ania retweeted
блин извините я всегда забываю что на английском иван грозный это иван terrible😭 мне всегда так с этого смешно terrible вообще не передает оттенок грозного
ania retweeted
sometimes a painting has such an intense aura of suffering you can tell the artist is from poland
ania retweeted
Nazywał się Robert Kosidło. Miał 51 lat i od lat był częścią krakowskiego Rynku Głównego, choć turyści raczej nie znali jego nazwiska. Pochodził z Rybnika. Zaczynał przy kwiatach, potem pomagał sprzedawcom pamiątek i obrazów pod arkadami Sukiennic. Kupcy mówią o nim jak o kimś, bez kogo Rynek nie byłby tym samym miejscem.
7 listopada, gdy na płytę Rynku wjechał dwudziestoczterolatek i zaczął strzelać do przechodniów, Robert jak zwykle ruszył pomóc w pakowaniu straganów. Według relacji kupca Adama Szyfki zabrakło mu kilku sekund. Szedł nieco za innymi, bo po dawnym wypadku utykał na nogę. Kula dosięgła go tuż przy wejściu do sklepu Zara. Zmarł w szpitalu.
Wtedy zaczęła się druga, cichsza historia. Ciało mogła odebrać tylko rodzina, a tej nikt na Rynku nie znał. Kupcy sami ruszyli na poszukiwania. Apele krążyły w sieci, udostępniane głównie przez mieszkańców Rybnika. Żadnej oficjalnej akcji, tylko oddolny wysiłek ludzi, którzy uznali, że nie zostawią kolegi samego. 10 listopada przekazali, że udało się nawiązać kontakt z bliskimi. Zapowiedzieli też, że jeśli będzie trzeba, sami zorganizują mu pogrzeb w Krakowie.
Atak na Rynku Głównym pochłonął sześć ofiar, 16 osób zostało rannych. Prokuratura kwalifikuje go jako akt terroru. Za liczbami stoją jednak ludzie tacy jak Robert. Niewidoczni na co dzień, a dla kogoś niezastąpieni.
ania retweeted
“Like pretty much every great cinematographer, Janusz Kamiński is Polish.”
Like pretty much every great cinematographer, Janusz Kamiński is Polish. As much as any single artist of his generation, he has also taught Hollywood how to see. hollywoodreporter.com/movies…
ania retweeted
it's actually insane to me how Poland, a country who never faced a shooter before, dealt with it so much better than countries frequently facing similar tragedies. 2 policemen armed with funny glocks neutralized the shooter equipped like terminator. Ambulances were there in 5 minutes. Qualified witnesses threw themselves in to aid the shot. Employees of big stores, tiny stalls, museums, transport, everyone knew what to do to protect as many people as possible and with nerves of steel. The public went to donate blood in droves so big the hospitals after few hours couldn't take any more. Like there are some serious notes western governments should pen from this
Kolejny bohater zamachu w Krakowie. Tym razem motorniczy tramwaju
Otworzył wszystkie drzwi tramwaju przed ludźmi uciekającymi przed zamachowcem. Kolejny bohater tragedii w Krakowie.
Wśród dramatycznych historii z sobotniego zamachu jest również ta o motorniczym, który znalazł się w samym centrum wydarzeń. Jego postawa zasługuje na ogromny szacunek.
Kiedy na ulicach Krakowa rozległy się strzały, w stronę Placu Wszystkich Świętych zaczęli uciekać przerażeni ludzie. Motorniczy otworzył wszystkie drzwi tramwaju, umożliwiając im schronienie się w wagonie. Dla uciekających pojazd stał się miejscem, w którym mogli choć na chwilę ukryć się przed zagrożeniem.
W środku rozgrywały się dramatyczne sceny. Ludzie kładli się na podłodze, rodzice osłaniali dzieci własnymi ciałami.
Magdalena Młodawska, świadkini wydarzeń, opowiedziała w TOK FM o rodzinie z trójką maluchów. Ojciec osłaniał dwójkę dzieci, powtarzając: „Nie podnoś głowy, nie podnoś głowy”.
Mimo ogromnego napięcia motorniczy zachował opanowanie. Poinformował pasażerów, że tramwaj nie pojedzie dalej, ponieważ ma uszkodzone szyby. Świadkini szczególnie podkreśliła jego profesjonalizm.
W ostatnich dniach słusznie mówi się o odwadze policjantów i lekarzy. Warto jednak pamiętać także o zwykłych pracownikach, którzy w obliczu tragedii pomagali innym.
Ten motorniczy wykonywał swoją codzienną pracę. Gdy ludzie potrzebowali schronienia, otworzył im drzwi. Za taką postawę należy mu się ogromny szacunek.
