อาหลิว

การตัดสินใจลาออก ทั้งที่ยังไม่มีงานใหม่รองรับ ไม่มีที่ไป ไม่มีใครรับประกันว่าจะได้งานใหม่เมื่อไหร่ แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถอยู่ที่เดิมต่อไปได้แล้ว มันไม่ใช่แค่เรื่องงานหนักหรือเงินเดือนน้อย แต่มันมีหลายอย่างสะสมอยู่ข้างใน ทั้งความกดดัน สภาพแวดล้อม คนรอบตัว ความไม่เป็นธรรม และความรู้สึกที่ต้องฝืนตัวเองในทุก ๆ วัน บางวันไม่ได้เหนื่อยเพราะงาน แต่เหนื่อยเพราะคน บางวันไม่ได้ร้องไห้เพราะทำงานไม่ไหว แต่ร้องไห้เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องเจอกับอะไรแบบนี้ซ้ำ ๆ รู้ว่าการลาออกโดยไม่มีงานรองรับเป็นความเสี่ยง รู้ว่าต้องมีค่าใช้จ่าย รู้ว่าต้องเริ่มต้นใหม่ แต่ก็อยากถามตัวเองเหมือนกันว่า เราต้องอดทนจนถึงวันที่ไม่เหลือความสุขในชีวิตเลยหรือเปล่า บางทีเราไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการได้ทำงานในที่ที่ไม่ต้องฝืนความรู้สึกตัวเองทุกวันก็เท่านั้นเอง