Instytut Andersa

„W ciężkich doświadczeniach, przez które przeszedłem, straciłem wszystko, co miałem, lecz nie straciłem wiary w przyszłość mojego Narodu. Trudności, przez które przechodzimy, o których mówić byłoby za wcześnie, muszą być pokonane i musi wejść dla nas słońce trwałego pokoju, w warunkach prawdziwej niezależności i swobody”. Zapewne Polska, która przychodzi, nie będzie to ta Polska, której służyłem i która nosiłem w sercu, ale należy żyć i działać [we]dług hasła angielskiego: >>Dobra czy zła, moja to Ojczyzna<<”! Tak, trzeba trwać i wierzyć!”. Konstanty Skirmunt, Moje wspomnienia 1866-1945, Rzeszów 1998. 24 VII 1949 w klasztorze Sióstr Niepokalanek w Wałbrzychu-Sobięcinie zmarł hrabia Konstanty Skirmunt - Poseł RP w Rzymie (1919-1921), minister spraw zagranicznych (1921-1922), Poseł RP, a następnie Ambasador RP w Londynie (1922-1934). Fot.: Konstanty Skirmunt, Poseł RP w Londynie, 1929 (domena publiczna); Uczestnicy obiadu w Poselstwie RP w Londynie, wydanego na cześć polskich delegatów na zjazd kombatantów armii sojuszniczych. W środku siedzi Poseł Konstanty Skirmunt. Zdjęcie datowane na 1922-1929 (Narodowe Archiwum Cyfrowe, 3/1/0/4/1830).

2 VII 1947 r., gen. Tadeusz Komorowski „Bór” został zaprzysiężony na premiera Rządu RP na Uchodźctwie. Doszło do tego w cieniu kryzysu politycznego, jaki toczył polskie środowiska emigracyjne. W czerwcu 1947 r., po śmierci Prezydenta RP Władysława Raczkiewicza, fotel prezydenta objął August Zaleski. Jego mandat był podważany przez część środowisk politycznych, bowiem według wcześniejszych ustaleń następcą Raczkiewicza miał być Tomasz Arciszewski (sam Raczkiewicz zmienił u schyłku życia tą decyzję, wyznaczając Zaleskiego). W tej sytuacji powołany przez Prezydenta RP Zaleskiego rząd premiera Komorowskiego, byłego dowódcy AK i Wodza Naczelnego, miał słabą pozycję polityczną. Mimo wezwań premiera do jedności polskich środowisk, wywołał on kolejne podziały w emigracji. Ze względu na izolację na arenie międzynarodowej kurczyły się również prerogatywy władz RP na Uchodźctwie. Świadczy o tym podział kompetencji w rządzie. Gen. Bór Komorowski oprócz kierowania rządem kierował Ministerstwem Skarbu, Ministerstwem Przemysłu, Handlu i Żeglugi, Ministerstwem Pracy i Opieki Społecznej. Rząd Bora Komorowskiego przetrwał do kwietnia 1949 r. Fot. Gen. Tadeusz Bór-Komorowski na audiencji u Prezydenta RP Władysława Raczkiewicza, 7 VI 1945 (Narodowe Archiwum Cyfrowe, 3/18/0/-/178).

20 IV 1931 Spotkanie Wielkanocne w Poselstwie RP w Belgradzie. Stół zastawiony według polskiej tradycji świątecznej. Od lewej widoczni m.in.: pani Maria Babińska z córką i synem, nuncjusz papieski w Jugosławii Ermengildo Pelegrinetti, poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny Polski w Jugosławii Wacław Babiński, pani Flieder i jej mąż, czechosłowacki dyplomata Robert Flieder, następnie sekretarz Poselstwa RP w Jugosławii Henryk Malhomme, pani Medović, pani Vatikiotty (zóna greckiego dyplomaty Constantina Vatikiotty), attache prasowy Poselstwa RP w Jugosławii Ksawery Glinka i prezes Polsko-Jugosłowiaskiego Porozumienia Prasowego Stanisław Kraków (Narodowe Archiwum Cyfrowe, 3/1/0/4/897/1).