error_404

حقیقت اینست که معنویت عصر نو، کاسبی جدید از ساده لوحان و سوء استفاده از افرادی که آسیب های روحی دیده اند. کسی که هدفش بیدار کردن دیگران باشد، اصلا نیاز ندارد حتی چهره اش را نمایان کند، چه برسد به اینکه سمینار برگذار کرده و مثل موجی به جایی برسد که زنان و دختران به پایش افتاده بوسه زنان از او طلب مغفرت کنند. کسی که هدفش انتشار آگاهی است، روی سِن نمیرود، یافته هایش را رایگان، در خفا، بدون اینکه اصلا کسی بداند او کیست، در اختیار دیگران قرار میدهد و چشم داشتی ندارد. چرا که اگر چیزی در قبال تلاش هایش طلب کند، آن چیز به تجارت تبدیل میشود. کسی که هدفش انتشار آگاهیست، دوره ی آگاهی نمیفروشد، سمینار برگزار نمیکند. کسی که هدفش آگاهیست حتی نیاز ندارد "چهره اش را نمایان کند". برای معلمان معنوی، همه چیز حول محور ایگوی آنها میچرخد. معلمان معنوی همگی خودشیفته و خودپرست هستند. دائم از خود فیلم میگیرند. از پیانو زدن و ادا اطفار... نارسیسیست هستند. روی سن رفتن، بالای منبر نشستن، فقط برای عقده گشایی است. از کمبود میاید. نیاز به دیده شدن و تعریف و تمجید از ایگوی بیمار میاید. همان معلمان معنوی که دائم حرف از ایگو میزنند. عاشق تخریب ایگو هستند، اما همه شان خودشیفته و نارسیسیست هستند. حقیقت این است که اینجا زندان است. تن، زندان روح است. خارج از این قلمروی سقوط کرده، شما در کمال، خرد و آرامش مطلق بودید. اصلا نیازی به بیداری و عروج و معرفت ندارید. هر چقدر هم اینجا رشد معنوی کنید، هر چقدر هم آگاه شوید، در قیاس با آنچه خارج از این قلمرو هستید، در حد الفبا هم نیست. حقیقت این است که شما متعلق به اینجا نیستید. شما اصلا نباید اینجا باشید. اما هیچ معلم معنوی این را به شما نمیگوید. برای کسی که خودش در زندان است، روی سن رفتن و به زندانیان دیگر راه خروج نشان دادن و بابت آن پول دریافت کردن، اهریمنی، احمقانه و مضحک است.