ อยากเห็นหลานโตจนเรียนจบ คำวิงวอนจากคนแก่วัย 73 สะเทือนใจชิบหาย ... เพื่อนเลยตัดสินใจ เจ๊งก็ช่างมันจะรักษาพ่อให้ได้ แล้วก็จัดยาราคาแพงนั่นแหล่ะ แต่ก็รักษาต่อได้อีกแค่ 6-7 เดือน พ่อเพื่อนก็จากไป . . เคส 2 ภรรยาผม ตอนรักษามะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย ผมมาปรึกษาหมอ ว่ามันมีตัวยาที่ดีกว่านี้มั้ย? เพราะคีโมไป 2ครั้ง อาการไม่ดีขึ้นเลย .. หมอก็บอกมียาพุ่งเป้าที่คุณภาพสูงกว่านี้ แต่ราคาเป็นแสน หมอถามว่าในแง่ค่าใช้จ่ายคุณพร้อมมั้ยล่ะ? แต่ถ้าความเห็นหมอ พูดตรงๆ เคสภรรยาคุณเหลือเวลาไม่มาก คุณได้ยาดีแค่ไหน ก็ยื้อเวลาเพิ่มชีวิตได้ไม่เกิน 3-4 เดือน ซึ่งก็ต้องถามว่าผู้ป่วยจะรู้สึกยังไง เพราะการอยู่ได้นานขึ้นแบบคุณภาพชีวิตแย่ๆ แทบเดินไม่ไหว ไปไหนก็ไม่ได้ กินก็ไม่ค่อยได้ มันอาจทำให้ 3-4 เดือนที่อยู่ต่อเป็นการเพิ่มความทรมาน ภรรยารู้เรื่อง ก็ปฏิเสธแบบเสียงแข็งว่า อย่าเอาเงินมาทุ่มรักษาโรคที่ไม่มีทางหาย พี่เอาเงินไปดูแลลูกเหอะ นี่ตัดสินใจแล้ว ถ้าไม่ไหวก็ปล่อยเลยนะ มันทรมาน ... มือสั่นเลยกู . ไม่ว่าจะตัดสินใจยังไง ไม่มีผิดถูก ไม่ใช่เรื่องความเห็นแก่ตัว คนป่วยก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อ เขามีสิทธิ์ แม้แค่เพียงสักวันมันก็อาจมีค่าสำหรับเขา คนที่เลือกตัดจบ เขาก็คิดดีแล้ว มองหลายสิ่งจนยอมรับในความจริง ก็ต้องเคารพการตัดสินใจเขา โลกนี้ไม่มีสูตรสำเร็จ ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง ในเรื่องการตาย วันที่ต้องเผชิญหน้ากับวาระสุดท้ายของคนที่รัก ... ตรรกะ เศรษฐศาสตร์ แม่งไม่ง่ายเหมือนตอนอยู่บนกระดาษ .. สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือ การนั่งข้างคนที่เรารัก จับมือรับฟังสิ่งที่เขาต้องการ แล้วช่วยกันแบกรับผลของการตัดสินใจนั้น ไม่ช้าก็เร็ว พวกเราทุกคนก็ต้องเจอบททดสอบแบบนี้ หวังว่าเมื่อวันนั้นมาถึง ทุกคนจะได้ทำสิ่งที่คิดว่าดีสุดในช่วงเวลานั้นๆ .