انزوای بامداد.

دلم میخواد چنلم رو یکم گسترده کنم ولی درپیت تر از این حرفاست. فعلا اینجوری داشته باشینش. t.me/+0fLWflZrRnFkOTU0

آقا دست شما درد نکنه خوش نگذشت.

آدم‌ها من رو ناامید کردن و من مامانم رو.

اگه میتونستم اون قسمت از زندگیِ آدما که من توش بودم رو پاک میکردم.

کاش این یه کوچولو رحمی که تو دلم مونده هم زودتر از بین بره.

همه چیز رو به فردا موکول میکنم، شاید تا فردا مُردم.

تو که دلمو کباب کردی. کاش همینجاها بودی حداقل یه لقمه هم میزدی.

کمک تو زندگی آدم بزرگا گیر افتادم.

من اهل اذیت کردن یا بدی کردن به کسی نیستم، تنها کاری که میتونم بکنم اینه که خودمو از آدما بگیرم.

به به چه انسان‌های غیر قابل اعتمادی.

بهم بگو، چجوری باید به آدمای مورد علاقم بفهمونم که دشمنشون نیستم؟

حلوا میپزم زیرا احساساتم مرده است.

به مرگ بیشتر امیدوارم تا آدما.

دارم میبینم که اون بیرون خوشحالی و شادی هست ولی انگار قرار نیست دست من بهش برسه.

میخوام جفت پا بیام تو صورتت تا اولین کسی باشم که روی ماه قدم گذاشته.

دارم میرم پشت بوم، اگه تو راه صد نفر هم بهم لبخند بزنن، باز میپرم.

از زندگیت لذت ببر و اسم منو فراموش کن.

یه روز از خواب پا میشی و میبینی دیگه هیچکس رو به خاطر نمیاری. جز خودت. اونم نه کامل.

آدم‌ها میگن من فرق دارم. بله، در ناامید کردن.