さら＊京うさ retweeted
Hi everyone! I’m Shaii / 蝶朱
I’d love to join VGen to take commissions and sell adoptables! I need 100 likes and 20 reposts on this post to apply.
If you like my art, I’d really appreciate a like or repost🙏
Thank you~! 💜
--
因為想申請VGen繪師資格，申請規則需要推文並有100愛心跟20轉推，懇請路過的鄉親父老幫幫我我會非常感謝您...🥹
#VGenCode
vgen.co/Shaii
さら＊京うさ retweeted
Buddy Pokémon with backgrounds will appear on your Trainer profile, starting with in-person Pokémon GO Wild Area events.
Starting November 9, 2026, all location backgrounds can appear on Trainer profiles.
Full Details: leekduck.com/events/pokemon-…
さら＊京うさ retweeted
The AO3 situation is bringing to the surface a problem we’ve been sweeping under the rug for years: the double standards applied to fanfiction and fanart.
An artist can draw whatever they want and post it on social media, benefiting from algorithmic favoritism because their content is quick and easy to consume (because people scroll through social media in a matter of seconds. If something takes even one extra minute of their time, they won’t bother)
They can make money, to the point of building an actual career out of commissions (is that legal? Who knows… probably best not to look into it), and receive hundreds of comments or reposts because they deserve it and have worked hard to reach that level (absolutely true, and I agree. But so has anyone else who creates something. I didn’t learn how to sew cosplay costumes or write overnight. It took me just as much time and effort.)
A fanfiction writer doesn’t get that.
Social media platforms penalize:
- External links to websites like AO3.
- Walls of text (so no chapters published as posts)
- Certain words or phrases.
- Posts that don’t get immediately shared or commented on within the first few minutes after publication.
(I could go on, but you get the point.)
So, if we try to promote our work, we’re forced to commission artwork from artists (for a fee, see above) just to grab people’s attention with content that’s quick and easy to consume.
If we dare to ask for comments or any kind of feedback (completely free and anonymous), we get insulted because “well, I don’t want to be OBLIGED to say what I think, or to give a like/kudos/heart/smoke signal or crop circle to that idiot who spent sleepless nights in front of a computer.”
And if we ever dared to ask for even a single euro for our work (which nobody does, because we already know how that would end), just imagine the diplomatic incident that would cause.
So why bother? And don’t come at me with the joy of creating. I’ve been writing novels on my computer for 25 years, and I’m perfectly happy leaving them right where they are rather than sharing them for free with ungrateful people.
This whole situation is bringing one thing into focus: when all is said and done, AI isn’t really the problem.
さら＊京うさ retweeted
From the Book of Disk, Chapter 3
In the beginning there were the First Drives, and their names were A: and B:, and they were the floppies. They were not elegant. They were thin, fragile, and demanded constant sacrifice disk swaps, write protect tabs, the ritual of “please insert the disk labeled” performed under fluorescent lights. To them the early machines bent the knee, for without them there was no boot, no data, no word processor.
Then came the hard drive, and it was called C:, for it arrived third. It did not ask to be first. It merely sat in the bay and spun, and the people saw that it was good, and that it held far more than any floppy, and that it did not rattle when you walked too fast. So they installed the operating system upon it, and called it the system drive, and the old gods were not cast down but simply… left in the BIOS, still reserved, still acknowledged in the table of letters, though no one invoked them anymore.
And Microsoft looked upon the generations that followed, who had never known the click of a 5.25-inch disk or the careful alignment of a 3.5, and it said: The children must not be shown the old gods.
For if the new ones learned that A: and B: once ruled, they might ask why the alphabet begins elsewhere. They might attempt to summon the floppies by force, or rename the world so that C: was no longer first. And the installers would break, and the paths would fracture, and the registry would weep. So the letters remain sealed, A: and B: still written in the book but never spoken aloud by the system, while C: stands in the open as if it had always been the beginning.
Thus it is written, and thus it remains; the hard drive is C:, and the old gods sleep in the assignment table, undisturbed, so that the children may believe the world has always started with the letter that came third.
さら＊京うさ retweeted
Thank you!!🎉 ‘「ライラック」MV-TVアニメ『忘却バッテリー』Ver.’ MV Hits 60,000,000 Views on YouTube 🎥
youtu.be/-NFhRWhkp7I?si=aoHQ…
#ライラック #withMGA #MrsGREENAPPLE
さら＊京うさ retweeted
The Empire of the Setting Sun: what if Japan & Britain swapped their historical roles?
The lore:
"Basically, in this alternate timeline, Europe and China have kinda switched their historical trajectories.
EUROPE
In Europe, the Roman Empire never truly collapses. It gradually assimilates various barbarian customs and traditions, with several dynasties succeeding one another over the centuries. Over time, its territory becomes concentrated primarily in Western and Central Europe, as it loses its possessions in Africa and Asia. The Empire remains isolated, deeply attached to its bureaucracy and traditional systems of servitude. As a result, it proves incapable of effectively modernizing or adapting to the industrial technologies emerging from the Far East.
THE EAST
Meanwhile, in the East, following the fall of the Han dynasty, China never reunifies. The presence of multiple competing states fosters technological development, economic competition and maritime expansion.
BRITAIN
The island of Britain, having separated from Rome at a very early stage, retains a strong tradition of decentralized feudalism and a culture of isolation from the European continent. Britain remains predominantly Druidic (Celtic religions), maintaining a distrust of Roman Christianity. Eventually, the island unifies and establishes a centralized state.
With the Victorian Restoration (1837–1901), Britain undergoes extensive economic and military modernization, adopting Eastern inspired industrial practices, technologies and military innovations. This transformation allows it to emerge as a modern European power commanding considerable respect, particularly in contrast to the Roman Empire's ongoing Great Century of Humiliation.
It is not long before the British begin projecting their power over their neighbors. Following the gradual conquest and assimilation of Ireland, the First Roman-British War comes to an end, and Britain subsequently annexes Iceland, Brittany, Denmark and Norway.
With the outbreak of the Second Great War in Asia, with the traditional rivals Wei and Wu and their respective allies against one another, Britain seizes the opportunity to side with Wei and occupy Wu's African colonies and those of its allies. At the same time, the British intensify the Second Roman-British War, which unfolds alongside a Roman civil war between the Nationalists and the Spartacistas. Beyond seeking protection against potential invasions from the continent, the British are driven by their desire for cheap labor and access to the highly productive agricultural lands of Galia and Germania. Justified by an ideology of racial superiority over the Romans, British forces employ brutal tactics in occupied Roman cities. The Romans, in turn, put up fierce resistance and resort to every available means of slowing the invasion, including the deliberate destruction of dams along the Rhine.
Britain's greatest strategic weakness, however, lies in its lack of resources at home. The air raid on the naval base at Nuofuke, in the territory of Fusang, a former Wu colony, brings the great power of the New World into the conflict. As a result, Britain gradually loses its grip on the Atlantic. Ultimately, the British are defeated, worn down by the enormous costs of the war and the fierce Roman resistance in defense of their homeland."
さら＊京うさ retweeted
I drew this a while ago as a joke for my friend but I think it should be shared here also
For Cardcaptor Sakura fans out there!
さら＊京うさ retweeted
En 987, le roi de France ne possède qu'un petit territoire entre Paris et Orléans.
Il faudra 960 ans d'achats, d'héritages, de mariages et de guerres pour arriver à la carte d'aujourd'hui. La dernière pièce se pose en 1947.
Votre coin de France arrive en quelle année ?
さら＊京うさ retweeted
Charles XII of Sweden wore no armor, no wig and no fancy uniform. People believed bullets couldn't touch him.
He became king at 15 in 1697. Three years later, Denmark, Poland and Russia all attacked Sweden at once, thinking the teenage king would be easy prey. Instead he knocked Denmark out of the war in weeks, then crushed a Russian army four times his size at Narva in a snowstorm. For the next nine years he marched across Eastern Europe and nobody could stop him.
He lived like a common soldier. He wore a plain blue coat, big leather boots and his own hair. He slept on straw and drank no alcohol. He was always at the front, and he kept coming out alive, so a legend spread through the army that he couldn't be hit by an ordinary bullet.
Then he invaded Russia. At Poltava in 1709, a few days before the battle, he was shot in the foot while scouting and had to direct the fight from a stretcher. His army was destroyed. He escaped to the Ottoman Empire and stayed there for five years as an awkward guest. When the Turks finally tried to throw him out in 1713, he barricaded himself in a house with a few dozen men and fought off Ottoman soldiers with a sword until they set the roof on fire.
In 1718 he was back fighting, besieging the fortress of Fredriksten in Norway. On a dark night in late November, he leaned over the edge of a trench to watch the work. A bullet went through his head, entering one side and leaving the other. He died instantly at 36.
Nobody has ever agreed on who fired it. Some say a Norwegian soldier on the walls. Others say it was one of his own men, sick of the war. His body was dug up and examined in 1746, 1799, 1859 and 1917, and nobody could settle it. Swedish folklore had its own answer: since he was bulletproof, he must have been killed by a coat button fired from a musket.
The plain blue uniform, boots and gloves he wore that night are still in the Royal Armoury in Stockholm. So is the hat, with the hole in it.
さら＊京うさ retweeted
Suite à ce tweet, j’aimerais vous expliquer pourquoi je hais la Révolution française de tout mon cœur.
Je hais cette Révolution pour ce qu’elle a fait à la France, à son histoire, à son héritage et à son peuple.
Je hais cette Révolution qui a conduit un roi à l’échafaud, une reine à l’humiliation et à la mort, et un enfant innocent à mourir dans des conditions atroces. Louis XVII n’était qu’un enfant. Il n’avait commis aucun crime, sinon celui d’être né fils de roi.
Je hais cette Révolution qui, au nom de la liberté, a instauré la Terreur, multiplié les exécutions et fait couler le sang de milliers de Français.
Je hais les persécutions contre les prêtres réfractaires, les religieux et ceux qui refusaient de renoncer à leur foi.
Je hais cette Révolution pour ce qu’elle a fait subir à la Vendée, à ces hommes, ces femmes et ces enfants qui se sont soulevés pour défendre leur foi, leur roi et leur mode de vie. Derrière les chiffres, il y avait des familles, des villages et des vies brisées.
Je hais cette Révolution parce qu’elle a voulu faire table rase de siècles d’histoire, renverser un ordre ancien et prétendre bâtir un monde nouveau en faisant disparaître tout ce qui lui résistait.
Et je hais surtout la manière dont on a parfois transformé cette période en récit héroïque, comme si la liberté proclamée suffisait à justifier les massacres commis en son nom.
La France ne commence pas en 1789. Son histoire est bien plus ancienne, plus profonde et plus grande que cette rupture.
Je refuse de haïr notre passé pour plaire aux vainqueurs de l’Histoire. Et je refuse qu’on me demande d’admirer ceux qui ont prétendu libérer la France en faisant couler le sang des Français.
Vive la France, son histoire et son héritage. Vive le Roi.
さら＊京うさ retweeted
โอ้โห ผัวประเสริฐมาก คือไม่รู้จะเอาคำไหนมาชม5555555
มีผู้ชายญี่ปุ่นคนนึงเล่าว่า คบกับแฟนมา 5 ปี และคิดมาตลอดว่าตัวเองเข้าใจเรื่องประจำเดือนของผู้หญิงพอสมควร จนวันนึงได้เห็นกับตาตัวเอง แล้วถึงรู้ว่าจริง ๆ เขาแทบไม่รู้อะไรเลย
เขารู้อยู่แล้วว่าเวลาแฟนมีประจำเดือนจะใช้ผ้าอนามัยแบบสอด และเคยเห็นแฟนเข้าไปจัดการในห้องน้ำหลังกลับจากทำงานอยู่หลายครั้ง
วันนึงด้วยความสงสัย เขาเลยถามแฟนตรง ๆ ว่า ขอดูตอนเอาผ้าอนามัยแบบสอดออกได้ไหม อยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วร่างกายแฟนต้องเจอกับอะไรบ้าง ตอนแรกแฟนก็ลังเลและถามย้ำหลายรอบว่า จะดูจริงเหรอ มันค่อนข้างไม่น่าดูนะ แต่พอเห็นว่าเขาถามจริงจัง ไม่ได้อยากดูเพราะเอาไปล้อหรือทำเป็นเรื่องตลก เธอเลยยอม
เขาเลยลงไปนั่งแช่อยู่ในอ่าง แล้วปล่อยให้แฟนจัดการตามปกติ ก่อนเริ่มแฟนยังถามอีกว่า แน่ใจนะว่าไม่รู้สึกขยะแขยง ตอนนั้นเขาก็ตอบไปว่าไม่เป็นไร เพราะคิดว่าตัวเองเข้าใจเรื่องประจำเดือนอยู่แล้ว แต่พอเห็นของจริง เขาถึงกับนิ่งไปเลย
ตอนที่แฟนเอาผ้าอนามัยแบบสอดออก มีเลือดหยดลงบนพื้น แล้วตามมาด้วย ก้อนสีแดงคล้ำเกือบดำ ลักษณะคล้ายตับ เขาบอกว่าแค่เห็นก้อนนั้นก็ชะงักทันที แล้วถามแฟนว่า ก้อนที่เหมือนตับเมื่อกี้คืออะไร
แฟนเลยอธิบายให้ฟังว่า มันคือสิ่งที่หลุดออกมาพร้อมประจำเดือน และความเจ็บที่เกิดขึ้นตอนมีประจำเดือนก็มาจากกระบวนการที่เกิดขึ้นภายในร่างกายนี่แหละ เขาได้ยินแล้วถึงกับถามกลับทันทีว่า แล้วมันไม่เจ็บเหรอ แฟนตอบว่า เจ็บสิ นั่นแหละคืออาการปวดประจำเดือน
เขาบอกว่า ที่ผ่านมาตัวเองไม่ได้มีอคติกับเรื่องประจำเดือนเลย และยังเคยคิดด้วยซ้ำว่า ผู้หญิงต้องเจอแบบนี้ทุกเดือนคงเหนื่อยน่าดู เรื่องปวดประจำเดือนก็เคยได้ยินมาตลอด แต่สิ่งที่เขาเข้าใจมีแค่ประมาณว่า คงปวดท้องมาก
เขาไม่เคยเห็นจริง ๆ ว่าเวลามีประจำเดือน ร่างกายสามารถมีทั้งเลือดและก้อนเลือดหรือเนื้อเยื่อออกมาได้ ภาพพื้นห้องน้ำที่มีเลือด รวมถึงก้อนสีแดงคล้ำที่เห็นในวันนั้น เลยติดอยู่ในหัวเขามาตลอด และทำให้เขารู้สึกว่า ที่ผ่านมา ตัวเองคิดว่าเข้าใจเรื่องประจำเดือน แต่จริง ๆ รู้เพียงผิวเผินมาก
หลังจากวันนั้น เขาบอกว่ารู้สึกอยากดูแลและใส่ใจแฟนให้มากกว่าเดิม พร้อมกับเริ่มคิดว่า แล้วผู้ชายอีกกี่คนที่ยังเข้าใจเรื่องประจำเดือนเพียงแค่ว่า ผู้หญิงมีเลือดออกและปวดท้องเดือนละครั้ง
เขามองว่า บางครั้งที่ผู้ชายทำเหมือนเรื่องประจำเดือนเป็นเรื่องเล็ก อาจไม่ได้เกิดจากตั้งใจไม่ใส่ใจ แต่อาจเป็นเพราะ ไม่เคยรู้จริง ๆ ว่าร่างกายผู้หญิงต้องเจอกับอะไรในช่วงนั้น
และเพราะสิ่งที่เห็นวันนั้นทำให้เขาตกใจมาก เขาเลยเอาเรื่องนี้มาเขียนเล่า เพราะอยากให้ผู้ชายคนอื่นได้รู้มากขึ้นเหมือนกัน บางเรื่องเราคิดว่าเราเข้าใจมาตลอด จนกระทั่งได้เห็นว่า สิ่งที่อีกคนต้องเจอจริง ๆ มันไม่เหมือนภาพที่เราเคยคิดไว้เลย
#มินนี่แปลให้
