جواب‌های زیر این سؤال، پیش از آنکه نظرسنجی دربارهٔ لذت بردن از شغل باشند، یک سرشماری طبقاتی‌اند: تولیدی ماگ، کیک‌پز، مدیر مزرعه‌ای که با AgriTech قرار است «چندبرابر بیشتر» لذت ببرد، رنگ‌کنندهٔ فیگورین، و یک راهبر بازنشستهٔ مترو. این فهرست تصادفی نیست. آنچه در آن غایب است، خودش مهم‌تر از آن چیزی است که حاضر است: کارگر مزدبگیر بخش خصوصی، بی‌قرار، بدون مزایا، با شیفت‌های متغیر و مرزهای فروپاشیده؛ همان اکثریتی که «شغل» را نه به‌عنوان هویت انتخابی، بلکه به‌عنوان وسیلهٔ معیشت صورت‌بندی می‌کند و اصلاً به چنین پرسشی پاسخ نمی‌دهد.
اما نکتهٔ اول این است که خودِ صورت سؤال، طبقاتی است. «کاری که عاشقش هستی» کار را به‌عنوان میدانی برای خودشکوفایی و انتخاب فردی فرض می‌کند، و این فرض پیش از هر پاسخی، بخش بزرگی از طبقهٔ کارگر را از دایرهٔ پاسخ‌دهندگان حذف می‌کند. کسی که شیفت شب می‌رود تا اجاره را بدهد، از کارش «لذت» نمی‌برد و این را نقص خودش هم نمی‌داند؛ او اصلاً در چارچوب این سؤال فکر نمی‌کند. پس اگر پاسخ‌ها شبیه یک باشگاه خرده‌بورژوازی به نظر می‌رسند، بخشی از دلیلش سوگیری انتخاب است، و بخش دیگرش، که مهم‌تر است، این حقیقت مادی که لذت بردن از کار، شرایطی دارد که به‌طور نامساوی توزیع شده‌اند.
این شرایط را می‌توان دقیق‌تر کرد. لذت بردن از کار، در این موارد، تقریباً همیشه محصول فاصله از اجبار بازار است: توانایی کنترل ریتم کار، تصاحب نسبی محصول کار خود، و تحمل ریسک، چون پشتِ سر آدم چیزی هست که اگر شکست بخورد، گرسنه نمی‌ماند. هیچ‌کدام از اینها خصلت شخصی نیستند؛ موقعیت‌اند. و در ریپلای‌ها، این فاصله از سه راه متفاوت به دست آمده که اتفاقاً هر سه در یک کیسه ریخته شده‌اند.
راه اول مالکیت است: تولیدی ماگ، کیک‌پز، مزرعه‌دار. اینها خرده‌بورژوازی کلاسیک‌اند: مالک ابزار تولید، خود نیز کارکن، و در بهترین حالت چند مزدبگیر. نه سرمایه‌دارند و نه کارگر. اما حتی در همین جا هم نکتهٔ ظریف‌تری هست: جملهٔ «با ورود AgriTech چندبرابر بیشتر لذت می‌برم» در یک نفس، رمانتیسم کشاورزی را به سرمایهٔ فناورانه ترجمه می‌کند. یعنی «شغل رؤیایی» در عمل مسیری است به سمت مدیریت و مقیاس، جایی که کار سنگین‌تر را کس دیگری انجام می‌دهد. این جمله را باید کنار کارگر فصلی همان مزرعه گذاشت تا معلوم شود «شغل رؤیایی» برای کدام طرف طراحی شده است.
راه دوم یارانهٔ پنهان است. رنگ کردن فیگورین، کار مستقلی است و کسی را استثمار نمی‌کند؛ در این معنا شریف است. اما استقلالش شکننده است، چون تولید کالای ساده همچنان تابع بازار، مُد و قیمت مواد اولیه است. و آن «تأمین بودن» (خانواده، همسر، درآمدی در جای دیگر) دقیقاً همان چیزی است که این استقلال را ممکن کرده. ما معمولاً این را نمی‌بینیم، چون یارانهٔ پنهان در حساب‌های رسمی جایی ندارد. لذت و استقلال، در بسیاری از موارد، یارانه‌ایاند.
راه سوم و مهم‌ترین، امنیت اشتغال است. راهبر بازنشستهٔ مترو کلیدی‌ترین مثال این فهرست است، چون نشان می‌دهد توضیح ماجرا مالکیت نیست. او مالک چیزی نبود؛ اما امنیت شغلی، مزایا، بازنشستگی و مرزهای روشنِ کار داشت. یعنی کار مزدی‌ای که تا حدی از فشار بازار کالازدایی شده بود. این مثال تز سادهٔ «فقط مالک‌ها لذت می‌برند» را می‌شکند و متغیر واقعی را لو می‌دهد: فاصله از اجبار بازار و کنترل بر ریتم کار. مالکیت فقط یکی از راه‌های رسیدن به این فاصله است؛ راه دیگر، اشتغال دولتیِ امن با مزایاست؛ که در ایران خودش سال‌ها موضوع مبارزهٔ کارگری بوده و به همین دلیل هم هست که چنین شغل‌هایی این‌قدر مورد حسادت‌اند.
پس این جواب‌ها، یک بحث دربارهٔ «نگرش مثبت به کار» نیست. یک نقشهٔ طبقاتی است که به‌طور ناخواسته ترسیم شده: هر که توانسته از اجبار بی‌واسطهٔ بازار فاصله بگیرد (با مالکیت، یارانهٔ پنهان، یا امنیت نهادی) می‌تواند کارش را «لذت‌بخش» تجربه کند؛ و هر که نتوانسته، در آن رشته غایب است و صدایش شنیده نمی‌شود.
و دقیقاً از همین غیاب است که گفتمان «کاری که عاشقش هستی» تغذیه می‌کند. کارکرد این گفتمان، تشخیص یک مسئلهٔ ساختاری به‌عنوان یک انتخاب شخصی است: اگر کارت لذت‌بخش نیست، مشکل این است که شغل اشتباهی را انتخاب کرده‌ای یا «ذهنیت» درستی نداری. طبقه، مالکیت و امنیت از معادله حذف می‌شوند و جایش «مسیر شغلی» می‌نشیند. و نتیجهٔ عملی این حذف، چیزی نیست جز خوداستثمارسازی: کارِ پرشور، بدون اضافه‌کاری پرداخت‌شده، با ساعات بیشتر و مرزهای فروپاشیده. کسی که عاشق کارش است، به‌راحتی تا نیمه‌شب کار می‌کند و اسمش را «شور» می‌گذارد. سرمایه چیزی بهتر از این نمی‌خواست: نیروی کاری که استثمار خودش را افتخار می‌داند.
پایان متن.
This quoted post is unavailable.
کوه بیل کنار کوه کلنگ هارهارهار انقدر بگردید تا جونتون درآد لوزرای بدبخت!
Rewards for Justice is offering a reward of up to $20 million and possible relocation for information about Iran’s nuclear program, including its facilities, equipment, and associated personnel, such as those in the scientific community, or the movement of any of the above.
Submit a tip: rewardsforjustice.net/reward…
احمق برداشته کارفرمای طرف رو تگ کرده «که کی داره به این اطلاعات درز میده» :)) ازگل این داره از همونایی که تگ کردی دستور میگیره اینا رو بگه و رعب ایجاد کنه تا شاید زمینه برای تسلیم آماده بشه. تیپیکال اصلاح‌طلب. منتهی این یکی غیرمخفیانه تو تیم حریف بازی می‌کنه. منتهی در نقش نگران و خیرخواهِ ایران.
یکی پرسیده بود یعنی چی که چند تریلیون دلار از بازار سهام «از بین رفته»؟ این پول کجا رفته؟ ناپدید شده یا به جیب کسی رفته؟ اگه این برای شما هم سواله باید بگم که از جیب من و شما و کل مردم جهان رفته تو جیب حدوداً هزار نفر. به صورت نمادین و غیرمستقیم هم نمیگم‌ها. کاملاً ساده و ریاضی.
این اسرائیلی‌های حرومزاده خیلی فکر می‌کنن باهوشن. شروع کردن ویدیوهای فیک مثلا از طرف سپاه درست کردن که بعداً هر تصویری خواستن به اسم ایران نشون بدن.
الان یکی میاد میگه اسپیناس نام یک سردار پارتی بوده که پیناسی همانند اسپ داشته و پالاس تلفظ کهن پلاس به معنای فرش زیر پاست («جل و پلاس»)
به‌به چه اعداد زیبایی 📉🔥
Tech Stocks in Bear Market Territory:
1. SanDisk, $SNDK: -66%
2. Arm Holdings, $ARM: -64%
3. Coinbase, $COIN: -63%
4. Nebius, $NBIS: -62%
5. Seagate, $STX: -60%
6. Marvell Technology, $MRVL: -59%
7. ServiceNow, $NOW: -57%
8. Oracle, $ORCL: -56%
9. AppLovin, $APP: -54%
10. Circle, $CRCL: -54%
11. Super Micro Computer, $SMCI: -51%
12. Micron, $MU: -48%
13. Dell, $DELL: -47%
14. SpaceX, $SPCX: -47%
15. Qualcomm, $QCOM: -43%
16. Broadcom, $AVGO: -41%
17. AMD, $AMD: -39%
18. Robinhood, $HOOD: -38%
19. Alphabet, $GOOGL: -32%
20. Tesla, $TSLA: -32%
21. Palantir, $PLTR: -28%
22. TSMC, $TSM: -28%
23. Meta, $META: -26%
24. CrowdStrike, $CRWD: -26%
25. Nvidia, $NVDA: -25%
The S&P 500 has now erased -$4 trillion in market cap since October 6th.
«جمهوری‌خواهان نه به این خاطر باختند که ترامپ به ایران حمله کرد؛ آن‌ها باختند چون ایران توانایی مقابله‌به‌مثل داشت. جمهوری‌خواهان باختند چون ایران هر کاری را که لازم بود انجام داد تا توانایی نظامی لازم برای تحمیل هزینه اقتصادی به آمریکایی‌ها در پاسخ به اقدامات دولت خودشان را حفظ کند.»
به عبارت دیگه اگه ایران توانایی و ارادهٔ دفاع نداشت، و به تبعش وضع زندگی مردم امریکا به خاطر این تجاوز، بدتر که نه، حتی بهتر هم می‌شد، برای رأی دادن به این دار و دستهٔ جنایتکار با باسن به سمت صندوق‌ها می‌جهیدن.
خبر فوری: حوزه‌های شمارش آرا هنوز مشغول به کار هستند و تصمیم بدیم‌بره‌ها در انتخاب سوراخ بعدی تا نهایتاً فردا صبح اعلام خواهد شد.
Marx:
1. shit doesn't just happen, there is always those who benefit from shit constantly happening, and
2. we should collectively try to put an end to this absolute madness.
مثل اینکه خیلی‌ها متوجه نشدن چی شد. 🍄💥🎁🫂🤝🏿
🔻 Find a soulmate who stands by you the way North Korea stands by Iran: devotedly, eternally, and in ways neither will ever confirm on the record. 😉💕
#You_Know_What_I_Mean
