ช่วงนี้คิดถึงการท่องเที่ยว โดยเฉพาะการจุ่มร้านมั่วซั่วด้วย hunger sense และการเดินเข้าป่าขึ้นเขา.. เลยนั่งเปิดดูรูปเก่าๆ บ่อย
แล้วก็เจอแต่ภาพอะไรแบบนี้
Rakko:
Is the architecture structurally sound?
Hachiware:
Can we automate the pipeline?
Usagi:
What can we eliminate and ship today?
Kurimanju:
What will wake me up at 3 AM?
Shisa:
Can we observe failure before users notice?
เดี๋ยวนี้ไม่มีน้ำปั่นที่ติดในสมองมั่งเลยแฮะ
เมื่อก่อนก็ลิ้นจี่ชีส
ก่อนหน้านู้นก็ชาแอปเปิ้ล
นี่ถ้าสิ้นคิดก็กินโค้กซีโร่
ไม่ก็น้ำเปล่าอัดแก๊ส
ไอเลิฟ sparkling water
ตั้งแต่ไปแหมะที่ยอดเขาฟูจิมาแล้ว เราก็ไม่ได้ตื่นเต้นกับวิวเขาเท่าไร
มันกลายเป็นว่า ทุกครั้งที่เห็นฟูจิ จะ PTSD ตอนเดินลงทาง Yoshida 555
มันเป็นทางซิกแซกที่เหมือนเดิมตลอดกว่า 50 เลี้ยว
แล้วตอนที่เดินคือ สามทุ่มจนเที่ยงคืนกว่า ก็ยังไม่พ้นแนวเมฆ
จำรส komeda coffee ไม่ได้อะ
ไอ้เราก็ชอบตามหาร้านลับกินมากกว่าซะด้วย
ถ้าพวกแฟรนไชที่กินบ่อยสุด คงจะเป็น ยาโยอิเคน
เมื่อก่อนมีความเชื่อ.. ไม่สิ ความกลัว หลอนอยู่ในหัวว่า ส่วนของร่างกายที่เกินมาจากเตียง มีโอกาสจะโดนผีจับ
จนกระทั่งมาเลี้ยงแมว
ส่วนที่เกินออกมา จะโดนจมูกเปียกของมันดม
ไม่ก็โดนเลีย ไม่ก็โดนหางปัดใส่
หมดสิ้นเรื่องผี
นอนก่ายเตียงได้อย่างไม่แคราย
เห็นเงียบๆ กำลังคิดสูตรข้าวผัดมันเนื้อ
คือถ้าผัดกับแค่มันและเกลือ มันจะขาดมิติไปเยอะ
เลยคิดถึงซอสกะเพรา กับซิอิ๊วดำ
หรือจะผัดกับผงปลาแห้งแบบญี่ปุ่นไปเลยดี
แมกกี้รมควันก็น่าสนใจ
งึมงัมงึมงัม
step การขับรถญี่ปุ่น
- หาอาหารเช้าลับๆ
- หาร้านกาแฟลับๆ
- กินกลางวันลับๆ
- กินขนมบ่ายลับๆ
- กินอาหารเย็นง่ายๆ









