ติงเซียง เป็น subplot ที่ดีสุดๆ ของปิศาจ Gen Urobuchi ที่ไม่กะให้คนเข้าใจ
ดู 3 รอบแล้ว ก็เขียน 3 รอบ แต่ก็ยังเขียนถึง จื่อติงเซียง (ชิโชกะ) อีก ชอบตั้งแต่ดีไซน์ จนยิ่งคิดถึงเบื้องหลังและตัวนิสัยน้องเอง ก็จากชอบไปเป็นชอบมากๆ มันกลมกล่อมแล้วจบในตัวเองโดยที่ไม่ต้องเด่นเลย ดูมา 3 รอบก็ได้เห็นมุมมองใหม่ๆ ตลอด เดี๋ยวเสาร์นี้ก็จะไปดูรอบที่ 4 อีก
โจทย์บทของติงเซียงคงเขียนท้าทายมากๆ ตรงที่ว่าต้องไม่ไปเด่นกว่า โฮมุระ วาสุ แต่ก็ต้องมีที่ห้ามจืดเป็น npc ต้องมีเนื้อที่ให้คนเข้าถึงได้ จบในภาคด้วยตัวเอง และต้อง balance เวลาไม่ให้ไปเกินบทคนอื่นในเวลาที่จำกัดมากๆ และต้องมีพัฒนาการตัวละครให้คนดูเข้าถึงได้ แต่จอมปิศาจ Gen Urobuchi ก็ทำได้แถมเอามาเป็น quiz ฟ้าแลปแบบยากสุดๆ ด้วย
(ขอเน้นอีกทีว่าอันนี้คือการตีความของเราเองล้วนๆ มีหลอนมีอะไรแน่นอน ภาคนี้นามธรรมสุดๆ คิดว่าอะไร make sense หรือชอบอันนี้ก็หยิบๆ ไปแค่อันนั้นพอ)
เรื่องเปิดมาโดยการที่น้องคุยเข้ากับเคียวโกะได้ถูกปาก เรื่องที่ว่าสาวน้อยเวทมนตร์ไม่ควรไปผูกสัมพันธ์กับคนทั่วไป เรื่องที่ทั้งคู่ก็ไม่ชอบที่จะให้ใครมาสงสารเหมือนกัน เรื่องอดีตที่น่าจะคล้ายๆ กัน ติงเซียงเลยคิดว่าทั้งเคียวโกะและตัวเธอเองน่าจะมีมุมมองอะไรคล้ายๆ กัน น่าจะเข้ากันได้ก็ได้ ผูกมิตรไว้น่าจะดีกว่า ซึ่งน้องก็ดูมีความสุขจริงๆ
ถึงทั้งคู่จะมีความเห็นคล้ายๆ กัน แต่ลึกๆ แล้วติงเซียงไปสุดทางกว่ามากเลย
อย่างของเคียวโกะจะออกแนวไม่เข้าใจทำไมซายากะถึงชอบไปยุ่งกับคนนู้นคนนี้ แล้วถ้ามีความลับลับหลังที่เล่าไม่ได้ จะเปิดใจกันได้จริงๆ หรอ แต่ก็ไม่ได้ไปห้ามซายากะจริงๆ จังๆ แต่ตัวเองไม่คุย แต่ของติงเซียงตีความไปไกลกว่านั้นว่าไม่มีประโยชน์อย่าไปเสียเวลาด้วยจะดีกว่า
เรื่องที่ไม่ชอบให้ใครมาสงสารเหมือนกัน เคียวโกะเองก็ไม่ชอบ เพราะว่าตัวเองแข็งแกร่ง ไม่อยากให้ถูกมองว่าช่วยตัวเองไม่ได้ แต่ของติงเซียงมันไปสุดกว่านั้นตรงที่ว่ามีแผลใจที่จะไม่ยอมและรังเกียจในการถูกใครซักคนสงสาร หรือยอมให้ใครช่วยเลย (เล่าต่อในวรรคหน้า)
แล้วก็ตัวติงเซียงก็บอกเคียวโกะว่า การทิ้งอดีตไปไม่ได้หมายความว่าจะเข้ากับปัจจุบันได้นะ จะให้ลืมทั้งความหวังและความสิ้นหวังที่ผ่านมาน่ะ ไม่เอาด้วยหรอกนะ
ซึ่งมันเป็นการบอกเป็นนัยๆ ว่า เคียวโกะมองว่า อดีตเป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ ต้องให้จมปลักไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ติงเซียง ถึงจะแปลว่าต้องไม่ลืมสิ่งที่ผ่านมาที่เป็นบทเรียน แต่ก็แปลว่าการที่เราทิ้งอดีตไว้ข้างหลังก็คือการทรยศต่อสิ่งที่ตัวเองได้ผ่านมาเหมือนกัน
ตัดมาที่ฉากคาเฟ่ที่ฉากหน้าเป็นกลุ่ม Holy Quintet และกลุ่มวาสุกินขนมกัน ทุกคนมีความสุขยกเว้นตัวติงเซียงที่ไม่ค่อยจะจอยเท่าไหร่ คอยระวังเรื่องต้องกินอาหารให้หมด และฉากหลังเป็นฉาก ตุ๊กตาหมีเขียวที่เล่าถึงอดีตของตัวน้องเอง
ส่วนนี้เล่าเร็วมากและเป็นหลังฉากคู่ไปกับฉากหน้า ในเวลาไม่เกิน 2 นาที แถมต้องดูหลายรอบมากๆ มาประกอบกับฉากที่มาโดกะดูความทรงจำติงเซียงมาวางคู่กันอีก ใครเข้าใจคือเก่งมาก แต่ส่วนตัวตีความเองแล้วก็คงหลอน แต่ได้ประมาณว่า
ตุ๊กตาหมีเขียวที่ป่วยติดเตียงในคาเฟ่ช่วงแรกเป็นตัวแทนของติงเซียงตอนเด็ก และแทนตัวคุณพ่อในตอนหลัง
ติงเซียงโตขึ้นมาในครอบครัวคนจีนที่ไม่ค่อยที่จะมีเงินเท่าไหร่ ต้องอยู่ใน tower blocks (ชุมชนแออัดแฟลตสูง คิดถึงแบบตึกแออัดที่คนอยู่เยอะๆ) (จากฉากย้อนความทรงจำตอนที่ติงเซียงได้เค้กแล้ววิ่งขึ้นบันไดสูงหลายชั้นไปหาพ่อ ในห้องมีแต่ถุงขยะเต็มไปหมด) เลยโตมาแบบครอบครัวคนจีนที่เข้มงวดเรื่องการกิน ที่ว่าต้องกินให้หมด (ลูกหลานคนจีนจะเข้าใจที่ทำไมตัวน้องเลิ่กลั่กในคาเฟ่) ต้องไม่มีใครมาสงสาร ต้องเข้มแข็งและอยู่รอดด้วยตัวเองให้ได้ (อันนี้อาจหลอน)
ตอนเด็กๆ ติงเซียงป่วยจนต้องติดเตียงไปช่วงนึง (ฉากย้อนความทรงจำในคาเฟ่และตุ๊กตาหมี) พ่อของเธอก็เลยซื้อเค้กมาให้เป็นกำลังใจ (ตุ๊กตาหมีตัวอื่นเอาเค้กมาให้) ทั้งๆ ที่ครอบครัวเธอน่าจะไม่มีเงินมากพอที่อยู่ๆ อยากซื้อเค้กก็ซื้อมาให้ได้เลย เธอเลยตีความว่า เค้ก = ความรักของพ่อ แล้วเธอก็มีความสุขมาก เลยบอกว่า "โตมาหนูจะซื้อเค้กให้พ่อบ้าง" เพราะว่าในหัวเอาความรักและความสุขไปผูกกับเค้กเรียบร้อยแล้ว
แต่ว่าในวันที่ต้องสลับหน้าที่กัน วันที่พ่อเธอป่วยแล้วติงเซียงต้องเป็นคนดูแลพ่อบ้าง (อิงจากประวัติแม่มดพอลล่า) แต่น้องก็ยังเด็กยังดูแลพ่อได้ไม่ค่อยดี น้องเลยอยากจะตอบแทนพ่อบ้างด้วยการหา "เค้ก" มาให้พ่อบ้าง พ่อจะได้มีความสุขเหมือนตอนที่พ่อซื้อเค้กมาให้เธอบ้าง ก็เลยไปทำสัญญาบางอย่างเพื่อช่วยครอบครัวกับคิวเบย์ แล้วได้เค้กมาเยอะมากๆ
น้องดีใจมากๆ ที่หาเค้กเยอะมากมาให้พ่อได้ เลยรีบวิ่งหอบเค้กไปหาพ่อ แต่ว่าแทนที่ได้เห็นพ่อมีความสุข น้องกลับได้เห็นพ่อฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตา ทำให้น้องใจสลายแล้วกลายเป็นแม่มดไป
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่เรื่องไม่ได้บอก แต่ส่วนตัวตีความ (หลอน) ไปว่า พ่อน้องคงไม่ได้เกลียดน้องหรอก หรือ ตั้งใจที่จะทำแบบนั้นต่อหน้าน้องหรอก ก็อุตส่าห์ยอมลำบากหาเค้กมาให้ลูกสาวจะได้เห็นลูกสาวยิ้มได้ แต่ไม่อยากให้ตัวเองเป็นตัวถ่วงให้ลูกสาวตัวเองต้องมาลำบากดูแลตัวเองไปด้วย คนที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อเค้ก อย่าหวังเลยว่าจะมีเงินคอยรักษาอาการตัวเองได้ สู้ให้ตัวเองหายไป ลูกสาวจะได้ไม่ต้องลำบากยังดีซะกว่า คิดว่าอย่างงั้นนะ แต่ว่าไม่มีเขียนเพราะงั้นอันนี้หลอนจริง
แต่มันดันทำให้ลูกสาวสุดที่รักโทษตัวเองซ้ำๆ ว่าช่วยพ่อเอาไว้ไม่ได้จนกลายเป็นแม่มด
พอได้แรงกดดันจากการที่จะต้องกินให้หมด แล้วมาโดกะยื่นเค้กมาให้แล้วบอกว่า "พ่อชอบซื้อมาให้" พร้อมฉากหลังที่ตุ๊กตาหมีหลังฉากตัดมาที่แทนคนป่วย (ในตอนนี้คือคุณพ่อของน้อง) กระโดดตึก เลยมีภาพซ้อนที่ว่าตัวน้องตอนเด็กเช็ดแว่นที่ปื้นเค้กก่อนส่งมาให้น้องในตอนนี้ว่าทั้งความทรงจำและแผลใจที่น้องพยายามนี้ไม่เคยหายไปไหน แถมมาโดกะยังบอกอีกว่า "ไม่ต้องกินให้หมดก็ได้นะ" ทุกแรงกดดัน ความทรงจำกับแผลใจมันเลยรวมกันจนปรี๊ดแตกที่ว่ามาโดกะจะ ทิ้งของที่แทนว่าคือความสุขและความรักที่มีต่อพ่อ ของที่แทนทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเอง ทิ้งขว้างได้ตามใจ เลยสวนกลับไปว่า
"ถ้ามัวแต่หลงระเริงกับความสุขมากไป ก็จะลืมแม้แต่สิ่งที่ตัวเองไม่ควรลืมนะ"
แต่ถึงน้องจะพูดอย่างนั้น น้องพูดไปเพราะว่าชีวิตน้องเองนั่นแหละ ที่หลงระเริงและยึดติดกับ "เค้ก" ที่น้องตีว่าเป็นตัวแทนความรักและความสุขของพ่อ ยิ่งมีเยอะก็ยิ่งมีความสุข โดยที่ลืมไปว่า บางทีสิ่งที่คุณพ่ออยากได้มากที่สุด อาจไม่เคยเป็น "เค้ก" เลยตั้งแต่แรก และความรักและความสุขจริงๆ มันไม่ต้องไปยึดติดกับ "เค้ก" ก็ได้ น้องถึงได้น้ำตาไหลออกมา
พอมาโดกะตามมาน้องคงทนไม่ได้ที่คนที่มีอภิสิทธิ์ตั้งมากมายอย่าง "เจ้าหญิง" มาโดกะ ดันอยู่ดีมีสุขในโลกจอมปลอมที่โฮมุระสร้างขึ้น แถมยังมาสมเพสตัวเองอีก ก็คงทนไม่ไหว มาโดกะนี่แหละคงเป็นต้นเหตุของทุกอย่าง ถ้าจัดการมาโดกะไปได้ โลกที่โฮมุระสร้างมาก็คงต้องล่มสลายแล้วกฏแห่งวัฏจักรที่เคยช่วยเธอไว้ต้องกลับมาแน่ๆ
ติงเซียงบอกว่า สิ่งที่ช่วยตัวเองจากความสิ้นหวัง มีเพียงแค่กฏแห่งวัฏจักรอย่างเดียวเท่านั้น ซึ่งนี่เข้าใจว่า ติงเซียงตีความว่ากฏแห่งวัฏจักร และ มาโดกะ เป็นสิ่งที่แยกจากกันได้ ไม่เหมือนมุมมองของเซลม่าและวาสุที่ก็มองไปกันคนและแบบอีก ดังนั้นขอแค่กฏแห่งวัฏจักรกลับมาก็ไม่ต้องมีมาโดกะก็ได้ ถึงได้กล้าลงมือกับมาโดกะ แต่ว่าเคียวโกะก็มาขวางไว้ก่อน
ก่อนที่ทั้งคู่จะสู้กัน ถ้าจำไม่ผิด (ถ้า) ติงเซียงได้ถามเคียวโกะประมาณว่า รับไม่ได้กับโลกจอมปลอมพวกนี้เหมือนกันใช่ไหม มาโดกะน่ะเป็นตัวกลางของเรื่องทั้งหมดนี่เลยนะ ก่อนที่เคียวโกะจะตอบกลับไปว่า ที่เข้าใจไม่ได้คือคนหันคมมีดใส่คนอื่นโดยที่ไม่มีเหตุผลมากกว่า
เลยย้อนกลับไปตอนแรกๆ ที่ติงเซียงกับเคียวโกะคุยกันหลายๆ เรื่อง ติงเซียงเข้าใจว่าตัวเองเข้าใจแบบนั้น ก็เลยหวังว่างั้นเคียวโกะก็น่าจะเข้าใจเหมือนกัน แต่มันดันไม่ใช่แบบนั้น
ติงเซียงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเคียวโกะถึงได้ไม่ยอมรับความโกรธในอดีตของตัวเอง ถึงได้ตะโกนถามเคียวโกะไปว่า ทำไมถึงไม่โกรธ ทำไมถึงไม่เคียดแค้น ทั้งที่คำอธิษฐานของเธอเองก็ถูกทรยศเหมือนกันแท้ๆ (เสียงพากย์ญี่ปุ่นตรงนี้สุดๆ จริงๆ อารมณ์เต็มมากๆ ที่บอกว่าน้องไม่เข้าใจจริงๆ)
ติงเซียงกับเคียวโกะเป็นเหมือนภาพสะท้อนอดีตของกันและกัน ทั้งเคียวโกะและติงเซียงต่างก็ขอพรให้ช่วยครอบครัวเหมือนกัน โดนหักหลังเหมือนกัน มีความคิดเรื่องการอยู่ด้วยตัวเอง เรื่องอาหาร และเรื่องที่จะไม่ยอมให้ใครมาสงสารเหมือนกัน แต่ทั้งคู่ดันได้ข้อสรุปที่ต่างกันเหลือเกิน
สุดท้ายเคียวโกะถึงได้ตอบไปว่า ที่จะไม่ยอมไปเป็นแบบติงเซียงเพราะว่าตัวเอง ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว
การที่ตัวเองโดนโลกและโชคชะตาหักหลังไม่ได้แปลว่าจะต้องยึดติดกับความโกรธและความเกลียดแค้นนั้นไปตลอดชีวิต นั่นคือสิ่งที่เคียวโกะเลือก ถึงได้บอกว่าของแบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ชอบที่ต้องให้ใครมาสงสาร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องอยู่ตัวคนเดียว จะต้องไม่ต้องได้รับความช่วยเหลือจากใครหรือไม่ต้องให้มีใครมาแบ่งเบาภาระ เหมือนกับที่ทั้งคู่คุยกันตอนต้นว่า "ก็เหมือนการเลียแผลให้กันนั่นแหละ"
ติงเซียงไม่อยากได้ความเมตตาจากใคร แล้วก็ไม่อยากให้ใครมาช่วยตัวเองด้วย เพราะถ้าไม่มีใครมาพึ่งพาก็จะได้ไม่ต้องทำให้ใครเสียความเชื่อมั่นในตัวเองไป ถ้าไม่มีใครให้พึ่งพาใครก็จะได้ไม่ต้องเสียคนใครไปอีก น้องเลยบอกตัวเองซ้ำๆ ไปว่าไม่ต้องการใครทั้งนั้น และไม่มีใครช่วยน้องได้ทั้งนั้น
ที่น่าสงสารคือในตอนที่น้องเป็นแม่มดยางแบบเต็มๆ น้องกลายเป็นขั้วตรงข้ามของตัวเอง วงกตน้องเป็นทะเล แต่ตัวน้องที่เป็นแม่มดเองกลับว่ายน้ำไม่ได้เลย ต้องให้บริวารแม่มดคอยเคลื่อนที่ไปมาซึ่งเป็นสิ่งที่น้องตอนเป็นมนุษย์ไม่อยากทำที่สุด แต่ในภาควัลเพอร์กิสน้องแค่ใช้แค่สารานุกรมแม่มดในการยืมพลังแม่มดมาเลยเดาว่าน้องเลยมีร่างแม่มดต่างไป เหมือนมาโดกะที่ไม่ได้กลายร่างเป็น Kriemhild Gretchen เต็มๆ
ติงเซียงไม่อยากให้ "ใคร" มาเห็นใจ ตัวบุคคลใดบุคคลนึงไม่ต้องมาเห็นใจหรอก แต่ว่ากฏแห่งวัฏจักรเองเป็นกฏนามธรรมไม่ใช่ตัวบุคคลน้องเลยยอมรับได้
แต่ว่าพอเคียวโกะ(น่า)จะเข้ามาปิดฉาก มาโดกะกลับเป็นคนเดียวที่เข้ามาไม่ให้เคียวโกะ แล้วย้อนกลับไปดูความทรงจำของติงเซียง ตัวน้องเองที่ถูกเห็นความทรงจำวัยเด็กคิดว่าจะต้องถูกตัดสินสงสารเพราะว่าเธอไม่มีอะไรเลยที่จะช่วยอะไรพ่อเอาไว้ได้เลยถึงได้สมเพสตัวเอง เลยไม่เคยเปิดใจให้ใครตัวเองจะได้ไม่ต้องดูน่าสมเพสไปมากกว่านี้อีก
แต่มาโดกะทั้งๆ ที่ได้เห็นทุกอย่างแล้ว กลับเข้าใจ กอดแล้วร้องไห้ไปกับติงเซียงว่า "ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องสาปแช่งใครอีกต่อไปแล้วนะ ไม่ต้องโกรธแค้นใครอีกต่อไปแล้วนะ" คำว่าไม่เป็นไรนี่แหละที่สำคัญมากๆ เพราะว่ามาโดกะไม่ได้บอกติงเซียงว่าต้องทิ้งอดีตแล้วก้าวไปข้างหน้า หรือว่าจะต้องแก้ไขอดีตยังไง ก็แค่คนๆ นึงที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่แชร์ความรู้สึกด้วยได้ แล้วบอกว่าที่ผ่านมาคงจะเจ็บปวดทรมานมากสินะ ถึงจะยังก้าวผ่านมันไปไม่ได้ แต่ฉันก็จะอยู่เคียงข้าง อย่างน้อยให้ฉันได้รับรู้ความเจ็บปวดทรมานของเธอด้วยเถอะนะ ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่แบ่งปันความรู้สึกจนร้องไห้ไปด้วยกันได้
วินาทีนั้นติงเซียงถึงได้ได้เข้าใจว่าจริงๆ แล้ว การรับความช่วยเหลือไม่ใช่การทรยศความทรมานที่ตัวเองผ่านมาหรือทิ้งอดีตไว้ข้างหลังอย่างที่เธอเข้าใจผิดมาตลอด
เธอถึงได้เข้าใจว่าคนที่ช่วยเธอจริงๆ ไม่เคยเป็นกฏแห่งวัฏจักรเลยแต่แรก แต่เป็นเด็กผู้หญิงคนนึงที่พร้อมที่จะร้องไห้ไปพร้อมกับเธอที่ชื่อว่า คานาเมะ มาโดกะ ต่างหากที่เป็นคนช่วยเธอเอาไว้
ในตอนที่โฮมุระถอดใจไปแล้ว ติงเซียงถึงได้บอกโฮมุระว่าให้ไปช่วยมาโดกะเถอะ เพราะมาโดกะต่างหากที่ร้องไห้ไปพร้อมกับเธอไม่ใช่สิ่งนามธรรมอย่างกฏแห่งวัฏจักร
ในตอนท้ายๆ ติงเซียงก็มีพัฒนาการเล็กๆ เหมือนกัน จากที่ตัวติงเซียงเองรับขนมที่เคียวโกะโยนให้ไม่ได้ ตอนท้ายๆ เคียวโกะโยนให้อีกครั้งน้องกลับรับได้ แถมหลังจากนั้นยังแอบเปิดห่อขนมของเคียวโกะอีก เป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่สำคัญ ถึงแม้ว่าน้องจะยังก้าวผ่านอดีตได้ไม่ได้ แต่น้องเริ่มที่จะเรียนรู้ที่จะค่อยๆ เปิดใจยอมรับให้คนอื่นมาช่วย และพยายามที่จะก้าวข้ามอดีตบ้างแล้ว
ถึงจริงๆ บทมันน่าจะขัดเกลาเล่าให้เข้าถึงได้ง่ายกว่านี้เถอะ แต่จริงๆ ตัวดำเนินเรื่องรองไม่จำเป็นต้องมีมิติขนาดนี้ที่ไปเชิง absolute cinema ขนาดนี้ก็ได้ แต่พี่แกก็ทำอยู่ดี จริงๆ ถ้าเล่าดีๆ น้องน่าจะเป็นตัวละครที่คนชอบมากๆ มีศักยภาพทุกอย่างที่ต่อให้เอาไปสร้างภาคแยกก็คงจะอยู่ด้วยตัวของตัวเองได้ จอมมาร Gen Urobuchi กับทีมงานก็เก่งเหลือเกินที่แก้บทก็คัดคน + เวลาไม่พอ ก็ยังทำแบบนี้ออกมาได้ แถมบทน้องจะไปเด่นกว่าโฮมุระกับวาสุไม่ได้ เลยต้องเล่าแบบ subplot แบบ Deep thoughts with the deep แบบฟ้าแลปจนคนตามไม่ทัน ให้คนที่อยากรู้จักน้องไปตามหาตามย้อนดูซ้ำๆ แล้วปะติดปะต่อเรื่องกันอันเองตามสไตล์ค่ายนี้ และต่อให้มีภาคต่อก็คงไม่มีน้องแล้วเพราะทุกอย่างของน้องจบครบในภาคนี้แล้ว
หรือจริงๆ แล้วน้องก็เขียนบทมาดีแหละ แต่จริงๆ แล้วเราอาจจะหลอนแล้วตีความไปเองว่าน้องแม่ง Deep thoughts with the deep ก็ได้เหมือนกัน แต่ระดับคุณเก็นอ่ะ คงไม่ทิ้ง subplot ที่ดีขนาดนี้โดยไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่เราจะหลอนกันไปเท่าไหร่ก็ไปคิดกันเอาเอง ทั้งนี้ทั้งนั้นยิ่งดูภาคนี้เท่าก็ยิ่งชอบน้องจื่อติงเซียง/ชิโชกะสุดๆ ใครจะไปดูแนะนำลองโฟกัสฉากน้องที่รวมกันไม่เกิน 5 นาที คุณก็คงจะเข้าใจว่าทำไมถึงได้ชอบน้องเหมือนกัน
being meguca is suffering 😭
𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎𝓉𝒽𝒾𝓃𝑔 𝒾𝓈 𝒷𝓁𝓊𝑒 🌧 retweeted
คนอื่นใช้อาวุธสู้กัรหมด ส่วนนังมงใช้ปากสู้.. ดีแต่ปากของแทร่ 555555555
𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎𝓉𝒽𝒾𝓃𝑔 𝒾𝓈 𝒷𝓁𝓊𝑒 🌧 retweeted
Libra + Scorpio เหมืิอนคนที่ตัวตนกำลังตีกันระหว่างด้านนางฟ้ากับปีศาจ จากใจคน asc libra scorpio sun 😭😭
ส่วนคอมโบที่เซชอบ
Virgo + Sagittarius ชอบวิเคราะห์ทุกอย่าง ยกเว้นชีวิตตัวเอง
Leo + Aquarius อยากเป็นที่ถูกสนใจอยากเป็นคนพิเศษ แต่ก็ไม่อยากเหมือนใคร อยากแปกแตกต่าง
Gemini + Capricorn unserious but dangerously competent ทำเป็นชิลแต่เก่งแบบม้ามืด
Leo + Capricorn born to be famous, forced to be responsible
𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎𝓉𝒽𝒾𝓃𝑔 𝒾𝓈 𝒷𝓁𝓊𝑒 🌧 retweeted
Event Now Available
The great battle is at hand. Choose the Archon you wish to speak with and send them your support!
Send a message to the Archons and receive Primogem ×40 and more!
↓ Click the image to participate
how to เข้าหาชาวบ้าน (น่าจะได้ผลดีกัยผู้ชาย)
มี milk technique จริง ๆ ก็คือสุ่มพูดสักคำนึงแล้วถามเป้าหมายว่านึกถึงคำว่าอะไรบ้าง
ตัวอย่างเขายกนม
ผช. : นึกถึงวัยเด็กแล้วก็แม่
ผญ. : ในเวลาไม่ถึง 1 นาทีเรารู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้มีวัยเด็กที่ดี ยังคิดถึงช่วงเวลาตอนเด็ก ก็คงอ้อนเหมือนที่แม่ทำ เช่น มากอดแม่เร็ว เดี๋ยวเกาหลังให้ เดี๋ยวนวดให้ เพราะมันเป็นสิ่งปกติที่แม่มักจะทำให้ลูก
กะมีอีกอัน เขาบอกประมาณว่าเพศชาย โดยเฉพาะผู้ใหญ่เขาจะมีความภูมิใจกับความสำเร็จ ก่อนจะเข้าหาก็ต้องรวบรวมข้อมูล ตอนทำความรู้จักก็ สาธยาย ไปเลยว่าเราชอบงานคุณมากเลย งานคุณอย่างนั้นอย่างงี้ ในช่วงเวลาสั้น ๆ ในหัวเราจะคิดว่าโอ้คนนี้
มีความชอบเหมือนกันกับเรานะ ก็จะคุยกันต่อได้
และนั่นอาจจะเป็นกับดักที่ Jensen ตกหลุมมาแล้วก็ได้
𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎𝓉𝒽𝒾𝓃𝑔 𝒾𝓈 𝒷𝓁𝓊𝑒 🌧 retweeted
จังมาก เกม GTA 6 มีขโมยรถเร่งมรดกยายด้วย 5555555555555555555555555555555555555555555555555
แล้วยายวิ่งตามแบบสโลว์โมชั่น555
แคปชั่นต้นทางตลกเว่อ แอโรบิคหนักที่สุดของยาย 😂😂😂😂
𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎𝓉𝒽𝒾𝓃𝑔 𝒾𝓈 𝒷𝓁𝓊𝑒 🌧 retweeted
"ราศีที่ภายในสิ้นปีจะมีการเปลี่ยนแปลงด้านความรัก"
1. เมถุน (Gemini)
2. ธนู (Sagittarius)
3. มังกร (Capricorn)
4. พฤษภ (Taurus)
🪨 รี + กดติดตาม
🌤️ นับตามโหราศาสตร์ตะวันตก ได้ทั้งลัคนา/ดาวจันทร์/ราศี
#ดูดวง #ดูดวงฟรี #โหราศาสตร์ตะวันตก
𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎𝓉𝒽𝒾𝓃𝑔 𝒾𝓈 𝒷𝓁𝓊𝑒 🌧 retweeted
ชีวิตไบเส้ก
- สเปคผชยาวเป็นหางว่าว 127 ข้อ
- สเปคผญ แค่ถุกใจก็พอแล้วครับ
𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎𝓉𝒽𝒾𝓃𝑔 𝒾𝓈 𝒷𝓁𝓊𝑒 🌧 retweeted
wlw มาแชร์ทริคหน่อยค่ะ ผู้หญิงด้วยกัน
เค้าดูออกยังไงว่าคนนี้เป็น เกสาว เหมือนเรา
ชีวิตจริงมันยาก ไม่เห็นมีใครแสดงตัว
เหมือนในทวิตเลย
อยากลงวิชา " วิธีสังเกตเกสาว101"
มีใครสอนบ้างนะ
𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎𝓉𝒽𝒾𝓃𝑔 𝒾𝓈 𝒷𝓁𝓊𝑒 🌧 retweeted
얘들 마녀화 되는 이야기 전부 다 재밌었다고 생각하는데. 아무래도 흑화하지말자 괴수화된다는 설정은 가슴설레수밖에 없잖아. 아 나 너무 큐베될거 같음. 마녀가 되거라 얘들아

































