Sarah Mohammadi

تب خواهرزاده‌م رو گرفتم و روی ۳۹.۵ بود. احساس می‌کنم همون‌جا از استرس مردم. این‌قدر سر همه داد زدم که خود بچه ترسید. چی می‌شه که آدما تصمیم می‌گیرن بچه‌دار بشن؟ یه تیکه از قلبت رو باید دربیاری و توی این دنیای بی‌رحم رهاش کنی…

Date night

در روز صدای مربیم رو توی سرم می‌شنوم که می‌گه : شکم بره تو!

کاش کامیونیتی که باهاشون کار می‌کنم، ادبیات توییتر رو می‌فهمیدن.یه وقتایی واقعا نیاز دارم تو جلسه میکروفونم رو باز کنم و بگم: ببخشید من براتون پلو درست نکردم.

بابا نمی‌کشی، علاف‌مون می‌کنی به قرآن 🐥🔪

چی بگم. لعنت به این شهود!

یه روز صبح، وقتی داشتم می‌رفتم سرکار، حاجی جلومو گرفت و گفت این چه قیافه‌ایه؟ چرا اخم کردی؟ مردم گناه کردن سر صبح تو رو این شکلی ببینن؟ اون‌قدری که از پدرم، اخلاق کاری و مدیریت یاد گرفتم، از هیچ‌کس یاد نگرفتم.

هر چه ویترین اجتماعی یک فرد، بی‌نقص‌تر؛ احتمال روانی بودنش بیشتر!

اسنپ اشتراکی گرفتم و همسفرم داره می‌ره بیمارستان روزبه. تصمیم دارم باهاش پیاده شم.

این‌قدر صبح زود می‌رم و شب دیر می‌آم که بعضی از همسایه‌هام اصلا منو نمی‌شناسن. امروز آقاهه جلوی در آسانسور وایساده بود و داشت منو نگاه می‌کرد و نمی‌اومد داخل. دکمه‌‌ی طبقه‌ش رو زدم و گفتم به خدا جا هست؛ بیا تو.

یه گروه با همکارام داریم، اینو گذاشتم به عنوان عکس گروه:

بی‌نظیره.

😕

خیلی حرف می‌زنید.

توی تمام فیلم ترسناک‌های هالیوودی، دیوارهای خونه‌ها کاغذ دیواری طرح‌دار و شلوغ دارن. هر چی فیلم ترسناک‌تر، کاغذ دیواری شلوغ‌تر!

کاش آذرخش مکری دوست من بود. هر روز بهش زنگ می‌زدم و اسم آدمایی که اذیتم می‌کردن رو بهش می‌گفتم و ازش می‌خواستم برای اونا یک مریضی روانی پیدا کنه و از من تعریف کنه و به من حق بده.