Brussels, Belgium
Joined March 2012
- Tweets5.2K
- Following568
- Followers14.3K
- Likes19.8K
Pinned Tweet
سخن بگو؛ روایتی شخصی از دوران #بازجویی
#رضا_اکوانیان
#بازجو می‌گوید: همه چیز را می‌دانیم؛ و زن سفید سی‌ساله‌ات، ران‌های گوشتی خوش‌دستی دارد؛ نگاهش می‌کنم و نمی‌گریم
زمان: زمستان ۱۳۸۸
مکان: سلول انفرادی زندان مرکزی یاسوج
اتاقی به تمامی روشن، با چشم‌بندی بر چشم؛ پس از چند سیلی/۱
قوه قضاییه جمهوری اسلامی، سه‌شنبه ۲۶ خرداد از اجرای حکم اعدام جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی، دو زندانی سیاسی بازداشت‌شده در اعتراضات دی‌ماه در استان سمنان خبر داد. طی سه ماه گذشته دست‌کم ۴۴ زندانی با اتهام‌های سیاسی در ایران #اعدام شده‌اند و صدها تن دیگر در خطر اجرای حکم مرگ هستند.
خانواده یکی از معترضان اعدام‌شده که نان‌آور خانه بود، در پاسخ به پیشنهاد کمک مالی دوستی در ایران، گفته‌اند: «عموی‌مان هوای‌مان را دارد. ضایعات جمع می‌کند. همین تازگی‌ها پانصد هزار تومان برای‌مان آورد. می‌گذرد...» دوستی در ایران، با بیان این روایت گفت: «ببین وضعیت اقتصادی‌شان در چه حدی است. الان یک بسته پنیر چهار نفره ۱۵۰ هزار تومان شده. بعد جمهوری اسلامی آدم‌هایی را که ته توان‌شان این است که با پانصد هزار تومان از هم حمایت کنند، این‌گونه می‌کشد.»
#نه_به_جمهوری_اسلامی
محمد عباسی؛ از اعتراف زیر شکنجه تا اعدام در قزلحصار
در کامنت‌های پستی درباره اعدام #محمد_عباسی، کسی نوشته بود: «این آدم کشته بود»؛ همان دروغی را تکرار کرده بود که جمهوری اسلامی برای کشتن آدم‌ها می‌سازد و در دهان جامعه می‌گذارد.
اینجا شرحی از آنچه بر محمد عباسی و دخترش، #فاطمه_عباسی، گذشت را می‌نویسم.
محمد عباسی، پدر فاطمه، علاوه بر او دو پسر دوقلوی حدودا ۲۰ ساله دارد. فاطمه نیز مادر یک دختر نوجوان است.
محمد عباسی و دخترش فاطمه عباسی در دوران بازجویی تحت فشار و شکنجه‌های شدید قرار گرفتند. از زمان بازداشت، در تمام مراحل دادرسی، از بازجویی و بازپرسی تا دادگاه و رسیدگی در دیوان عالی کشور، از حق داشتن وکیل محروم بودند.
در جریان دادگاه، ویدئویی به آن‌ها نشان داده شد که مردی را از پشت، در حالی که دستانش را بالا برده، نشان می‌داد. بر اساس همین ویدئو، حکم اعدام محمد عباسی صادر شد. با این حال، محمد عباسی و دخترش هر دو تاکید کردند فرد حاضر در ویدئو محمد عباسی نیست و اعترافات نیز زیر فشار و اجبار گرفته شده است.
پرونده‌ای که به دادگاه ارائه شد، با وجود گردش کار بازجویی، تنها چند برگ بود و شواهد کافی برای صدور حکم در آن وجود نداشت. اما حکم‌ها بر مبنای اعترافاتی صادر شد که پس از شکنجه‌های شدید در بازداشتگاه آگاهی شاپور از محمد عباسی گرفته شده بود؛ بازداشتگاهی که او و دخترش در آنجا، در حضور یکدیگر، تحت فشار و شکنجه‌های شدید قرار گرفتند.
بازداشتگاه‌های آگاهی، از جمله آگاهی شاپور در تهران، از پرخطرترین محل‌های نگهداری متهمان‌اند؛ جاهایی که بارها به عنوان محل اخذ اعترافات اجباری از زندانیان سیاسی و جرائم عمومی، معترضان و متهمان پرونده‌های امنیتی از آن‌ها یاد شده است.
قاضی در جریان جلسات دادگاه، عنوان اتهامی محمد عباسی را از «اجتماع و تبانی و اخلال در نظم» تشدید کرد و آن را به «مباشرت و همکاری با اسرائیل و آمریکا و گروه‌های متخاصم و عوامل وابسته به آن‌ها، منتهی به کشته شدن سرهنگ شاهین دهقانی کاکاوندی در اثر وارد آوردن ضربات متعدد سلاح سرد» تغییر داد.
او اعلام کرد محمد عباسی در دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات دی‌ماه با کشیدن سلاح سرد در شرایط جنگی و وضعیت‌های امنیتی، موجب ایجاد رعب و وحشت، ناامن‌سازی جامعه و در نهایت مباشرت در کشتن مامور کلانتری شده است.
در نهایت، محمد عباسی، که به دلیل حضور در کف خیابان به عنوان معترض بازداشت شده بود، در زندان قزلحصار کرج اعدام شد.
دخترش، فاطمه عباسی، اکنون در بند زنان زندان اوین دوران محکومیت ۲۵ سال حبس خود را می‌گذراند؛ زنی که هم شکنجه شد، هم شاهد شکستن پدرش بود، هم پدرش را با طناز دار جمهوری اعدامی از دست داد و حالا باید نخستین شب‌های زندگی بدون او را پشت دیوارهای زندان بگذراند.
سایت حقوق‌بشری هرانا از اعدام #محمد_عباسی، از معترضان بازداشت‌شده در اعتراضات دی‌ماه خبر داد و به نقل از یک منبع مطلع نزدیک به خانواده او نوشت: «مسئولان زندان قزلحصار کرج از خانواده عباسی خواستند برای ملاقات با او به زندان مراجعه کنند، اما پس از حضور خانواده در زندان، این امکان از نزدیکان او سلب شد. پس از خروج خانواده عباسی از زندان، آن‌ها در تماسی تلفنی از اجرای حکم اعدام محمد عباسی مطلع شدند.»
حکم #اعدام #محمد_عباسی، از معترضان بازداشت‌شده در ملارد و حکم ۲۵ سال حبس دخترش #فاطمه_عباسی در دیوان عالی کشور تایید شد. این دو زندانی سیاسی که در زندان‌های قزلحصار و اوین نگهداری می‌شوند، در دوران بازجویی تحت شکنجه‌های شدید قرار گرفتند و هنوز از حق داشتن وکیل انتخابی محروم‌اند.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی صبح چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت از اعدام احسان افرشته، زندانی سیاسی، به اتهام «جاسوسی و همکاری اطلاعاتی به نفع اسرائیل» خبر داد. افرشته، متولد ۱۳۷۲، دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مهندسی عمران و متخصص شبکه و فناوری اطلاعات بود و از اوایل سال ۱۴۰۳ در ایران زندانی بود.
انتقال شماری از زندانیان سیاسی ازجمله دو محکوم به #اعدام از اوین به مکان نامعلوم: حساب ایکس مهدی محمودیان نوشت #احسان_افرشته(افراشته) زندانی محکوم به اعدام پس از ضرب‌وشتم وحشیانه و چند زندانی دیگر ازجمله #مهدی_فرید زندانی محکوم به اعدام به مکان نامعلوم منتقل شدند.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی صبح سه‌شنبه ۲۲ اردیبهشت از اعدام عبدالجلیل شه‌بخش، زندانی سیاسی بلوچ خبر داد و اتهام او را «عضویت در گروه انصارالفرقان» و «بغی» عنوان کرد.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی، صبح دوشنبه ۲۱ اردیبهشت از اعدام #عرفان_شکورزاده، زندانی سیاسی، با اتهام «همکاری با سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا (سی‌آی‌ای) و اسرائیل (موساد)» خبر داد. شکورزاده بهمن‌ماه ۱۴۰۳ از سوی اطلاعات بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.
شانزده سال از اعدام فرزاد کمانگر، علی حیدریان، شیرین علم‌هولی، فرهاد وکیلی و مهدی اسلامیان گذشت. #فرزاد_کمانگر: «یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلاهایتان، به رویاهایتان پشت نکنید. به فرزندانتان یاد بدهید برای سرزمین‌شان، برای امروز و فرداها، فرزندی از جنس شعر و باران باشند.»
قوه قضاییه جمهوری اسلامی، از اعدام ابراهیم دولت‌آبادی، مهدی رسولی و محمدرضا میری، سه تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه در مشهد، خبر داد.
طی ۴۸ روز گذشته، دست‌کم ۲۸ زندانی سیاسی و معترض بازداشت‌شده در ایران #اعدام شده‌اند.
رسانه قوه قضاییه از #اعدام #ساسان_آزادوار، کاراته‌کای ۲۱ ساله اهل اصفهان خبر داد و اتهام او را «همکاری با دشمن» از طریق حمله به ماموران نیروی انتظامی در جریان اعتراضات دی‌ماه، تخریب خودروی نیروی انتظامی، «تحریک مردم به جنگ و کشتار با یکدیگر» و تشویق دیگران به اعتراضات عنوان کرد.
۲۱ تن از معترضان محکوم به اعدامِ بازداشت‌شده در اعتراضات دی‌ماه، در زندان قزلحصار و بندی موسوم به «تربیت ۹ رجائی (سوئیت)» و شرایط ایزوله نگهداری می‌شوند؛ محروم از تماس با خانواده، وکیل انتخابی، هواخوری و ارتباط با دیگر زندانیان؛ عمدتا از خانواده‌هایی محروم و فرودست اقتصادی هستند.
پرونده مریم (مهتاب) هَداوند، شهروند اهل پاکدشت، مادر دو فرزند و یکی از معترضان محکوم به اعدام بازداشت‌شده در اعتراضات دی‌ماه، به دیوان عالی کشور ارجاع شده است. او در زندان اوین از حق داشتن وکیل انتخابی و دسترسی به پرونده قضایی‌اش محروم است.
#مریم_هَداوند
#نه_به_اعدام
حکم #اعدام #محمد_عباسی، از معترضان بازداشت‌شده در ملارد و حکم ۲۵ سال حبس دخترش #فاطمه_عباسی در دیوان عالی کشور تایید شد. این دو زندانی سیاسی که در زندان‌های قزلحصار و اوین نگهداری می‌شوند، در دوران بازجویی تحت شکنجه‌های شدید قرار گرفتند و هنوز از حق داشتن وکیل انتخابی محروم‌اند.
دست‌کم ۲۱ اعدام در ۴۰ روز؛ قوه قضاییه از #اعدام #عامر_رامش، زندانی سیاسی، به اتهام «بغی»، عضویت در جیش‌العدل و عضویت در گروه عبدالغفار نقشبندی خبر داد. او هنگام بازداشت حدود ۱۸ سال داشت و پس از بازداشت، ویدئویی از اعترافات تلویزیونی‌اش با آثار کبودی و جراحت بر صورت منتشر شده بود.
دست‌کم ۲۰ زندانی سیاسی و معترض بازداشت‌شده در ایران طی ۴۰ روز گذشته اعدام شدند. سایت هرانا در سال ۱۴۰۴ دست‌کم دو هزار و ۴۸۸ اعدام را ثبت کرده است؛ از جمله اعدام دست‌کم ۵۲ زندانی با اتهام‌های سیاسی. یعنی سال گذشته به‌طور میانگین هر هفته یک زندانی سیاسی اعدام شد و در ۴۰ روز گذشته، هر دو روز یک نفر با اتهام‌های سیاسی به دار آویخته شده است.
رژیم ملاهای آدم‌کش، همچون دهه خونین شصت، مشغول کشتن است و هر روز عزیزان بیشتری را به صف اعدام و سربه‌دار شدن می‌فرستد؛ اما بخش بزرگی از اپوزیسیون خارج کشور، به‌جای تمرکز بر نجات جان انسان‌ها و مقابله موثر با قتل حکومتی و جمهوری اعدامی، همچون پنج دهه گذشته، مشغول دریدن یکدیگر است.
در حالی‌که از پیش از اعتراضات دی‌ماه نیز حدود صد زندانی سیاسی در خطر اجرای حکم اعدام بودند، پس از این اعتراضات، زندان‌ها، بازداشتگاه‌ها و خانه‌های امن نهادهای امنیتی مملو از بازداشت‌شدگان جدید شد و پرونده‌های سنگین، با اعتراف‌های گرفته‌شده زیر شکنجه، برای معترضان و آزادی‌خواهان ساخته شد. همان نام‌هایی که باید هر روز تکرار شوند، یکی‌یکی در سکوت و بی‌خبری، با حکم مرگ به نیستی نزدیک می‌شوند.
حکومت، در سکوت و فراموشی، با تهدید خانواده‌ها برای اطلاع‌رسانی نکردن درباره عزیزان‌شان و بستن راه‌های ارتباطی برای اطلاع‌رسانی به‌موقع و موثر، چوبه‌های دار بیشتری برپا می‌کند و طناب‌های دار بیشتری برای گردن هم‌وطنان‌مان می‌بافد. خانواده‌ها پشت در زندان‌ها مانده‌اند و با تلفن‌های کوتاه عزیزان‌شان، خبرهای مبهم و انتظاری کشنده سر می‌کنند.
این روزها خیلی‌ها چنان در جدل‌های بی‌پایان و جنگ‌های گروهی غرق شده‌اند که انگار نه انگار آن‌سوی دیوارها، انسان‌هایی نوبت مرگ خویش را به انتظار نشسته‌اند. انگار اعدام، شکنجه، سلول انفرادی و اعتراف اجباری فقط خبرهایی برای شنیدن‌اند و گوش‌ها به شنیدن خبر مرگ عادت کرده است.
چند روز پیش عزیزی می‌گفت: «بگو نگذارید زیر آوار دعواهای بی‌حاصل‌تان دفن‌مان کنند.» جان‌های عزیزی طی حدود پنج دهه اخیر، بارها و بارها به‌خاطر اعتراض‌شان زندانی شده‌اند و این روزها نیز ده‌ها هزار تن دیگر در خطر صدور احکام سنگین هستند.
اگر سیاست قرار نیست جان انسان را نجات دهد، اگر مبارزه قرار نیست مقابل ماشین مرگ بایستد و در دفاع از آزادی‌خواهی و آزادی‌خواهان محبوس در زندان‌های رژیم ملاها کاری کند، پس همه این شعارها به چه کار می‌آید؟ تاریخ از ما نخواهد پرسید در کدام دعوای توییتری پیروز شدیم؛ خواهد پرسید وقتی جوانان معترض و هم‌وطنان بی‌گناه‌مان را به دار می‌کشیدند، کجا ایستاده بودیم و برای نجات‌شان چه کردیم.
آیندگان ما را با همین روزها خواهند سنجید؛ با این‌که در روزهای اعدام، کنار زندگی ایستادیم یا در هیاهوی کینه‌ها، سهم‌خواهی‌ها و تخریب‌های مدامِ فعالان مدنی و حقوق بشر و بی‌عملی فعالان سیاسی، صدای زندانیان سیاسی، به‌خصوص محکومان به مرگ را نشنیده گرفتیم.
عرفان کیانی، امیرعلی میرجعفری، امیرحسین حاتمی، محمدامین بیگلری، شاهین واحدپرست، علی فهیم، مهدی قاسمی، صالح محمدی و سعید داودی، ۹ معترض بازداشت‌شده دی‌ماه، و اکبر دانشورکار، محمد تقوی، بابک علی‌پور، پویا قبادی، وحید بنی‌عامریان، ابوالحسن منتظر، محمد معصوم‌شاهی، حامد ولیدی، سلطانعلی شیرزادی‌فخر، کوروش کیوانی و مهدی فرید، ۱۱ زندانی سیاسی‌ای بودند که در بازه زمانی ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ تا پنجم اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شدند.
#نه_به_اعدام
#نه_به_جمهوری_اسلامی
دست‌کم ۲۰ زندانی سیاسی و معترض بازداشت‌شده در ایران طی ۴۰ روز گذشته اعدام شدند. سایت هرانا در سال ۱۴۰۴ دست‌کم دو هزار و ۴۸۸ اعدام را ثبت کرده است؛ از جمله اعدام دست‌کم ۵۲ زندانی با اتهام‌های سیاسی. یعنی سال گذشته به‌طور میانگین هر هفته یک زندانی سیاسی اعدام شد و در ۴۰ روز گذشته، هر دو روز یک نفر با اتهام‌های سیاسی به دار آویخته شده است.
رژیم ملاهای آدم‌کش، همچون دهه خونین شصت، مشغول کشتن است و هر روز عزیزان بیشتری را به صف اعدام و سربه‌دار شدن می‌فرستد؛ اما بخش بزرگی از اپوزیسیون خارج کشور، به‌جای تمرکز بر نجات جان انسان‌ها و مقابله موثر با قتل حکومتی و جمهوری اعدامی، همچون پنج دهه گذشته، مشغول دریدن یکدیگر است.
در حالی‌که از پیش از اعتراضات دی‌ماه نیز حدود صد زندانی سیاسی در خطر اجرای حکم اعدام بودند، پس از این اعتراضات، زندان‌ها، بازداشتگاه‌ها و خانه‌های امن نهادهای امنیتی مملو از بازداشت‌شدگان جدید شد و پرونده‌های سنگین، با اعتراف‌های گرفته‌شده زیر شکنجه، برای معترضان و آزادی‌خواهان ساخته شد. همان نام‌هایی که باید هر روز تکرار شوند، یکی‌یکی در سکوت و بی‌خبری، با حکم مرگ به نیستی نزدیک می‌شوند.
حکومت، در سکوت و فراموشی، با تهدید خانواده‌ها برای اطلاع‌رسانی نکردن درباره عزیزان‌شان و بستن راه‌های ارتباطی برای اطلاع‌رسانی به‌موقع و موثر، چوبه‌های دار بیشتری برپا می‌کند و طناب‌های دار بیشتری برای گردن هم‌وطنان‌مان می‌بافد. خانواده‌ها پشت در زندان‌ها مانده‌اند و با تلفن‌های کوتاه عزیزان‌شان، خبرهای مبهم و انتظاری کشنده سر می‌کنند.
این روزها خیلی‌ها چنان در جدل‌های بی‌پایان و جنگ‌های گروهی غرق شده‌اند که انگار نه انگار آن‌سوی دیوارها، انسان‌هایی نوبت مرگ خویش را به انتظار نشسته‌اند. انگار اعدام، شکنجه، سلول انفرادی و اعتراف اجباری فقط خبرهایی برای شنیدن‌اند و گوش‌ها به شنیدن خبر مرگ عادت کرده است.
چند روز پیش عزیزی می‌گفت: «بگو نگذارید زیر آوار دعواهای بی‌حاصل‌تان دفن‌مان کنند.» جان‌های عزیزی طی حدود پنج دهه اخیر، بارها و بارها به‌خاطر اعتراض‌شان زندانی شده‌اند و این روزها نیز ده‌ها هزار تن دیگر در خطر صدور احکام سنگین هستند.
اگر سیاست قرار نیست جان انسان را نجات دهد، اگر مبارزه قرار نیست مقابل ماشین مرگ بایستد و در دفاع از آزادی‌خواهی و آزادی‌خواهان محبوس در زندان‌های رژیم ملاها کاری کند، پس همه این شعارها به چه کار می‌آید؟ تاریخ از ما نخواهد پرسید در کدام دعوای توییتری پیروز شدیم؛ خواهد پرسید وقتی جوانان معترض و هم‌وطنان بی‌گناه‌مان را به دار می‌کشیدند، کجا ایستاده بودیم و برای نجات‌شان چه کردیم.
آیندگان ما را با همین روزها خواهند سنجید؛ با این‌که در روزهای اعدام، کنار زندگی ایستادیم یا در هیاهوی کینه‌ها، سهم‌خواهی‌ها و تخریب‌های مدامِ فعالان مدنی و حقوق بشر و بی‌عملی فعالان سیاسی، صدای زندانیان سیاسی، به‌خصوص محکومان به مرگ را نشنیده گرفتیم.
عرفان کیانی، امیرعلی میرجعفری، امیرحسین حاتمی، محمدامین بیگلری، شاهین واحدپرست، علی فهیم، مهدی قاسمی، صالح محمدی و سعید داودی، ۹ معترض بازداشت‌شده دی‌ماه، و اکبر دانشورکار، محمد تقوی، بابک علی‌پور، پویا قبادی، وحید بنی‌عامریان، ابوالحسن منتظر، محمد معصوم‌شاهی، حامد ولیدی، سلطانعلی شیرزادی‌فخر، کوروش کیوانی و مهدی فرید، ۱۱ زندانی سیاسی‌ای بودند که در بازه زمانی ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ تا پنجم اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شدند.
#نه_به_اعدام
#نه_به_جمهوری_اسلامی
قوه قضاییه جمهوری اسلامی از اعدام سلطانعلی شیرزادی‌فخر، زندانی سیاسی، در پنج‌شنبه سوم اردیبهشت خبر داد و اتهام‌های منتسب به او را «محاربه»، «عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران» و «همکاری با موساد» عنوان کرد.
جمهوری اسلامی روز چهارشنبه از اعدام #مهدی_فرید به اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» خبر داد؛ فرید از کارکنان پیشین سازمان انرژی اتمی بود و در زمستان ۱۴۰۱ پس از مراجعه (خودمعرف) به وزارت اطلاعات، بازداشت شد و ابتدا به ۱۰ سال حبس محکوم شد اما با اعتراض دادستان حکم او به اعدام تغییر یافت.
درباره #مهدی_فرید، زندانی سیاسی محکوم به #اعدام که ۱۹ آبان از زندان اوین به زندان قزلحصار کرج منتقل شد: روزنامه‌نگار و ستون‌نویس روزنامه‌های مختلف و کارمند سازمان انرژی اتمی ایران. در زمستان ۱۴۰۱ پس از مراجعه (خودمعرف) به وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بازداشت و در دادگاه به ۱۰ سال حبس و رد مال محکوم شد؛ اما پس از اعتراض دادستان حکم او تغییر کرد و به اتهام «همکاری با اسرائیل» به اعدام محکوم شد.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی از اعدام امیرعلی میرجعفری، از معترضان بازداشت‌شده دی‌ماه ۱۴۰۴ در صبح سه‌شنبه خبر داد و اتهام‌های منتسب به او را «آتش‌زدن مسجد جامع قلهک» و «لیدری» اعتراضات اعلام کرد.
اما همچنان وضعیت حقوق بشر در ایران جایی در دستور مذاکرات میان آمریکا و رژیم ملاها ندارد.
دستگاه قضایی جمهوری اسلامی صبح دوشنبه ۳۱ فروردین از اعدام محمد (نیما) معصوم‌شاهی و حامد ولیدی، دو زندانی سیاسی خبر داد. آن‌ها ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ در تهران بازداشت و در دادگاه انقلاب کرج با اتهاماتی از جمله محاربه و همکاری با اسرائیل و سازمان مجاهدین خلق ایران به #اعدام محکوم شدند.
