huy dediğin şey insanın içine kazınmış bir zehir gibi; nasihatle, yüzleşmeyle sökülüp atılmıyor. karakteri çürük birine hatalarını gösterip ondan bir aydınlanma, bir vicdan azabı beklemek, bir yılana zehirli olduğunu anlatmak gibi bir şey. beyhude bir çaba, koskoca bir ömür israfı.
ne dersek diyelim bazı insanların hamuru sadece zarar vermek ve üste çıkmak üzerine kuruludur. 'bundan adam olmaz' deyip eninde sonunda akıtacağı o zehrin menzilinden uzaklaşmak en iyisi.
4
389
mesut şenol retweeted
Muhammed Hoca’yı genel olarak beğenirim aslında ama bu sınanmamışlık var ya, insanın kendi imkanlarını cümle alem için ölçü sanmasına yol açan garip bir durum.
‘Nasıl bu hale geldik? Bu iş buralara nasıl geldi?’
doğruyu söyleyip söylememek kimsenin derdi değil artık. asıl ürkütücü olan, hakikat ile sahtekarlık arasındaki o büyük uçurumun tamamen silinmiş olması. bir olay olduğunda 'bu gerçekten böyle mi oldu' diye sormuyor kimse; 'bu bizim işimize yarar mı, karşı tarafı bununla vurabilir miyiz' diye tartıyorlar. kendi inandıkları yalan onlara güç ve çıkar sağladığı müddetçe, o yalanı baş tacı etmekten bir an bile gocunmuyorlar. hakikatin değerini yitirip sadece bir saldırı aracına, bir cephaneye dönüştüğü bu körler pazarında, kimse adaletin derdinde değil; herkes sadece kendi mahallesini galip çıkarmanın peşinde.
4
440
ömrün ufak bir kesitine, anlık bir çöküşüne bakıp koca bir hayata 'başarısız' damgası vurmak en büyük yanılgı. bazen devasa bir yıkımın ardından 'kısmet değilmiş' deyip köşeye çekilmek cehalet falan değil, düpedüz hayatta kalma refleksidir. olmuş bitmiş olanla o yorucu kavgayı kesip, elde kalan son mecali hala nefes alınabilen bugüne saklama çabasıdır. insanın her şeye gücü yeteceğine inandırıldığı bu zehirli çağda, bazen 'kader' deyip vazgeçebilmek ve omuz silkmek en güzelidir.
9
1,083
çoğu parlak ambalajı yırttığında altından sadece koca bir ikiyüzlülük çıkıyor. çocuğunu ömrü boyunca bir gün bile adam yerine koymamış ana baba, yaşlanınca paşa gibi 'hürmet' bekler. torpille, dayısıyla amcasıyla koltuğa çöken adam, dönüp garibana 'çok çalış, liyakat her şeydir' diye ahlak satar. ömrü boyunca sürünün arkasından ayrılmamış, rüzgar nereye eserse oraya savrulmuş adam da kalkar sana bana 'hayatın sırrını' anlatıp yol gösterir.
2
605
bu çocuklara yalan söylendi. 'diplomanı al, gerisi gelir' dendi. şimdi o gençler yirmili yaşlarının sonunda çocukluk odalarında tavanı izlerken, dönüp onlara 'tutunamadılar, evden çıkmıyorlar' deniliyor. baba evinde sığıntı gibi yaşamanın, yenen her lokmanın boğaza dizilmesinin ne demek olduğunu bilmeden uzaktan ahkam kesmek çok kolay. aslında ortada hayatı yönetemeyen gençler yok; gençliği büyük vaatlerle oyalayıp sonra da bekleme salonunda çürümeye terk eden koca bir sistem var. bu bozuk düzenin faturasını çocukların tembelliğine kesmekten vazgeçmek lazım.
zamanı çok iyi yönetirsek, her şeyi çok pratik halledersek sonunda bize huzurlu bir boşluk kalacağına inandırdılar bizi. Oysa sistem, bir şeyin üretilmediği veya tüketilmediği o boş zamanı hiç sevmez; orası ticari bir ölü alandır. 2 saatlik işi 20 dakikaya sığdırdığımızda, kalan vakitte nefes almıyoruz; hemen o boşluğa yeni bir telaş daha sıkıştırıyoruz. Hızlı yemek yiyoruz ki hemen ekrana dönelim, hızlı seyahat ediyoruz ki daha çok toplantı yapalım. Sonra da 'gün bana yetmiyor' diye kendi kendimizi yiyoruz. Ortada bizim yönetemediğimiz bir zaman yok. Ortada, biz hızlandıkça altımızdaki koşu bandının hızını sessizce artıran bir düzen var. Ve biz o bantta koştukça hedefe vardığımızı sanıp kendi kendimizi uyuşturuyoruz
bize sunulan o meşhur takvimler var ya; 4 yıl okul, 10 yıl kariyer, şu kadar yılda şu birikim... sırf bugünün stresinden kaçmak, yenilgiyle hemen yüzleşmemek için paşa paşa inanıyoruz bunlara ama öyle bir çağdayız ki, biz 10 yıllık planlar kurup sıramızı beklerken o yolun kendisi toptan ortadan kalkıyor, biz sıramızı beklerken ne o meslek kalıyor ne de o sektör.
Başkalarının seni yargılamasından korkuyorsan, onların düşüncelerini kendi çıkarlarının önüne koyuyorsun demektir. Ne zaman ki başkalarının bakışlarının sana vurulmuş görünmez bir pranga, onların beklentilerinin bir hapishane olduğunu fark edersin... İşte o gün hayat inanılmaz derecede basitleşiyor.
uykunuzu düzeltin, zamanınızı yönetin, iletişiminizi geliştirin. tamam da iki kişilik iş yükü ne olacak? gece gelen mesaj, eve yetmeyen maaş, bitmeyen beklenti? onları olduğu gibi bırakıp hep kendimizi düzeltiyoruz. sonra da hâlâ zorlanınca “yeterince çalışmadım” oluyor. alışkanlıklarınıza bakın tabii. ama her sorunun altında kendinizde bir eksik aramayın. bazen insanın daha dayanıklı olması değil, dayandığı şeyin değişmesi gerekiyor. herkesin ayrı ayrı kendini geliştirmesiyle çözülmeyecek meseleler de var. aynı yükün altında ezilen herkese yeni bir kişisel gelişim ödevi vermek çözüm olmuyor.
5
1,179
mesut şenol retweeted
Varlıklı ailelerin çoğu zaman tek bir derdi vardır: Çocuğumun önündeki engelleri nasıl kaldırırım, ona nasıl daha iyi imkanlar sunarım, geçeceği o zorlu yolları nasıl kısaltabilirim? Yoksul ve geçim derdindeki evlerde ise beklenti bambaşkadır: Çocuğum bir an önce büyüsün, erkenden hayata atılıp para kazansın, evin yükünü omuzlasın ki bizim de sırtımızdaki bu ağır yük biraz hafiflesin. İşte aradaki o acı uçurum tam olarak buradadır: Biri çocuğunu omuzlarında yükseltmeye çalışırken, diğeri ayakta kalabilmek için çocuğunun omuzlarına yüklenir.
Varlıklı ailelerin çoğu zaman tek bir derdi vardır: Çocuğumun önündeki engelleri nasıl kaldırırım, ona nasıl daha iyi imkanlar sunarım, geçeceği o zorlu yolları nasıl kısaltabilirim? Yoksul ve geçim derdindeki evlerde ise beklenti bambaşkadır: Çocuğum bir an önce büyüsün, erkenden hayata atılıp para kazansın, evin yükünü omuzlasın ki bizim de sırtımızdaki bu ağır yük biraz hafiflesin. İşte aradaki o acı uçurum tam olarak buradadır: Biri çocuğunu omuzlarında yükseltmeye çalışırken, diğeri ayakta kalabilmek için çocuğunun omuzlarına yüklenir.
Bazen insan hayatın kendisinden çok, sürekli kendini 'düzeltmeye' çalışmaktan yoruluyor. Hep bir 'daha iyi olma' telaşı... Daha başarılı ol, daha fit görün, daha çok sosyalleş. Sanki şu anki halimizle şöyle bir arkamıza yaslanıp nefes alsak büyük bir suç işliyoruz. Bırak, biraz da böyle kal. Her boş vaktinden 'kendini geliştirmiş' biri olarak çıkmak zorunda değilsin ki. Bugün de hiçbir şey başarmayıver; sadece otur, çayını yudumla. Belki de hayat sandığın kadar zor değildir, asıl sorun kendi yakamızdan bir türlü düşmememizdir.
7
878
“şu da hallolsun, rahatlayacağım” diyorsun. o halloluyor, bu sefer başka bir şey çıkıyor. hayatın bütün işlerini bitirip öyle oturacaksan daha çok beklersin. elinden gelen bir şey varsa yap. gerisi için de bütün gün başında nöbet tutma. insanın kafası bazen işler yoluna girdiğinde değil, bazı işlerin kendi elinde olmadığını kabul ettiğinde rahatlıyor.
10
1,134
birine “sen niye böylesin?” demeden önce bir dur. belki gayet iyi, sen onun yerinde olsan iyi olmayacaktın. bu kadar. insan kendi alıştığı hayatı normal sayınca başka türlü yaşayan herkesten açıklama bekliyor. “ben olsam öyle yaşamazdım” de, geç. zaten o hayatı sen yaşamıyorsun.
“beni bırakmasından korkuyorum” demek zor. “kadınlara güven olmaz” demek daha kolay. ilkinde insan kendi korkusuyla uğraşacak. ikincisinde karşısındakini denetlemesi gayet makul görünüyor. mesaj geç geldi, hesap soruyor. arkadaşlarıyla çıktı, kimlerin orada olduğunu öğrenmek istiyor. her seferinde de “tedbirli olmak lazım” diyor. bir durun. karşınızdaki ne yaptı da güveniniz sarsıldı? bazen ortada onun açıklaması gereken bir davranış yok. sizin dayanmakta zorlandığınız bir ihtimal var.
559
herkese “hayat senin, seçim senin” demeden önce seçeneklerin ne kadarının gerçekten elinin altında olduğuna bakın. sağlıklı yaşasın ama dinlenecek vakti yok. sevmediği işi bıraksın ama birikimi yok. okumaya dönsün ama çocuğunu bırakacak kimsesi yok. sonra da “demek ki yeterince istemedi” oluyor. istemek başka, istediğini yapabilecek durumda olmak başka. özgürlük biraz da seçtiği hayatın gerektirdiği paraya, zamana ve desteğe sahip olabilmek. bazen birinin “tercih etmediği” hayat, aslında masrafını karşılayamadığı hayat.
1
5
835
istediğiniz hayat her gün önünüze çıkıyor. sabah spor, öğlen güzel bir yemek, akşam sevdiklerine vakit ayıran insanlar. siz eve iki aktarmayla dönüp yemeği yapana kadar saat dokuz oluyor. sonra karşınıza bir de “gününü doğru planla” tavsiyesi çıkıyor. iyi de o hayatı yaşayan insanın parası, zamanı, aldığı destek ne kadar? bunları bilmeden gününüzü onunkiyle kıyaslamayın. bazen bir insanın rutini diye izlediğimiz şey, parasını verip başkasına yaptırabildiği işler sayesinde mümkün oluyor.
yaptığınız iyilik unutuldu diye şaşırmayın. bazı insanlar on kere elinden tuttuğunuzu unutur, bir kere hayır dediğinizi unutmaz. çünkü iyiliği hatırlamak “ona borçluyum” dedirtir, kırgınlığı hatırlamak “ona göstereceğim” dedirtir. biri gurura dokunuyor, öteki gururu besliyor. bazen yaptığınız iyilik az gelmiş değildir, kabul etmesi ağır gelmiştir.
1
615
hep anlayışlı, hep müsait, hep sorunsuz olunca sevileceğinizi düşünüyorsunuz. sonra insanlar sizi sevse bile rahat edemiyorsunuz. çünkü aklınızda aynı soru: bir kere hayır desem, kızsam, kendi istediğimi söylesem yine yanımda kalırlar mı? bunu öğrenmenin yolunu da her seferinde kendiniz kapatıyorsunuz. kimse gitmesin diye kendinizi saklamayın. insanlar yalnızca uyumlu hâlinizi tanıyorsa, onların sevgisi gerçek hâlinize güven vermiyor. kabul edilmek için biraz da kabul edilmesini istediğiniz kişiyi göstermek gerekiyor.




