sullivan

ถ้าการเฉยชาแล้วมันทำให้คุณดูชนะก็ทำไปเถอะ เราแพ้ละ

มีคนบางประเภทที่ความใส่ใจของเราเอาชนะความเฉยชาของเขาไม่ได้เลย

ถ้าจำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครจริงๆ คนนั้นมันต้องโคตรมีอิทธิพลต่อใจ ต่อการใช้ชีวิต ต้องมีอะไรซักอย่างที่แบบ เออ เรายอมคุณแล้ว

มันควรมีคนที่เอาไว้ปรึกษาปัญหาชีวิตซักคนนึงอะ แชร์เรื่องราวหม่นๆที่ไปพบเจอมาแล้วมาให้กำลังใจกันอะ เออจะเอาแบบนี้

เป็นความรู้สึกอึดอัดแบบค้างๆคา หน่วงๆ ทุกอย่างดูเคลื่อนไปอย่างช้าๆ

เลยจุดพีคมาไกลจนเข้าสู่โหมดทนได้และเริ่มปลง

หวังว่าหัวใจจะแข็งแรงพอ

ชอบเวลาที่ถูกคนบางคนที่ไม่ได้คุยกันนานมากจู่โจมด้วยคำว่าคิดถึง อื้อ อย่างน้อยก็ยังไม่ถูกลืมแฮะ

บางทีโลกก็ทำให้เราหนีคนใจร้ายเพื่อมาเจอคนใจร้ายกว่า

หนังสือเล่มเก่าบางเล่มยังถูกเก็บไว้ในตู้หนังสือ คิดถึง แต่ก็ไม่อยากหยิบมาอ่าน ก็เหมือนบางคนนั่นแหละ

ชอบที่แบบงอแงแล้วมีคนโอ๋ ฮ่าๆ น่ารัก

พอได้พูดคุยกับคนที่มีทัศนคติดี มีความคิดเชิงบวก มีหลักความคิดที่สอดคล้องกับความจริง ไม่ได้ค่อนไปทางเพ้อฝัน เฮ้ย มันรู้สึกได้เลยว่าเราสบายใจอะ สุขภาพจิตดีไปกับเค้า บรรยากาศมันดูน่ารัก สดใส เนี่ย อันไหนที่มันสบายใจเราก็ควรพาตัวเองไปอยู่ตรงนั้น

ถ้ากลับมาอาจจะไม่เจอกันแล้วก็ได้

โตแล้วที่แปลว่ามีวุฒิภาวะ ไม่ใช่โตเพราะตัวเลขอายุ

มันจะมีแว้บนึงที่รู้สึกว่า เออ ตัวเองแม่งก็แค่จุดเล็กๆ ที่ไม่ได้สำคัญอะไรเลยนี่หว่า แต่จะทำอะไรได้วะ 5555 ก็ช่างแม่งเถอะ

รู้จักกันดี จนวันนึง ไม่รู้จักกันเลย

ชอบอะไรประเภทที่นิ่งๆ เฉยๆ อ่านไม่ค่อยออก ต้องให้นั่งมองแล้วลองเดาใจดูเอาเอง เนี่ย แบบเนี้ย ยอมแล้ว

เข้าโหมดเฉยชากับทุกเรื่อง ไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ

เป็นความรู้สึกเปื่อยๆ ขาดยุ่ย ไม่ปะติดปะต่อ โคลงเคลง ดำเนินชีวิตแบบวนลูป ตื่น กิน นอน ซ้ำๆ