☼𓃬 ایرانوفسکی 🜲

@PahlaviReza زادروزتان بر ما ملت ایران خجسته باد؛ جمله‌‌ی: «نسلی عاشق آریامهر شد که او را ندید» میان ایرانیان به‌صورت یک حقیقت عینی پذیرفته شده است، اما امیدوارم بدانید نسلی عاشق ایران، و نام پهلوی شده که نه آریامهر را دیده، و نه ایران را، و انگیزه‌ی ما والدین برای تربیت چنین کودکانی، وجود شما، که تنها امید رهایی ملت ایران هستید، می‌باشد. لیانا حالا ۵ سال دارد و روز ۷ نوامبر در فرانکفورت، صدای خواهران و برادرانش درون مرزهای ایران خواهد بود. جاوید شاه پاینده ایران

این خانم کوچولو دخترک من است که از بدو تولد، با حضور پیوسته‌اش در تجمعات اعتراضی علیه رژیم، بخش کوچکی از انقلاب ملی ایران بوده است؛ وقتی یک‌سال‌ونیمش بود، پرچم شیروخورشید را «آزادی» صدا میزد، و امروز تمام هویتش به این پرچم گره خورده است. دوهفته است که از ذوق حضور در فرانکفورت سر از پا نمی‌شناسد و یک گزاره را مدام تکرار می‌کند: «تو فرودگاه میگیم جاویدشاه، تو هواپیما میگیم جاویدشاه، تو هتل میگیم جاویدشاه، هر ایرانی را که ببینیم میگیم جاویدشاه» اعلیحضرت نسل زد و محبتی که نسبت به ایران و خاندان پهلوی در قلب‌شان موج می‌زند را می‌شناسند، اما بعید می‌دانم تصوری درست از عمق عشق و علاقه‌ی این نوباوگان به ایران، پهلوی، و نمادهای ملی داشته باشند؛ واقعیت این است که کودکان‌مان را برای مهرورزی به ایران و ایرانی، و خدمت‌رسانی به ایران آزاد تربیت می‌کنیم.

گویا «سازمان‌دهی» مساله‌ایست که عده‌ای فقط علاقه دارند تا با آن جمله‌سازی کرده، انشا نوشته و بر اساس آن نطق سیاسی کنند، اما وقتی زمینه‌های لازم برای آن مهم فراهم می‌شود، با تزریق ترس، شک، نگرانی و بی‌اعتمادی، از هرگونه سازمان‌یافتگی جلوگیری می‌کنند و هیچگونه علاقه‌ای به انجام کار واقعی و میدانی، نشان نمی‌دهند! از هرکدام هم که بپرسی یا از لزوم بسیج ملت و سازمان‌دهی خیابانی سخن می‌گوید، یا از نیاز به آموزش جنگ شهری و چریک‌بازی دم می‌زند! از زمان اعلامِ طرح «همکاری ملی» تا تدارک پروژه «برخیز ایران» برای ارتباط‌گیری با داوطلبانِ درون‌مرز، هزاران نقاب در پسِ هزاران پوستین بر زمین افتاده است، و پهلوان‌پنبه‌هایی که از لزوم تسلیح ملت و رساندن پهپاد و مهمات به مردم صحبت می‌کردند، در سواحل امن و آرام جهان غرب، ناگهان از نگرانی و ترس بابت ارائه اطلاعات خود به بات تلگرامی پیشنهادی شاه، گفتند و‌ نوشتند! سلاح‌ برای که و چه می‌خواستید سیاه‌بازانِ دغلکار؟!

مسأله هومن خلیلی فقط محدود به «اشتباهات» عامدانه یا ناآگاهانه‌ی پیوسته‌ی یک فرد نیست؛ موضوع حمایت نامحدود و اعتباربخشی بدون حدومرز به نیرویی است که کوچک‌ترین ارتباطی با کار جدی فکری و سیاسی ندارد، موج‌سوار و فرصت‌طلب است، و به‌دنبال مصرف همه‌کس و همه‌چیز در راه تأمین منافع شخصی‌ است. خروج خلیلی از ایکس زیر فشار انتقادات عجیب نیست؛ عجیب، سکوت چهره‌هایی است که حامیان او بوده‌اند و هستند و به پل ارتباطی میان او و احزاب ملی، چهره‌های سرشناس ملی، و نهایتاً تیم اعلیحضرت بدل شدند! شمایی که تا دیروز برای «اعتباربخشی» به خلیلی لابی می‌کردید، امروز کجا هستید؟ باید از شما نام برد، یا خودتان شهامت اظهارنظر را دارید؟ اینکه این دو، سه نفر شجاعت و جسارت مسئولیت‌پذیری ندارند و موضعی مشخص علیه اقدامات مشکوک این فرد نگرفته‌اند، خود ثابت می‌کند که آن‌ها نیز از نظر شخصیتی و ماهیتی تفاوت چندانی با خلیلی ندارند و بیش از سلامت و امنیت نیروهای میدانی ملی درون کشور، نگران وجاهت و جایگاه شخصی خود هستند که با روشن شدن نقش‌شان در برجسته‌سازی خلیلی آسیب خواهد دید. هرچه پیش می‌رویم، نیاز جدی ما به ایجاد یک نهاد نظارتی ویژه بیشتر احساس می‌شود؛ نهادی که وظیفه‌اش رصد فعالیت‌های عمومی افرادی است که به‌هرحال و به هر طریق، از سمت تیم یا چهره‌های سرشناس ملی به آن‌ها اعتبار بخشیده شده‌ است. اینکه این اعتبار چگونه و کجا هزینه می‌شود، بسیار حائز اهمیت است. اعتباربخشی سیاسی نباید به‌صورت چک‌های سفیدامضای بدون تاریخ انقضا باشد. فردی که اعتبار می‌گیرد، در برابر توجه و اعتمادی که به او شده مسئول است و در صورت بروز رفتارهای خطرناک، مشکوک و نادرست، باید بسیار شفاف و بدون لکنت از او سلب اعتبار شود.