AREN 🇬🇪

Saponara: “Sabah kahvaltı yapmak için aşağı indim. Senin, Marco’nun odasının önünde duran ayakkabılarını gördüm. Dün akşam orada unutmuş olmalı, diye düşündüm. Çatal bıçakların, tabağın ve peçeten masada dokunulmamış halde duruyordu. Tuhaf, sen hep ilk gelen olurdun. Herhalde bir garson örtüyü değiştirmiştir. Üzerinde durmadım. Öğle yemeğinden önceki iki saati geçirmek için oda arkadaşım Vincent Laurini ile odama geri döndüm. Bir ambulans sesi duydum ve pencereye doğru yaklaştım. Ambulansın arka kapıları açıktı, ışıklar her zamankinden daha soğuk bir maviyle yanıp sönüyordu. Depo görevlimiz Leo da orada, otoparkta bir ileri bir geri yürüyordu, sigara içiyordu. Sigarasını sinirli bir şekilde, her seferinde üç nefeste tüketiyordu. ‘Leo, ne yapıyorsun?’ Sesi titriyordu, cevabını tam olarak anlayamadım. Ona yaklaşmak için pencereden daha fazla eğildim. Belki de cevabını duymuştum ama beynim bunu algılamayı, kabul etmeyi, içine almayı reddediyordu. Sanki net bir reddediş getiren bir dürtü gibiydi. ‘Davide öldü!’ Boşluk, insanı felç eden bir elektrik şoku. Sesini tam anlamıyla algılayamıyordum. Ya da belki algılamak istemiyordum. Ona tekrar söylemesini istedim, o da söyledi. Şaşkın gözlerle Vincent’a döndüm. Böyle bir şeyi ona nasıl söyleyecektim? Zaman olmadı çünkü biri odamızın kapısını çaldı. Kendimi kaybetmiş, birkaç saniyeliğine kendi bedeninin efendisi olamayan biri gibi zorlukla kapıyı açtım. Mister oradaydı. Stefano Pioli ağlıyordu: 
‘Davide artık yok.’ Sürekli ağlıyor, gözyaşları durmaksızın akıyordu. Bana sıkıca sarıldı, bu hareketinde bir çaresizlik hissettim. O an koridora doğru baktım. Bazı takım arkadaşlarım yerde, taş kesilmiş gibiydi. Bazıları bunun gerçekten olduğunu, Davide’ye bunu yaşatan gerçeği kabul etmeyi reddediyordu. Otelin duvarlarına yumrukların çarptığını duyuyordum. Öfke ve acı dolu bağırışlar: 
‘Bu nasıl lanet olası bir şey!’ Hayatın neden bu kadar zalim olduğunu anlamaya çalışıyorlardı. Ama bir cevap yoktu, şimdi de yok. Fede’nin (Chiesa) bağrışlarını net bir şekilde duyduğumu hatırlıyorum, o haberi alarak yeni uyanmıştı. Bunlar kontrolsüz, çaresiz çığlıklardı. Odasında her şeyi kırıp döküyordu, bu cezayı asla kabul etmeyecek birinin öfke nöbetine kapılmıştı. Davide’nin odasına doğru yöneldim. Ayaklarını gördüm ama içeri girecek cesareti bulamadım...” 7 sene önce bugün, Davide Astori hayatını kaybetti.