بهنام عبداللهی retweeted
بخاطر یک دستمال؛ قیصریه را آتش میزنند
فقط مونده اسلحه دست بگیرند این #نئومنافقین و #نئوخوارج
جناب نماینده #سوپرانقلابی!
تو غلط میکنی به قاری قرآن در ابتدای جلسه علنی مجلس میگی «نخون، حرف من مهمتره» و چند بار قرائت قرآن رو مختل میکنی.
مجلس قرار بود عصاره فضایل ملت باشد، نه جای عربدهکشی اراذل و اوباش انقلابینما.
بهنام عبداللهی retweeted
چرا ترامپ از ۵۱ سال پیش سخن میگوید، نه ۴۷ سال پیش؟ راز چهار سالی که میتواند روایت ما از تاریخ ایران را تغییر دهد
چهار سال اختلاف، شاید در نگاه اول چیز مهمی نباشد. اما وقتی پای تاریخ ایران در میان باشد، همین چهار سال میتواند ما را از یک روایت کاملاً آشنا به داستانی بسیار متفاوت ببرد.
ترامپ بار دیگر گفته است که ایران از ۵۱ سال پیش مشغول آن چیزی بوده که خودش با واژه «Bullshitting» توصیف میکند. نکته جالب اینجاست که او از ۵۱ سال سخن میگوید، نه ۴۷ سال.
چرا این عدد اهمیت دارد؟ #رشتو
چون اگر ۴۷ سال به عقب برگردیم، به انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ میرسیم؛ به سقوط شاه، استقرار جمهوری اسلامی، اشغال سفارت آمریکا و آغاز خصومت آشکار میان تهران و واشنگتن. این همان روایتی است که تقریباً همه ما با آن آشنا هستیم.
اما ۵۱ سال ما را به جای دیگری میبرد: به سال ۱۹۷۵، چهار سال پیش از انقلاب، زمانی که نه امام خمینی در قدرت بود، نه جمهوری اسلامی وجود داشت و نه ایران و آمریکا دشمن یکدیگر بودند.
در آن سال، محمدرضاشاه پهلوی در اوج قدرت قرار داشت. ایران متحد راهبردی آمریکا بود، یکی از بزرگترین خریداران تسلیحات آمریکایی به شمار میرفت و درآمدهای نفتی آن با سرعتی بیسابقه افزایش مییافت.
اما درست در همین دوران، دو تحول بزرگ در حال وقوع بود که میتوانستند جایگاه ایران را در نظم منطقهای و اقتصاد جهانی دگرگون کنند.
نخست، شاه ساختار کنسرسیوم نفتی را که پس از سقوط دولت مصدق شکل گرفته بود، تغییر داد و کنترل صنعت نفت را به شرکت ملی نفت ایران منتقل کرد. این تغییر در سال ۱۹۷۳ انجام شد، اما پیامدهای سیاسی و اقتصادی آن در سالهای ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ بهروشنی آشکار شد.
دوم، در مارس ۱۹۷۵، شاه با توافق الجزایر توانست صدام حسین را به پذیرش خواسته اصلی ایران درباره مرز اروندرود وادار کند. او این امتیاز را نه از طریق جنگ مستقیم، بلکه با استفاده هوشمندانه از یکی از مهمترین نقاط ضعف عراق به دست آورد: شورش کردها.
این دو تحول در ظاهر ارتباط چندانی با یکدیگر نداشتند. یکی به نفت مربوط میشد و دیگری به مرزهای ایران و عراق. اما در واقع، هر دو بخشی از یک پروژه بزرگتر بودند: تبدیل ایران از کشوری وابسته به ترتیبات قدرتهای بزرگ، به قدرتی که بتواند بر منابع اقتصادی خود تسلط داشته باشد و در محیط منطقهای مستقلاً اعمال قدرت کند.
برای فهم این ماجرا، باید دو مسیر را در کنار یکدیگر بررسی کنیم.
ستون اول: نفت، کنسرسیوم و تلاش شاه برای تغییر قواعد بازی
داستان از سال ۱۹۵۴ آغاز میشود، یک سال پس از سقوط دولت مصدق.
پس از کودتای ۲۸ مرداد، شرکتهای بزرگ نفتی غربی در قالب یک کنسرسیوم به ایران بازگشتند. این کنسرسیوم ساختاری بود که ۴۰ درصد سهام آن در اختیار شرکت نفت انگلیس و ایران، ۴۰ درصد در اختیار پنج شرکت بزرگ آمریکایی، ۱۴ درصد در اختیار رویال داچ شل و ۶ درصد در اختیار شرکت نفت فرانسه قرار داشت.
از نظر حقوقی، نفت ایران ملی باقی مانده بود، اما در عمل شرکتهای خارجی کنترل بخش بزرگی از عملیات تولید، پالایش و صادرات را در اختیار داشتند.
به بیان ساده، ایران مالک نفت خود بود، اما اختیار کاملی بر چگونگی استخراج و فروش آن نداشت.
این دقیقاً همان ساختاری بود که شاه در دهه ۱۹۷۰ تصمیم گرفت تغییر دهد.
شاه معتقد بود ایران نمیتواند با درآمدی محدود از منابع عظیم نفتی خود، هم برنامه صنعتیشدن را پیش ببرد، هم زیرساختهای اقتصادی ایجاد کند و هم ارتشی بسازد که قادر به دفاع از منافع کشور در سراسر خلیج فارس باشد.
او به چیزی بیشتر از افزایش درآمد نفت احتیاج داشت: کنترل بر تصمیمگیری نفتی.
در سال ۱۹۷۳ شاه شرکتهای کنسرسیوم را در برابر انتخابی دشوار قرار داد. یا باید ساختار موجود را تا پایان دوره اولیه قرارداد در سال ۱۹۷۹ ادامه میدادند و سپس امتیازات خود را از دست میدادند، یا بلافاصله اداره عملیات نفتی را به ایران واگذار میکردند و در مقابل، قراردادهای بلندمدت خرید نفت به دست میآوردند.
نتیجه، قرارداد جدید سال ۱۹۷۳ بود که به شرکت ملی نفت ایران امکان داد مسئولیت مدیریت و کنترل عملیات نفتی را بر عهده بگیرد.
این تغییر در سال ۱۹۷۴ با قانون جدید نفت تقویت شد. شرکتهای خارجی دیگر نمیتوانستند مانند گذشته بر منابع و عملیات نفتی ایران تسلط داشته باشند. آنان اکنون عمدتاً خریدار نفت یا ارائهدهنده خدمات فنی بودند.
برای درک اهمیت تحول کافی است به یک عدد توجه کنیم.
درآمد نفتی ایران از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۳ در مجموع حدود ۱۶ میلیارد دلار بود. اما فقط در پنج سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۸ به حدود ۱۰۴ میلیارد دلار رسید.
البته افزایش چشمگیر قیمت جهانی نفت مهمترین عامل این جهش بود.👇۱
بهنام عبداللهی retweeted
مردی برای صرفهجویی در هزینه برق، هر شب چراغهای خانه را یک ساعت زودتر خاموش میکرد؛ اما آخر سال، همسرش یک بچه برایش زایید و هزینهای چندین برابر صرفهجویی برق روی دستش گذاشت!
حکایت صرفهجوییهای نمایشی مسعود پزشکیان نیز چنین سرانجامی دارد.
وقتی رئیسجمهور ایران، خاموشکردن چراغها و تاریکی دفتر کارش را به نمایش میگذارد، شاید تصور کند الگویی برای صرفهجویی ارائه میدهد؛ اما در عرصه بینالمللی، این رفتار، تصویری از کشوری گرفتار در بحران و فلاکت اقتصادی میسازد که حتی در تأمین برق و هزینههای دفتر رئیسجمهورش نیز ناتوان است.
در مناسبات قدرت، چنین تصویری بهعنوان سیگنال ضعف و نتیجه بخش بودن تحریمها تفسیر میشود و دشمن را برای تشدید تحریمها و افزایش فشارهای اقتصادی و سیاسی ترغیب میکند.
طنز تلخ ماجرا اینجاست: پزشکیان ممکن است با خاموشکردن چند چراغ، اندکی در هزینه برق صرفهجویی کند، اما وقتی این نمایش به تقویت تصور ضعف ایران در ذهن دشمن میانجامد، هزینه فشارهای جدید میتواند هزاران برابر آن صرفهجویی باشد!
گاهی تبعات خاموش کردن نمایشی چراغها، بسیار بیشتر از برقی است که مصرف میشود.
بهنام عبداللهی retweeted
🟥 قطع کابلهای اینترنت خلیج فارس؛ توهم یا ابزار بازدارندگی؟!
دوست ارجمندم، جناب آقای محمد مهاجری، در یادداشتی، طرح استفاده از ظرفیت کابلهای زیردریایی اینترنت خلیج فارس در معادلات بازدارندگی علیه آمریکا را اقدامی احساسی و مبتنی بر توهم توصیف کردهاند. با احترام به دغدغه ایشان، به نظرم چند واقعیت مهم فنی و ژئواکونومیک در تحلیلشان مغفول مانده است.
نخست، آقای مهاجری مینویسند قطع کابلهای خلیج فارس حتی ۱۰ درصد اینترنت جهان را مختل نمیکند. اما مگر معیار بازدارندگی، قطع درصد معینی از اینترنت جهان است؟ اهمیت راهبردی یک زیرساخت به جایگاه آن در شبکههای داده، مالی، تجاری و ارتباطی بستگی دارد، نه صرفاً سهم آن از ترافیک جهانی.
دوم، کشورهای عربی حاشیه جنوبی خلیج فارس، بهویژه امارات، عربستان، قطر و بحرین، میزبان مراکز مهم بانکی، بازارهای سرمایه، خدمات ابری، تجارت الکترونیک و زیرساختهای دیجیتال هستند. اختلال گسترده در ارتباطات بینالمللی این کشورها بر تراکنشهای مالی، فعالیت شرکتهای چندملیتی و خدمات مراکز داده تأثیر حیاتی خواهد گذاشت.
سوم، آثار احتمالی چنین اختلالی به مرزهای منطقه محدود نمیماند. پیوند مراکز مالی و تجاری خلیج فارس با بازارهای آسیا، اروپا و آمریکا، اختلالات منطقهای را به افزایش هزینه و تأخیر در برخی خدمات بینالمللی تبدیل خواهد کرد. تجربه آسیبدیدگی کابلهای دریای سرخ در سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ نیز نشان داده که اختلال در مسیرهای محدود ارتباطی، بدون قطع اینترنت جهان، پیامدهای فرامرزی و بینالمللی خواهد داشت.
چهارم، ایران وابستگی انحصاری به کابلهای زیردریایی خلیج فارس ندارد و از مسیرهای متعدد فیبر نوری زمینی نیز به شبکه جهانی متصل است. بنابراین اختلال در این کابلها الزاماً به معنای قطع ارتباطات بینالمللی ایران نیست.
پنجم، تجربه قطعیهای اینترنت جهانی در ایران، از آبان ۱۳۹۸ تا سالهای اخیر، نشان داده که شبکه ملی اطلاعات قادر به استمرار خدمات داخلی است. پژوهشی در نشریه «Journal of Cybersecurity» در سال ۲۰۲۱ نیز تداوم فعالیت شبکه داخلی ایران در قطعی آبان ۱۳۹۸ را مستند کرده و نشان داده است که خدمات بانکی، پرداختهای داخلی و بسیاری از پیامرسانها و سامانههای بومی در ایران میتوانند بدون اینترنت جهانی فعالیت کنند.
ششم، تحریمهای آمریکا از پیش، ارتباط اقتصاد ایران با بسیاری از شبکههای مالی و خدمات دیجیتال جهانی را محدود کردهاند. در نتیجه، الگوی وابستگی و آسیبپذیری ایران در جریان قطع اینترنت جهانی با اقتصادهای عمیقاً ادغامشده در بازارهای جهانی کاملا متفاوت و غیرقابل مقایسه است.
در پایان، به دوست عزیزم آقای مهاجری عرض میکنم: بازدارندگی صرفاً با درصد اینترنت جهانی سنجیده نمیشود. بخش مهمی از اهمیت راهبردی کابلهای خلیج فارس، به جایگاه اقتصادی کشورهای منطقه و پیوند آنها با نظام مالی جهانی بازمیگردد و همانقدر که اغراق در ظرفیت ابزارهای بازدارندگی نادرست است، نادیدهگرفتن پیامدهای منطقهای و جهانی آنها نیز میتواند به محاسبات راهبردی نادرست بینجامد.
@Mohmohajeri
بهنام عبداللهی retweeted
Replying to @MahyarKardar_ir @ypezeshkian
نه دیگه نشد،اصلاحات قائل به آزادی بیان بودو انتقادو درخواست حق تمام مردم ایرانه
اگرآقایوسف پزشکیان مسئولیتی مبتنی بر تخصصش داره که بگو مسئولیت ایشون چیه که این سفرهارو داره میره
اگرهم هیچ مسئولیتی نداره که واویلاست
درضمن کاش🤌🏻میداشتی که توییت رو کوت کنی تا جواب بگیری
@behnam_ir
بهنام عبداللهی retweeted
وقتی رئیسجمهور یک کشور که هدف حملات نظامی آمریکا و اسرائیل قرار گرفته است، مشکل روابط با همسایگان را به «فحش دادن» و «پرخاشگری» تقلیل میدهد، باید پرسید آیا ایشان از واقعیت مناسبات امنیتی منطقه بیاطلاع است یا تصور میکند با نادیده گرفتن آن میتوان سیاست خارجی موفقی داشت؟
این چه نوع تحلیلی از روابط بینالملل است که در آن حضور پایگاههای نظامی آمریکا در کشورهای همسایه، همکاریهای راهبردی برخی دولتهای منطقه با اسرائیل و نقش آنها در ساختار نظامی قدرتهای رقیب ایران به حاشیه میرود، اما ادبیات سیاسی ایران بهعنوان مانع اصلی روابط اقتصادی معرفی میشود؟
آیا واقعاً مسئله این است که ایران به همسایگان خود فحش داده و آنها ناچار شدهاند با آمریکا و اسرائیل همکاری نظامی کنند؟ آیا پایگاههای نظامی آمریکا در قطر، بحرین، امارات و عربستان در واکنش به تندی ادبیات دیپلماتیک ایران ایجاد شدهاند؟ آیا همکاریهای امنیتی و تسلیحاتی جمهوری آذربایجان و امارات با اسرائیل را نیز باید نتیجه پرخاشگری ایران دانست؟
این دیگر صرفاً سادهسازی مسائل سیاست خارجی نیست؛ نوعی وارونهسازی رابطه علت و معلول و چشمپوشی از واقعیات موازنه قدرت در منطقه است. مسئله ایران اساساً دشمنی با همسایگان نیست. هیچ ضرورت راهبردی ایجاب نمیکند که ایران با کشورهای همسایه وارد خصومت شود. برعکس، حفظ روابط دیپلماتیک، گسترش تجارت و جلوگیری از تبدیل اختلافات سیاسی به درگیری نظامی از الزامات سیاست خارجی عقلانی است. اما میان ضرورت حسن همجواری و انکار تهدیدهای امنیتی تفاوتی بنیادین وجود دارد.
دو نمونه مشخص، امارات متحده عربی و جمهوری آذربایجان هستند. هر دو کشور روابط گسترده و راهبردی با اسرائیل برقرار کردهاند؛ کشوری که در سالهای اخیر مستقیماً در عملیات نظامی علیه ایران مشارکت داشته است. امارات پس از عادیسازی روابط با اسرائیل، همکاریهای دفاعی، اطلاعاتی و فناوری نظامی خود را گسترش داده است. جمهوری آذربایجان نیز سالهاست یکی از شرکای مهم اسرائیل در حوزه تسلیحات، انرژی و همکاریهای امنیتی محسوب میشود. البته وجود این روابط بهتنهایی اثبات نمیکند که خاک این کشورها در هر عملیات علیه ایران مورد استفاده قرار گرفته است. چنین ادعاهایی به شواهد مستقل نیاز دارند. اما نمیتوان اهمیت راهبردی این مناسبات را نیز نادیده گرفت.
در خلیج فارس مسئله حتی ساختاریتر است. قطر میزبان پایگاه هوایی العدید، بحرین میزبان ناوگان پنجم آمریکا، امارات میزبان نیروهای آمریکایی در پایگاه الظفره و عربستان میزبان نیروهای آمریکایی در پایگاه شاهزاده سلطان است. این تأسیسات بخشی از زیرساخت حضور و قدرتافکنی نظامی آمریکا در منطقه هستند. دولتهای میزبان نیز درجات متفاوتی از امکانات، سرمایهگذاری، پشتیبانی لجستیکی و منابع مالی را برای حفظ این حضور فراهم کردهاند.
بنابراین با یک واقعیت اساسی در روابط بینالملل مواجه هستیم: برخی همسایگان ایران، در حالی که شریک تجاری و طرف گفتوگوی دیپلماتیک ما هستند، همزمان بخشی از معماری امنیتی آمریکا در منطقه نیز محسوب میشوند. این دو موقعیت متناقضنما میتوانند در کنار یکدیگر وجود داشته باشند. تجارت اقتصادی لزوماً به معنای همسویی امنیتی نیست.
از این منظر، مسئله نه قطع رابطه با همسایگان است و نه ضرورتاً مقابله نظامی با آنها. برعکس، ایران باید از تمامی ظرفیتهای دیپلماتیک و اقتصادی برای حفظ روابط منطقهای و جلوگیری از گسترش جنگ استفاده کند. اما دیپلماسی موفق مستلزم شناخت واقعیتهای قدرت است، نه نادیده گرفتن آنها. تنشزدایی نباید با چشمپوشی از تهدیدهای امنیتی اشتباه گرفته شود.
این مسئله بهویژه در شرایط جنگ اهمیت بیشتری پیدا میکند. عذرخواهی رئیسجمهور از کشورهای همسایه در جریان جنگ نیز باید با همین نگاه مورد ارزیابی قرار گیرد. اگر نتیجه آن ارائه تصویری باشد که در آن ایران تنها عامل بیثباتی و مسئول اصلی تیرگی روابط با همسایگان معرفی شود، چنین روایتی با واقعیت پیچیده منازعه سازگار نیست.
بهنام عبداللهی retweeted
پزشکیان رو میتوان انسانی پاکدل، مردمی و صادق دونست؛ اما سیاست فقط به نیت خوب خلاصه نمیشه بازتاب چنین رفتارها و تصاویر در افکار عمومی داخل و خارج، ممکنه بهجای صمیمیت، پیام ضعف و ناتوانی منتقل کنه رئیسجمهور، فارغ از شخصیت فردیاش، نماد اقتدار، انسجام و قدرت ملی یک کشور است.
بهنام عبداللهی retweeted
سرلشگر #محسن_رضایی دبیر شورای امنیت ملی :
قبل ازینکه دریای عمان تبدیل به گورستانی از ناوهای شما بشه خودتون برید عقب
محاصره دریایی یه جنگه ،و مقابله با اون را حق خودمان میدانیم
ما این #محاصره را میشکونیم 💪
بهنام عبداللهی retweeted
اراده و تابآوری، مؤلفههایی هستند که در تاریخ ثبت خواهند شد...
صرفنظر از اینکه نتیجه بدهد یا ندهد، در صورت حرکت نفتکشهای ایرانی، تاریخ ایران فصل مهمی از روایتش را به ایرانیانی اختصاص میدهد که قبول کردند سرنشین نفتکشهایی شوند که عزمشان شکستن سد محاصره و عبور از دل جنگلی از تسلیحات و تجهیزات قدرتی بود که از هر قانون بینالمللی و اخلاقی رویبرمیتافت. تاریخ حتما خواهد نوشت این جسارت در حالی صورت گرفت که وزیر جنگ و خزانهداری و شماری دیگر از مقامات عالیرتبه ارتش متجاوز و محاصرهکننده که هزاران کیلومتر آن سو تر بودند، در پایگاههای نظامی پناه گرفته بودند.
بهنام عبداللهی retweeted
فرهیختگان یا بولتنرمضاننژاد؟
ظاهرا فرهیختگان بنا به دلایلی خاص به روابط عمومی ساترا تبدیل شده! و بیانیه ها و اطلاعیه ها و خبرهای پشت پرده ساترا بدون درج در سایت این سازمان با قطعیت در سایت و کانال فرهیختگان منتشر میشود.
بهنام عبداللهی retweeted
صرفنظر از اینکه نتیجه بدهد یا ندهد، در صورت حرکت نفتکشهای ایرانی، تاریخ ایران فصل مهمی از روایتش را به ایرانیانی اختصاص میدهد که قبول کردند سرنشین نفتکشهایی شوند که عزمشان شکستن سد محاصره و عبور از دل جنگلی از تسلیحات و تجهیزات قدرتی بود که از هر قانون بینالمللی و اخلاقی رویبرمیتافت. تاریخ حتما خواهد نوشت این جسارت در حالی صورت گرفت که وزیر جنگ و خزانهداری و شماری دیگر از مقامات عالیرتبه ارتش متجاوز و محاصرهکننده که هزاران کیلومتر آن سو تر بودند، در پایگاههای نظامی پناه گرفته بودند.
فرهیختگان یا بولتنرمضاننژاد؟
ظاهرا فرهیختگان بنا به دلایلی خاص به روابط عمومی ساترا تبدیل شده! و بیانیه ها و اطلاعیه ها و خبرهای پشت پرده ساترا بدون درج در سایت این سازمان با قطعیت در سایت و کانال فرهیختگان منتشر میشود.




















