دنبال یه ویس می‌گشتم؛
لابه‌لای صداهای قدیمی،
به صدایی رسیدم که بوی خاطره می‌داد... همون آهنگی که یه روز با صدای قشنگش برام خونده بود.
عجیب‌اند بعضی صداها؛
حتی بعد از گذشت سال ها ،
باز هم به دل می‌شینن...
نوشته بود:
کلید باشیم نه قفل،
با هم بخندیم نه به هم،
راه باشیم نه سد،
درک کنیم نه ترک کنیم،
مرهم بر زخمها باشیم نه نمک بر زخمها،
و
سبز باشیم نه زرد باشیم...!
من از عقرب نمی ترسم ولی از نیش می ترسم،.
از آن گرگی که می پوشد لباس میش می ترسم،.
هراسم جنگ بین شعله و کبریت و هیزم نیست،.
من از سوزاندن اندیشه در آتیش می ترسم
