เมะก้านกล้วย

หนึ่งในห้องประชุมของพรรคประชาชน เราตั้งชื่อว่า ‘นวมทอง ไพรวัลย์’
.
นวมทอง ไพรวัลย์ ไม่ใช่แกนนำมวลชน แต่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ยอมรับการรัฐประหาร 19 กันยายน 2549
.
วันที่ 30 กันยายน 2549 ลุงนวมทองขับรถแท็กซี่พุ่งชนรถถังของกองทัพ เพื่อแสดงออกถึงการต่อต้านรัฐประหาร ก่อนถูกปรามาสว่าไม่มีใครมีอุดมการณ์มากขนาดยอมพลีชีพได้
.
วันที่ 31 ตุลาคม 2549 ลุงนวมทองตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง เพื่อยืนยันว่าทำทุกอย่างด้วย ‘อุดมการณ์’ ไม่มีใครจ้าง โดยทิ้งข้อความถึงลูกและภรรยาว่า
.
“ชาติหน้าเกิดมาคงไม่พบเจอการปฏิวัติอีก ลาก่อน พบกันชาติหน้า”
.
สำหรับผม การรำลึกถึงลุงนวมทองในวาระ 20 ปี ไม่ใช่แค่การจดจำอดีต แต่เป็นการย้ำเตือนว่าอุดมการณ์ต่อต้านรัฐประหารที่ทำให้ชายคนหนึ่งยอมพลีชีพนั้น มีคุณค่าต่อประชาธิปไตยที่เขาต้องการปกป้องมากแค่ไหน
.
จากพรรคก้าวไกลมาถึงพรรคประชาชน เราพยายามผลักดันการแก้ไขกฎหมายเพื่อป้องกันไม่ให้รัฐประหารเกิดขึ้นอีก ทั้งการแก้ไข พ.ร.บ.จัดระเบียบราชการกระทรวงกลาโหม เพื่อให้กองทัพอยู่ภายใต้รัฐบาลพลเรือน การยกเลิกมาตรา 279 ของรัฐธรรมนูญ ซึ่งรับรองประกาศและคำสั่งของ คสช. รวมถึงการสร้างกลไกป้องกันรัฐประหาร คุ้มครองสิทธิประชาชนในการต่อต้านรัฐประหาร และทำให้ผู้ก่อรัฐประหารต้องรับผิดตามกฎหมาย
.
ทั้งหมดนี้คือความพยายามปิดประตูการยึดอำนาจ ปฏิเสธข้ออ้างเรื่องการผ่าทางตันทางการเมือง และไม่ปล่อยให้ใครฉีกรัฐธรรมนูญ ล้มล้างอำนาจประชาชน แล้วลอยนวลพ้นผิดได้
.
การต่อต้านรัฐประหารและการยึดอำนาจโดยกองทัพ ซึ่งเป็นศัตรูของประชาธิปไตย คือ ‘อุดมการณ์’ ของลุงนวมทองที่ผมไม่อาจปฏิเสธได้
.
ในห้องประชุม นวมทอง ไพรวัลย์ มีภาพวาดรถแท็กซี่สีม่วงพุ่งชนรถถังแขวนไว้ เพื่อเตือนใจพวกเราว่า ไม่ว่าอุปสรรคจะเป็นอย่างไร เราจะพยายามทำทุกวิถีทางให้ความปรารถนาของลุงนวมทองที่ว่า ประเทศไทยจะ ‘ไม่พบเจอการปฏิวัติอีก’ กลายเป็นความจริง
.
ด้วยความคารวะต่อชีวิต ดวงวิญญาณ และอุดมการณ์ของ นวมทอง ไพรวัลย์
.
ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ
หัวหน้าพรรคประชาชน