Crypto: Founder, Operator, Advisor / Economic game theorist / Law & Reg research - Legally Engineered Tokens / Shitposting troll /@Ethsixfive Organiser / Quaker
Singapore
Joined April 2018
- Tweets27.6K
- Following5.1K
- Followers2.4K
- Likes62.4K
Karen Teoh - 🇸🇬 retweeted
Three Democratic female candidates for Congress have been hit by cars over the past few days. Peltola, a woman running for Congress in TN, and a woman running for Congress in OH.
Cars are also increasingly mid
der eigentliche skandal beim türken - chinesen beef ist doch, dass chinesen es innerhalb einer woche geschafft haben auf 1000 witzige und kreative wege die türken aufs korn zu nehmen, während deutsche seit 50 jahren den selben ausgelutschten erkan & stefan „vallah isch schwör“-humor recyceln. innovation ist tot in deutschland, die chinesen haben sich mit der automobil-industrie und dem rassismus gegen türken die zwei größten grundpfeiler deutschlands unter den nagel gerissen. wir waren einst eine stolze nation.
Karen Teoh - 🇸🇬 retweeted
Pantürkçüler neleri Çinlilere karşı kaybettiler?
1)Modu Chan (Mete Han), Türkiye ordusunun kurucusu kabul edilen tarihi fiğür Türk çıkmadı. Ağır kayıp
2) Çengiz Han, Türklerle alakası yokmuş. Evet zaten bu çok bilinen bir bilgiydi ama panturkistler ona yapışmaktan ve çocuklarına Çengiz ismi vermekten geri durmuyorlar. Orta halli bir kayıp
3) Timur? Çinliler onun turk değil Moğol oldugunu söylüyor, tartisma artar. Kayıp değil baygın halde uzanmış yerde, bakalım ne olacak
4) bir sürü turk hanedanı: Tarih kitaplarına turk diye yazdıklari hanedanların Çinli çikması... ağır kayıp
5) DNA konusu. Aptalca bir şekilde saf bir turk ırkını iddia edip, bunun da Çinlilerin tarafından boşa çıkartılması. Umarım bir halkı DNA gibi bir sacmalıkla tanımlamaktadır vaz geçerler. Onların icin ağır bir kayıp, diger herkes icin aptalca bir konudan kurtulma.
6) tuhaf Türk gelenekleri hikayesini kaybettiler. Akraba evlilikleri ve kafatasından içme pratiklerini kendilerinde oldugunu öğrenince, şoka girdiler. Ağır bir kayıp onlar için.
7) Aslında şöyle böyle tarihlerinden 1400 sene gitti. Çin kaynaklarını hep carpitmislar öyle tarih yazmışlar. Nerden bilecekler birmgun İnternet çıkacaktır, Çinliler gelecek tarih tartışacak. Ağır kayıp
Aklıma geldikçe yazarım, siz de yazınız
Thought you had a leader of the free world, got a bad air bus sales person instead.
La France aurait pu devenir 3eme puissance mondiale si Chirac n'avait pas saboté cette rencontre diplomatique.
La France avait commis, sous Mitterrand, l'affront de vendre des frégates à Taïwan, chose inacceptable pour Pékin. Il s'en était suivi un froid diplomatique considérable, aggravé par les soupçons de corruption qui entouraient cette affaire, et les Chinois avaient donné un coup d'arrêt à leur coopération avec la France.
Tout change avec l'élection de Chirac, auréolé de l'image du gaulliste. Les Chinois ont une mémoire d'éléphant : ils n'ont jamais oublié que de Gaulle fut le premier chef d'État occidental à briser l'isolement diplomatique que les États-Unis imposaient à la Chine de Mao, en reconnaissant la République populaire dès janvier 1964. Autant Mitterrand était détesté à la fin de son second mandat, autant Chirac fut reçu en ami. Il arrivait à Pékin pour une visite d'État, des commandes industrielles sous le bras, au premier rang desquelles la vente d'Airbus.
Il y avait fort peu nombreux dans la pièce : six Chinois, six Français, et les deux interprètes. Jiang Zemin fait asseoir Chirac dans de larges fauteuils et l'accueille avec déférence : « Vous êtes ici chez vous, je vous écoute. » Il laisse parler son hôte, puisque c'est la France qui a fait le déplacement. Chirac exprime sa satisfaction de venir renouer les liens, et le président chinois l'interrompt pour lui rendre un hommage appuyé : « Nous savons que vous êtes un héritier du général de Gaulle. La Chine n'a pas oublié sa clairvoyance ni sa vision, lui qui, en 1964, a reconnu le premier la République populaire. Vous êtes un ami de la Chine. » Puis il tend une perche décisive : « J'espère que nous pourrons bâtir des relations stratégiques. »
La réponse de Chirac fut un crève-cœur. Au lieu de saisir la main tendue, il se réfugie derrière Bruxelles : « Merci, monsieur le président, mais la France construit désormais l'Union européenne. L'an prochain viendra l'euro, la grande monnaie européenne, et c'est par l'Union que devront passer les relations de la Chine. » J'observais Jiang Zemin ; il ne disait rien, mais un nuage passait dans son regard, une surprise teintée de tristesse de voir le prétendu successeur de De Gaulle s'effacer derrière une construction supranationale.
Il l'invite seulement à poursuivre, et Chirac enchaîne : « Je suis venu car nous avons un projet de vente d'Airbus. »
Voilà où nous en étions : d'un côté un chef d'État qui offrait un partenariat stratégique à l'héritier revendiqué de De Gaulle ; de l'autre un président français qui rabaissait son propre pays au rang de simple province de l'Union, avant d'enchaîner sur son article à vendre.
Jiang Zemin se fait souffler quelques mots, puis répond : « Oui, je sais. Il est prévu que nous signions un accord portant sur une vingtaine d'Airbus. »
Chirac insiste pour obtenir davantage : puisque ces appareils étaient acquis, ne pourrait-on monter à vingt-huit ou trente ?
La scène était pénible. On lisait dans le regard des Chinois ce qu'ils pensaient : était-ce donc cela, le successeur de De Gaulle, un homme venu marchander quelques avions, de surcroît fabriqués en partie hors de France ?
Le président chinois l'écoute, puis répond par un proverbe, car les Chinois raisonnent volontiers par analogie : « J'ai bien compris, monsieur le président : vous aimez beaucoup les avions. Mais comme on dit chez nous, on ne finit pas un repas en une seule bouchée. Nous aurons l'occasion d'en acheter d'autres une prochaine fois. Puis-je encore faire quelque chose pour vous ? »
Tout est là : un refus implacable, enveloppé d'un sourire, assorti d'une pointe ironique et d'un congé courtois. En dix minutes, Jiang Zemin avait saisi qu'il avait devant lui un représentant de commerce, et non le chef d'une puissance dotée d'un siège permanent au Conseil de sécurité.
Karen Teoh - 🇸🇬 retweeted
Growing older is grappling with the realization that my schizophrenic relative with paranoid delusions has a higher hit rate than the people who dismiss him.
WTF, $3000 Samsung TV has an always-on mic, automatic content recognition, geo tracking, network mapping, and ships your data to Samsung + 400 partners.
Bro Rooted a brand-new 2025 Samsung TV after noticing absurdly targeted ads.
Firmware was locked down, so zero-days it was.
Got a root shell.
then found: always-on voice service, ACR, geo, full telemetry pipeline, and four separate DRM systems.
This isn’t a bug, It’s the product bro.
The elephants and Chinese never forget.
Even as a South east Asian Chinese whose ancestors left 150-200 years ago during late Qing, history is a living part of the culture.
The memories of famine that drove the hokkien diaspora - 吃饱吗 - are still greetings a millennia on
🇨🇳🇹🇷 为什么一些土耳其网民在历史争论中，常常发现中国网友不好对付？
因为对很多中国人来说，历史不是长大后才接触的冷门知识，而是从小接受的基础教育。
在中国，从小学到高中，历史教育贯穿多个学段。
我们学习夏商周、秦汉、隋唐、宋元明清，也学习古希腊、古罗马、拜占庭帝国、奥斯曼帝国、欧洲文艺复兴、工业革命和两次世界大战。
中国学生不仅学习本国文明的发展，也通过世界历史理解不同文明之间的交流、冲突与演变。
中国人讨论历史，往往不只看一张地图、一段传说，而是追问年代、史料、制度和历史背景。
所以，当某些土耳其极端民族主义者拿着泛突厥主义的地图，在X上宣称古代突厥汗国的历史就是现代土耳其的政治资本时，中国网友自然会追问：
古代突厥汗国与现代土耳其共和国是什么关系？
文化认同为什么能够转化为领土主张？
历史上的民族迁徙，又怎么能证明今天的政治边界？
历史可以成为民族自信的来源，但不能成为民族主义幻想的遮羞布。
我建议土耳其人不要自取其辱了！
Karen Teoh - 🇸🇬 retweeted
Μέσα σε 4 λεπτά διαλύει στην κυριολεξία έναν αιώνα τούρκικων προσπαθειών να πλαστογραφήσουν την ιστορία τους. Με τρόπο να το καταλάβει και ένα παιδί.
Δυστυχώς οι τούρκοι δεν είχαν ποτέ έναν Παπαρρηγόπουλο παρά μόνο κρατικούς υπαλλήλους.
Ώρα να αποκτήσουν.
This feels like those COVID era Korean tourism ads with the dancers in costume.
This is Tallinn University’s folk dance group doing traditional dance set to rap, Future is joined by Estonian accordion player Ernst Valdmaa and it ... just gels.
Reposting because my prior post video is all pixelchunk?
The best tourism ads make you want to visit. A few years ago I was obsessed with Riga thanks to their travel ads. Now it looks like I will be obsessed with Estonia until I finally get to Visit Tallinn!
Karen Teoh - 🇸🇬 retweeted
That’s because Chinese students aged 14 to 15 study Ancient Greece as a compulsory history topic.
Their textbook shows how Greece’s mountains and long coastline encouraged maritime trade and the growth of small, independent city-states. It also explains the social structure of the time: political rights were limited to adult male citizens, while women, free foreigners, and slaves were excluded.
When comparing Athens and Sparta, it describes the direct democracy of the Periclean era — officials chosen by lot and paid to participate — while noting its weaknesses: the system was easily manipulated by ambitious individuals, decisions were unstable, and miscarriages of justice occurred. Sparta, by contrast, is presented as an oligarchy built on the exploitation of the helots.
In the cultural section, students cover a wide range of Greek achievements: the anthropomorphic character of Greek mythology and the literary value of the Homeric epics; Herodotus, often called the “Father of History,” whose Histories recorded the Greco-Persian Wars; sculptures such as the Discobolus that emphasize human strength and beauty; the Acropolis in Athens, especially the Parthenon, which combined architecture and sculpture; the ideas of Socrates, Plato, and Aristotle; and the scientific work of Euclid and Archimedes.
The textbook also discusses the ancient Olympic Games, which began in 776 BC and during which city-states suspended hostilities, as well as Greek drama, which originated in festivals honoring Dionysus and later influenced Western literature through both tragedy and comedy.
Importantly, the textbook does not encourage blind admiration. It asks students to examine the class nature and limits of Athenian democracy, emphasizing that it rested on slavery and was restricted to a small privileged group.
Assignments require them to correctly order the timeline from the Minoan civilization and the rise of city-states through the reforms in Athens to Alexander the Great’s eastern campaigns, and to study images of the Acropolis, analyzing its column styles, spatial layout, and function.
While Chinese teenagers systematically study and critically examine Western history, political systems, philosophy, science, and culture, many people in the West still view China largely through stereotypes of kung fu, pandas, and the Great Wall — and call Chinese people “brainwashed.”
That is a pity.
This is the most civilised "Who's your daddy" question I've ever seen.
Türk arkadaşlara basit ama rahatsız edici bir tarih sorusu: Atalarınız tam olarak kim?
Bazı Türk sosyal medya kullanıcılarının Çinlilerle tartışırken sürekli Hunlardan, Göktürklerden, Osmanlılardan ve Çin Seddi'nden söz ettiğini görüyorum.
Sanki iki bin yıllık tarih, tek bir ailenin soy ağacıymış gibi anlatılıyor.
Ama burada çok ilginç bir mesele var.
Bugün Türkiye dediğimiz coğrafyanın kalbi Anadolu'dur.
Peki, Türkçe konuşan topluluklar Orta Asya'dan gelmeden önce Anadolu'da kimler yaşıyordu?
Yunanlar, Ermeniler ve daha pek çok halk.
Anadolu, yüzyıllar boyunca Doğu Roma İmparatorluğu'nun, yani Bizans'ın en önemli topraklarından biriydi. Yunanca ve Hristiyanlık, özellikle imparatorluğun kültürel ve dinî hayatında büyük yer tutuyordu.
yüzyıldan itibaren Selçuklular ve diğer Türkçe konuşan topluluklar bölgeye yerleşmeye başladı.
1071 Malazgirt Savaşı bu sürecin önemli dönüm noktalarından biriydi.
Ama burada bazı insanların gözden kaçırdığı bir ayrıntı var:
Bir bölgenin Türkleşmesi, orada yaşayan bütün insanların bir anda ortadan kaybolup yerlerine Orta Asya'dan gelen insanların geçmesi demek değildir.
Yüzyıllar boyunca göçler yaşandı. Savaşlar oldu. Evlilikler yapıldı. İnsanlar din değiştirdi, dil değiştirdi, farklı topluluklar birbirine karıştı.
Anadolu'daki bazı Rumca ve Ermenice konuşan topluluklar zamanla Türkçeyi benimsedi. Hristiyanlıktan İslam'a geçenler oldu.
Bütün bunlar tek bir günde, tek bir nedenle veya tek bir hükümdarın emriyle gerçekleşmedi.
Bugünkü Türk toplumunun oluşumu, işte bu uzun ve karmaşık tarihin sonucudur.
Genetik araştırmalar da Anadolu'nun yerel nüfuslarıyla Orta Asya bağlantılı göçlerin modern Türkiye nüfusunun oluşumunda birlikte rol oynadığını gösteriyor.
Yani ortada ne tamamen değişmeden kalmış bir halk var ne de tek bir yerden gelmiş, hiç karışmamış bir soy.
Üstelik Türk halklarının tarihi de İslam'la başlamadı.
Eski Türk toplulukları arasında Tengricilik ve farklı inanç gelenekleri vardı. Budizm, Maniheizm ve başka dinlerle temas eden, bunları benimseyen topluluklar da bulunuyordu.
İslam'ın Türk halkları arasında yayılması ise yüzyıllara yayılan ayrı bir tarihsel süreçti.
Şimdi gelelim beni asıl düşündüren meseleye.
Türkiye'de sıkça karşılaşılan “16 Büyük Türk Devleti” anlatısı var.
Hunlar, Göktürkler, Uygurlar, Selçuklular, Osmanlılar ve daha birçok devlet aynı tarihsel mirasın parçaları olarak sunuluyor.
Bu devletlerin bazıları arasında gerçekten dilsel, kültürel ve siyasi bağlar vardı.
Ama hepsini modern Türkiye Cumhuriyeti'nin doğrudan atalarıymış gibi düşünmek, tarihin bütün karmaşıklığını ortadan kaldırıyor.
Çünkü bir devletin tarihinde Türkçe konuşan toplulukların bulunması, o devletin bütün halkının aynı etnik kökenden geldiğini kanıtlamaz.
Aynı şekilde ortak bir tarihsel mirasa sahip olmak, kesintisiz ve saf bir kan bağına sahip olmak demek değildir.
Peki, Çin ile olan tartışmalar?
Bazıları Çin Seddi'nin Türklerden korkulduğu için yapıldığını söylüyor.
Oysa Çin Seddi, farklı Çin hanedanları tarafından farklı dönemlerde inşa edilmiş ve genişletilmiş bir savunma sistemidir. Tarihini tek bir halka karşı duyulan korkuyla açıklamak mümkün değil.
Eski Türk kağanlıklarıyla Çin hanedanları arasında da yalnızca savaş yoktu. Diplomasi, ticaret, ittifaklar, evlilikler ve karşılıklı kültürel etkiler vardı.
Elbette savaşlar da vardı.
Örneğin Tang Hanedanı, 630 yılında Doğu Türk Kağanlığı'nı yenilgiye uğrattı ve kağanını esir aldı. 657 yılında da Batı Türk Kağanlığı'nın siyasi hâkimiyetine ağır bir darbe indirdi.
Ama bundan hareketle bugünkü Çinlilerin bugünkü Türklerden üstün olduğunu iddia etmek de aynı derecede anlamsız olurdu.
İki bin yıllık tarihi bugünün milliyetçilik yarışına dönüştürmek, bana göre tarihe yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biri.
Ben Türklerin tarihini küçümsemiyorum.
Tam tersine, Orta Asya'dan Anadolu'ya uzanan göçleri, kültürel değişimleri ve farklı halkların nasıl yeni bir toplum oluşturduğunu son derece ilginç buluyorum.
Ama şunu gerçekten anlamakta zorlanıyorum:
Anadolu'nun bu kadar zengin ve karmaşık bir geçmişi varken, neden bazı insanlar kendi kimliklerini yalnızca Orta Asya'daki eski imparatorluklarla açıklamakta bu kadar ısrar ediyor?
Bir insan Türk olabilir, Türkçe konuşabilir, Türk kültürüyle büyüyebilir ve ülkesini sevebilir.
Bunun için iki bin yıl önce yaşamış bir kağanın doğrudan torunu olduğunu kanıtlamasına gerek yok.
Çünkü millet olmak, aynı DNA'yı taşımaktan çok daha karmaşık bir şeydir.
Bence asıl soru şu:
Bir milletin büyüklüğünü belirleyen şey, iki bin yıl önce atalarının kimi yendiği mi, yoksa bugün kendisinin dünyaya ne kattığı mı?
Ben ikinci sorunun cevabıyla çok daha fazla ilgileniyorum.
Just wanted to remind everyone that the great Chinese firewall exists to keep the rest of the internet (mostly) safe from Chinese netizens.
Tldr China Vs Turkeys
As a connoisseur of racism, I have found no greater joy than discovering other language realms on X where they are truly light years ahead.
Behold the great meme war between the Turks 🇹🇷 and Chinese 🇨🇳 which has been brewing now for 3 days!
It began with a small Turkish account posting a meme of a cat wearing a straw hat + slitty eyes + wispy moustache. A Chinese user then replied with a meme of Patrick Star from SpongeBob parachuting next to the Turkish flag, with a caption along the lines of “I heard the Turkish flag was designed like this, is that true? Both were from small anonymous accounts but now has been viewed by several millions.
Turks took it as mockery of a national symbol and all hell breaks lose.
The broader historical and cultural pile-on on both sides were equally impressive in its deep knowledge of Ottoman / Chinese history, along with very creative vulgarity. I read one Chinese tweet calling Turkey the fleshlight of the entire world. Both sides insulted each other as “might as well be Indians.” Then it got super testy when it ventured into Turkestan/Xinjiang/Uyghur territory, and soon out came digs about the Turkish lira, China virus and other general nationalist trash talk.
The next stage was the free speech Olympics. Turks started posting images of Xi Jinping and daring Chinese users to criticize him to prove that China is “free.” Chinese replies often flipped it to “you criticize Xi but none of you dare criticize Muhammad.” When no Chinese account could criticize Xi, the Turks concluded they were all bots.
The latest stage has been the international expansion.
Japan + Taiwan + Azerbaijan + Spain lined up with Turks against China.
Japanese accounts were the most visible contingent. Taiwan joined the Turkish side for obvious reasons. Azerbaijan was in Turkic solidarity mode. South Korea and Spain too for reasons which are not clear to me.
Iran + Greece + India + Egypt joined up with the Chinese against Turkey.
I saw an Iranian account openly telling the Chinese to keep going and “discipline the Turks” because the Ottoman/Persian rivalry runs deep still. Greece obviously went against the Turks and as for India, who knows. Could’ve gone either way but they chose the Chinese.
The whole thing, while viscous and passionate at times, has strangely left me with the warm fuzzies. Imagine how much more boring life would’ve been without @X’s auto-translate feature
Oof. Don't tell no lies about China and they will tell no truths about Turkey.
现代土耳其是个很有意思的国家。
奥斯曼帝国崩溃以后，凯末尔几乎凭一己之力把一个可能继续被列强肢解的帝国残骸重新捏成了现代民族国家。世俗化、民族国家化、军队现代化、外交现实主义——凯末尔确实称得上20世纪少见的政治、军事、外交全能型人物。
如果没有土耳其独立战争，今天安纳托利亚的地图很可能完全不同，伊斯坦布尔/君士坦丁堡最终归属如何也未必像今天这样无悬念。
但凯末尔建立的已经不再是“奥斯曼人的国家”，而是“土耳其人的国家”。
这带来了一个很重要的问题：
一个失去了大部分疆域的旧帝国，该到哪里寻找自己的历史纵深？
向西，是欧洲。
但土耳其努力了一百年，也始终没有真正成为欧洲的一员。
向南，是曾经属于奥斯曼帝国的阿拉伯世界。但土耳其人与阿拉伯人的历史记忆并不完全愉快，而且一个重新整合中东的土耳其显然会与地区内几乎所有大国发生利益冲突。
于是还有第三个方向：
向东。
从安纳托利亚，经阿塞拜疆、中亚，一直到中国新疆，把广阔欧亚大陆上的突厥语民族重新解释为一个跨越千年的巨大历史共同体。
然后土鸡就同时触碰三个地区：
俄罗斯境内的突厥语民族；
俄罗斯传统势力范围内的中亚；
以及中国新疆。
所以对中国而言，泛突厥主义并不是一个遥远的土耳其民族主义思潮，而是一个能够直接触碰中国领土、民族和安全议题的意识形态。
这也是为什么中国人对土耳其民族主义的感受，和一个法国人、德国人甚至阿拉伯人的感受完全不同。
而泛突厥主义还有一个非常典型的民族主义问题：
它喜欢把语言共同体倒推成政治共同体，再把政治共同体倒推成自古以来的民族共同体。
欧亚草原两千年的历史远比这种叙事复杂。
匈奴、鲜卑、柔然、突厥、回鹘、契丹、蒙古以及后来无数中亚政权之间，有战争、有征服、有联盟、有迁徙、有语言替换，也有大量人口融合。
土耳其的图兰主义者却很喜欢拿着今天的民族地图回去给古人发身份证。
于是你会看到一种非常奇妙的历史叙事：
只要说突厥语，或者曾经生活在某片草原上，就可以被装进一条从古代一直延伸到现代土耳其的民族谱系。
这和有人把“匈奴—鲜卑—柔然—蒙古”全部解释成一个从两千年前延续至今的蒙古民族，本质上是同一种历史叙事方法。
尤其讽刺的是，回鹘汗国当年还是唐朝的重要盟友，曾经协助唐朝平定安史之乱；而回鹘的崛起本身，也发生在后突厥汗国覆亡的历史过程中。
所以真实的欧亚历史从来不是“一个民族从蒙古高原一路西迁到安纳托利亚”的民族史诗，而是一锅持续煮了两千年的语言、部族、帝国和人口迁徙的大杂烩。
当然，这并不意味着现代土耳其政府每天都拿着尺子准备建立一个从伊斯坦布尔到新疆的“突厥帝国”。
现实政治没有这么简单。
土耳其加入北约，却经常和北约盟友发生冲突；它遏制俄罗斯，又购买俄罗斯S-400；它支持乌克兰，同时又不愿彻底与俄罗斯翻脸；它发展“突厥世界”，同时也和中国做生意。
它想成为一个拥有独立势力范围的欧亚中等强国。
问题在于，它寻找势力范围的几个方向——巴尔干、高加索、中亚和突厥世界——几乎每走一步都会踩到别人的脚。
踩俄罗斯的脚，俄罗斯人不会喜欢它。
踩希腊的脚，希腊人不会喜欢它。
介入阿拉伯世界，很多阿拉伯国家不会喜欢它。
而当泛突厥主义一路向东，把新疆也纳入自己的民族主义想象时，中国人当然也很难喜欢它。
所以问题其实不是：
“土耳其为什么那么让人讨厌？”
而是：
一个失去帝国的国家，如果始终试图在旧帝国边缘和语言亲缘地区重新寻找大国身份，就注定会不断进入别人的历史叙事和现实利益范围。
土耳其最大的地缘政治困境，也许正来自这里：
奥斯曼皇冠已经戴不回去了，
欧洲的椅子又始终没有真正坐上去，
于是像吉娃娃一样，不停地向四周寻找一个足够大的自己。
Hmm. How do you say yellow jackets but in Korean.
현재 대한민국 'ㅈ' 돼 가는 서민 상황.real
1. 코스피 고점에 대거 유입됐다가 물린 국민이 개태반
2. 자영업 지금 ㅈ돼가는 중. 자영업자 카페 가보면 비명밖에 없음. 사람이 돈 없으면 외식부터 줄이거든
3. 대출금리도 존나 오르는 중. 가뜩이나 가처분소득도 없는데 이자 부담까지 커짐. 마통 금리는 7%가 넘었음
4. 주거비도 존나 오르는 중. 서울 매매가는 이제 그냥 다른 나라 얘기고, 경기남부도 서울 따라가는 중. 노원 소형 평수가 8억을 넘고 수원, 평택, 오산, 병점도 이제 미친 가격임. 그렇다고 전세로 가자니 전세는 사라지고, 월세도 존나 오름
5. 일자리도 존나 없어지는 중. AI로 신입은 안 뽑고, 기존 직장인들도 벌벌 떠는 중
6. 배달 부업도 단가 개떡락 중. 경제가 ㅈ망하니까 너도나도 부업한다고 배달하고, 불체자까지 뛰어드니 경쟁은 심해짐. 근데 정작 사람들은 돈 없어서 배달을 줄임. 배달하는 사람은 늘어나는데 주문은 줄어드는 거임. 대리도 마찬가지고
시발 더 우울한 건 이거 답이 잘 안 보인다는 거임
프랑스 시위 보면서 우리가 저기보단 낫다고 하는데, 그냥 시간 차이일 뿐 시발 우리 미래 같노