eskiden çok insan tanıyayım, dostlarımın adedi çok olsun isterdim; marifetin çoklukta olduğunu düşünürdüm. yaşım ilerledikçe anladım ki bir tane bile dost yetiyormuş. kendisi için istediği iyiliği senin için de isteyen, koşullar değişse de kendisi değişmeyen bir tane kalp yetiyormuş insana.
özen gösterdiğin ve bir çiçek olduğunu varsayıp üzerine titrediğin insanın buz gibi soğukluğuyla karşılaşınca kalbinde yer edinen o ince sızının bir tarifi yok. el yapsa bu muameleyi için sızlamaz ama yakından gelince, canım dediğin seni incitince insanın inancı ve bir daha birine kalbinde yer açabilme ihtimali de zedeleniyor.
her iyileşme biraz kanamayı göze almaktır; bu yüzden bazen yarayı deşmek ve kanatmak gerekir. bizler yarayı sıkı sıkı sarmakla ona iyi geldiğimizi sanırız ama bu öyle değil. hakikatli bir şifa; ancak o kabuğu kaldırıp ardındaki taze yaraya ulaşmakla mümkün. çünkü bir yara ancak içindeki cerahati boşalttığında ve havayla temas edip rahat bir nefes alabildiğinde kapanır.
sevmek yıpratan, zedeleyen, yaralayan bir şey olmamalı. insan birini sevince sefasını sürmeli, cefa çekip durmamalı. insanın ömründen ömür alan değil, ömrüne ömür katan bir şey olmalı sevmek. yormamalı, ikide bir kalbini kırıp durmamalı; taşımakta zorlandığı ağır bir yüke dönüşmemeli, sevgi dediğin dinlendirmeli. insanda yayılıp döşenme, köklenip dallanma, yerleşip yurtlanma, yeşerip çiçeklenme hissiyatı doğurmalı.
konuşabilmek, seni gerçekten dinleyen birisinin olması, karşında sahici bir muhatap bulabilmen... bunlar da nimettendir. herkes konuşur ama pek azı kalbine kulak vermeyi bilir. duymak yalnızca kulağın işidir; anlamak ise gönül işi, emek işi, fedakârlık işi. bunu da ancak gerçekten isteyen bir kalp yapabilir. kimsenin kimseye vakit ayıramadığı bu hengâmede vaktini, kalbini, rikkatini ve dikkatini yoluna seren biri... işte o talihtendir, nasiptendir.
Büşra Nur Honça retweeted
Alışacak dedikleri şehidimizin çocuğu...
Şehit evlatlarına soruyorum: Siz alıştınız mı?
bir insan seni kaybederse bu yalnızca onun kaybı olmaz, senin de kaybın olur. sen de en güzel günlerinin eşlikçisini yitirdin; evini dolduran o sesi yitirdin, hayatının üzerindeki o eli yitirdin. elbette üzüleceksin ve yas tutacaksın. kalbin taştan değil ki hüzünden uzak olsun.
bir antidepresan olarak sevdiğin birisine sıkı sıkı sarılmak. bir teselli biçimi olarak sarılmak. mutluluğunu paylaşmak için koşup sarılmak. çok ama çok özlediğin için kenetlenircesine sarılmak. ayrılık vakti geldiğinde "gitme" demenin en sessiz yolu olarak sarılmak. içine sığmayan bir sevgiyi iki kolun arasına sığdırmaya çalışır gibi sarılmak. "kalbini kalbine yaslamanın" lezzetini tatmak için sarılmak, insana bu dünyada yalnız olmadığını ve bir sîneye yaslanabilmenin pek çok derde deva olduğunu gösteriyor. çünkü bazen hiçbir cümle, bir omuzun sessizce "buradayım" deyişi kadar iyileştirici olmuyor.
sanmak sancısı... işte en çok da o incitir insanı. sevildiğini sanmak, dost sanmak, merhamet sahibi sanmak, kalpten bağlıyız sanmak, hiç ayrılmayacağını sanmak ama yolun sonunda yine aynı hayal kırıklığına varmak. hep yanılmak, hep yanılmak; kendin etmek, kendin bulmak. kabahat kimsede değil esasında; senin bir türlü gerçekleri görmek istemeyen gözlerinde, nasıl görmek istiyorsan öyle bakmanda. kimselere toz konduramamanda. illa bir kabahat arıyorsan işte burada.
Büşra Nur Honça retweeted
2006’da tanışmıştık, 2016’da ayrı düştük…
Seninle 10 yıl, senden ayrı 10 yıl geçti.
Zamanın bütün hükümlerini ilk ve son sözün sahibine bırakıyoruz.
Bâki hüznümüzle bu ilahi takdirin içinden günden güne, hâlden hâle geçiyoruz… 🇹🇷
#MuhammetFatihSafitürk
bir ıstırap çeşidi olarak; sizi anlamaya ve sizin pencerenizden bakmaya gönlü olmayan birisiyle anlaşmaya çalışmak. anlaşmak bir gönül işidir ve ancak kalbini ortaya koyanlarla yapılabilir. kimisine bir bakış yeterken kimisine kilometrelerce yan yana uzanmış kelimeler bile kâr etmez. gönül kapısını kapattıysa, nice lisan oraya ilişemez.
sevmek bir hacim meselesidir; herkesin yüreği aynı genişlikte atmaz. yere göğe sığdıramadığın birinin kalbinde en uçta, diken üstünde bir emanetçi gibi oturuyorsan orada kalbî bir denklikten söz edilemez. o yüzden en çok da sevme kapasitesinin denkliği elzemdir insana. biri can verircesine seviyor, öteki dönüp sırtını gidiyorsa o terazi muhakkak şaşar. o ibre, hep daha çok sevenin omzuna devrilir.
gönül kime küser? "gönül, umduğuna küser." o insandan hâlâ bir şeyler umuyorsan sitem edersin, kahırlanırsın, gönül koyarsın. sitem etmeyi bıraktığın gün, yavaş yavaş o sevginin de içinden silinip gittiğine şahitlik ettiğin gündür. sitemle sevgi kol kola yürür. sitem yoksa sevgi de yoktur.
ilişkiler bitiyor. arkadaşlıklar da bitiyor. sonsuzluk umarak başladığın ne varsa hepsi günün sonunda bitiyor. sen istediğin kadar derin, sıkı ve muhkem bağlar kurmuş ol. ömrüne yoldaş bildiğin insanla yabancıya dönüşmekten kaçamıyorsun.
birini yahut bir şeyi çok sevmek hep imtihan sebebidir; kalbin neye haddinden fazla yakınlık duyarsa onunla sınanır, mütemadiyen yaralanır durur. yakınlık duyduğundan bir umudun olur çünkü, bu umut da insanı usul usul soldurur. belki de hiçbir şeyin peşinden bu kadar çok ihtirasla koşmamak gerekiyordur, bazı şeylerin de tadında kalması gerekiyordur. kalbin terazisini dengede tutabilmeyi öğrenmek gerekiyordur.
hayatımın orta yerindeki karmaşadan sıyrılıp yanlarına koştuğum, sırtımı yasladığım ve soluklanmak için bir bahçe olduklarını tasavvur ettiğim insanların dönüp de benden yana hiç bakmadıklarını fark ettiğimde çok üzülüyorum; içimde kırılan parçaların sesi ta kulaklarıma varıyor. böylesi özensizliği ve umursamazlığı hak etmedim. bahçemin dikenlerle kuşatılmasını hak etmedim.






























