Rudaw’daki yorumumun bir bölümünden: … Ulusal bir Kongreye değil, bir Kürt Kriz ve Strateji Konseyine ihtiyaç var Geleneksel bir Ulusal Kongre Rojava’yı koruyamazdı. Bu tür kongreler yavaş işler, hantaldır ve derin biçimde parti rekabetleri tarafından şekillendirilir. Ancak çoğu zaman gerçekler zaten sahada oluşturulduktan sonra tepki verirler. Operasyonel kapasite üretmekten çok sembolizm üretirler. Akut kriz anlarında ise, etkili müdahale araçları olmaktan ziyade siyasal güçsüzlüğün ifadeleri hâline gelirler. İhtiyaç duyulan şey, büyük ulusal gösteriler değil; esnek, ulusötesi ve sürekli işler durumda olan yapılardır. Bir Kürt Kriz ve Strateji Konseyi böyle bir rol üstlenebilir. Sürgünde bir hükümet olarak değil, beklemede bir devlet olarak değil ve mevcut partilere rakip olacak bir yapı olarak da değil; işlevsel bir siyasal merkez olarak. Böylesi bir konsey; siyaseti, sivil toplumu, dini yapıları, ekonomiyi, kültürü, akademiyi ve diasporayı bir araya getirirdi. Görevi temsil değil, koordinasyon olurdu: hızlı bilgi paylaşımı, ortak siyasal tutum geliştirme, uluslararası ağ kurma, diplomatik girişimler ve askerî tırmanma geri dönülmez gerçekler yaratmadan önce stratejik kriz yönetimi. …