Entrepreneur - Marketing Manager
Joined August 2013
- Tweets20.7K
- Following379
- Followers1.8K
- Likes263K
Ehsan Yousefi retweeted
There is no such thing as a short, 3-4 day military operation—if we strike Iran, they will respond. We have consistently underestimated the most basic reality: the enemy gets a vote.
There is no military option that will persuade Iran to accept the U.S.’s terms for a deal—after 8 months of failing to restore order to the chaos it caused, the administration knows this— so what is the purpose of more strikes?
If we strike Iran by targeting more of their leaders and/or energy infrastructure, Iran will retaliate by striking Gulf energy infrastructure & U.S. forces in the region. More American troops will needlessly die, & our energy prices will continue to skyrocket.
Iran’s allies & proxies—like the Houthis, Iraqi militias, & possibly Bahraini groups—will attack Saudi energy infrastructure, the BAM/Suez, & will potentially attack the governments of Kuwait & Bahrain. We’re already unable to help the Saudis deter the Houthis—if we engage in kinetic combat against Iran, we’ll be even more incapable of assisting our already-weakened allies.
More strikes won’t change the game. Walking away & declaring victory before Tuesday sets a positive tone for the elections & resets the parameters for negotiations with Iran.
President Trump can avoid the escalation trap by walking away now, before the fog of war envelops the rest of his presidency.
چندتا اسکرین شات توییت از زمان جنگ از علیرضا اردوبادی اومد تایملاینم و از این آدم کثیف، همچین تفکرات کثیفی بعید نبود.
(اگه خواستید اسمشو تو توییتر سرچ کنید توییتای چند سال پیش راجبش رو بخونید.)
تعداد زیادی از عکاسا رو میبینم که دارن تجهیزاتشونو میفروشن چون بیزنسای کوچیک و متوسط عکس با گوشی میگیرن و بقیش رو با AI در میارن.
Ehsan Yousefi retweeted
با تک‌تک کلمات این نوشته رضا نصر موافقم.
قرار نیست ملتی تا ابد تحریم شود، اقتصادش را ویران کنند، دانشمندانش را ترور کنند، کودکانش را بکشند و بعد همان‌هایی که این جنایت‌ها را رقم زده‌اند، از او انتظار خویشتن‌داری و اعتماد داشته باشند.
من بارها گفته‌ام و باز هم تکرار میکنم که مخالف جنگم. اما مخالفت با جنگ به معنای پذیرش تحقیر، تجاوز و تسلیم نیست.
اختلافات ما با یکدیگر و نقدمان به حکمرانی سر جای خودش باقی است، اما هیچ‌کدام مجوزی برای تعرض به خاک ایران و به فقر کشاندن مردمش نیست.
ایران نه ملک شخصی حاکمان است و نه میدان تسویه‌حساب قدرت‌های خارجی. ایران وطن ماست.
صلحی که قرار باشد بر ویرانه‌های ایران و با تحمیل اراده متجاوز ساخته شود، صلح نیست.
آن‌ها نمی‌توانند هر زمان که خواستند جنگ را آغاز کنند و هر زمان که منافعشان اقتضا کرد، برای پایانش شرط بگذارند.
#دیگر_بس_است
Iran's strategy can now be summed up in three words: enough is enough.
For three decades, Iran has been hounded over a civilian enrichment programme it once submitted to the most intrusive inspection regime ever negotiated. Governments that tremble before their own voters at every rise in petrol prices set out, coldly and methodically, to wreck the economy of a nation of ninety million, to push its young people into despair and bury their dreams. Then they gloated. America's Treasury Secretary vowed to "Make Iran Broke Again." He told the Senate, with unconcealed pride, "We created a dollar shortage in the country," and paraded the rial's fall from 800,000 to 2.4 million to the dollar like a hunting trophy. Few governments have ever turned the deliberate impoverishment of a civilian population into a slide in a briefing deck.
The economy was only one front. They cut Iran out of the world's banking system, choked its access to medicine and seized its assets abroad. They loosed Stuxnet on its centrifuges. From London and Washington, they beamed psychological warfare into Iranian living rooms through Persian-language satellite channels, hoping to turn a nation against itself. They vilified it in every forum, then asked why it would not trust them. They gunned down its nuclear scientists in the streets of Tehran and assassinated its war hero at Baghdad airport. Three times in little more than a year, they left the negotiating table for the bomb bay. They killed its commanders and its leaders. And they killed its children: the schoolgirls of Minab, the families in the sports hall at Lamerd, just as in 1988 they killed sixty-six children aboard Iran Air Flight 655.
They signed agreements and shredded them. The JCPOA was abandoned in 2018 despite repeated IAEA certification of Iran's compliance; the Islamabad Memorandum was violated within weeks of its signing. They bent international institutions into instruments of coercion: an IAEA Board resolution passed on the eve of the June 2025 bombardment, a "snapback" triggered by European states that had long since stopped honouring their own commitments.
All of it in the service of a genocidal apartheid regime that has wanted this war for thirty years, and of a lobby in Washington, London, Paris and Berlin that has spent lavishly to deliver it.
They have circled Iran like jackals, waiting for it to fall. It has not fallen.
So Iran has reached its verdict. It will no longer negotiate under bombardment, honour agreements the other side treats as optional, or accept the killing of its children and the penury of its people as routine instruments of policy. It will put an end to this cycle, and it will do so by all necessary means.
They began this war on their own timetable. It will end on Iran's.
Ehsan Yousefi retweeted
من از قیمت نفت ۱۱۵ دلاری اینارو میفهمم
۱-آمریکا در مورد باز بودن تنگه هرمز دروغ میگفت !
۲-تحلیل اینکه جنگ جدید در مورد بازگشایی تنگه هرمز خواهد بود به نظرم تحلیل درستی هست
۳-این بار سفر عاصم منیر و کلک قدیمی ترامپ برای پایین اوردن قیمت نفت نگرفته!
۴-ذخایر استراتژیک انرژی اروپایی ها چینی و آمریکایی ها داره کم میشه
۵-احتمال جنگ هر روز بالاتر میره
۶-اما خیلی هم نفت بالا نرفته ( منظورم اینکه مثلا ۱۵۰ دلار نشده) پس هنوز میشه بگیم به مرحله های آخر زمانی نزدیک نیستیم!
اگه ذره‌ای تا ماه‌های پیش شک داشتم ایران سلاح هسته‌ای داره، الان دیگه با شرایط موجود مطمئن شدم. فقط مسئله اینه کجاست و آیا نیاز میشه ازش استفاده کنه؟
Ehsan Yousefi retweeted
اعتراضها در فرانسه، جولان جهل در فضای فارسی زبان
مجتبی نجفی
از حجم جهلی که درباره تحلیل اعتراضهای فرانسه در فضای فارسی زبان رخ داده می‌ترسم. نگاههای ساده ساز تک بعدانگار که تنها چیزی که نمی‌شناسند بررسی و پرسشگری است، از چند فیلم و ویدیو یک رخداد چندبعدی و پیچیده را در چند واژه و کلمه تعریف می‌کنند. یکی از انقلاب اسلامی در فرانسه حرف می‌زند، یکی می‌گويد ببین کارمای پنجاه و هفت کار خودش را کرد. یکی می‌گويد "چپ هرگز نفهمید". جهل مدرن اینگونه تعریف می‌شود: میتوانی بهترین مدرک دانشگاهی را داشته باشی، با بهترین امکانات در بهترین شهرهای جهان زندگی کنی، راحت بنویسی، بخوانی اما اندازه یک بچه دبستانی هم ذهنیت انتقادی نداشته باشی.
آنچه که در فرانسه رخ داده یک جنبش یکدست نیست که شما با یک خط و چند واژه آنرا تعریف کنی. بازیگران جنبش متنوع اند. از جوانان که در مدارس و دانشگاهها علیه کیفیت پایین آموزش، کمبود معلم و شلوغی کلاسها قیام کردند تا " جلیقه زرد"هایی که فرصت را برای نمایش دوباره خود فراهم دیدند، تا گروهها و افراد مستقلی که از طبقات پایین جامعه علیه کاهش قدرت خرید مردم اعتراض کردند، تا اولترا چپ ها، آنارشیستها و...که سردسته حمله اند. این جنبش هم چپ دارد هم راست، مطالبه سیاسی دارد، معیشتی دارد، صنفی دارد،...انگیزه ها متفاوت و بازیگران متنوع اند. آن ساختار طبقاتی که از دوران جنگ سرد در ذهن شما فرو کرده اند به هم ریخته.
بعد اقتصادی این جنبش به بحران ریشه دار اقتصاد فرانسه مرتبط است که سالیان زیادی تداوم داشته. جنگ اوکراین - روسیه و ایران با اسراییل و آمریکا، این بحران را تشدید و رشد اقتصادی اندک فرانسه را ناچیز کرده. اما این به این معنا نیست ریشه اصلی این اعتراضها، جنگها هستند. سالیان طولانی است فرانسه صحنه جنبش و اعتراض است. بین ایده دولت رفاهی و هزینه های سنگین دولت تعارض ایجاد شده و پشت این تعارض، چالشهای بزرگ سیاسی و تنشهای فرهنگی خلق می‌شوند.
اعتبار نهاد دولت در فرانسه کاهش یافته. چون در حل بحرانها ناموفق بوده. بدبینی به سیاستمداران افزایش یافته و نگاههای رادیکال چپ و راست، در بحران احزاب سنتی سوسیالیست و جمهوریخواهان قدرت یافته اند به گونه ای که برخی از نظرسنجی ها انتخابات سال بعد را صحنه رویارویی "مارین لوپن" نامزد حزب راست افراطی و "جان لوک ملانشن" نامزد چپ های رادیکال می دانند. این تقابل نشان می دهد تا چه اندازه نفوذ نگاههای دو قطبی در حال افزایش اند و جالب است راست و چپ رادیکال در حال یارگیری از جوانان، کارگران و فقرا هستند.
بحران هویت ملی در فرانسه را هم نباید دست کم گرفت. بین روایت لائیسیته فرانسوی با تجربه زیسته برخی مهاجران فاصله افتاده. به عبارتی گسست ارزشی رخ داده و زبان مدافع سرسخت لاییسیته با برخی نسل های جدید مهاجران تقابل هویتی پیدا کرده و این مساله بغرنج در چارچوب چالش جامعه چندفرهنگی قابل بررسی است که فقط خاص فرانسه نیست. مدیریت مساله تکثر یک چالش عمده جوامع دموکراتیک است.
اعتراضهای فرانسه از این منظر در چارچوب کلان مسایل " معیشت و کاهش کیفیت زندگی" " بحران هویتی و گسست نظامهای ارزشی" " بحران نهاد دولت در حل مسایل انباشت شده"، " تغییر ساختاری بازیگران سیاسی در عرصه های عمومی توسعه یافته و بحران احزاب سنتی" قابل تفسیرند و اینها سرفصل های کلان برای انجام پژوهش های جدید است. اما شما هموطن عزیز خیلی خوبی. کارت راحت است. با کارما و انقلاب اسلامی و "آخش اوفتون شد" و...نه نیازی به پژوهش دارید نه واکاوی مساله. اینجا سالیان زیادی درس خوانده، تدریس کرده، زیست کرده ام، سه دولت سارکوزی، اولاند و مکرون را به چشم دیده ام، پژوهش های مختلف را خوانده، با افراد زیادی از گرایشهای سیاسی مختلف حرف زده ام، برای همین متن هم آنقدر وسواس و احتیاط دارم که نگو و نپرس. خوش به حالتان راحتید.
انقدر تپه‌ها رو دوستان آباد کردن اسم احسان یا نیکان کف تایملاین میاد کرور کرور آدم کف و خون قاطی میکنن.
