صهيل

واسه تو با روان مريضم روياي تيكه پاره ي عزيزم.

بعد از اين بي تو نشستن ها يه روزي دستاي سردمو دست تو ميگيره.

اونقدر از دست دادم، كه خودمم از دست رفتم.

فقط ياد تيا كالت سيم بسه خوتم تيم نيايي، خيالت بسه.

مارا غم تو برد به سودا، تو را كه برد؟

هيچوقت سرتو نذاري رو شونه كسي.

در امتداد اين همه نشدن ها، يك روز از رويا هام دست ميكشم و ميميرم.

غريو غريوُم مو بي نصيوُم بيو نَهل اي نگارُم از داغت بميرُم.

عزيزانتان را بنگريد، طولاني.

گر قسمت ما باده و گر خون جگر بود ما نوبت خود را گذرانديم و گذشتيم.

هوا سرد تر ميشه ها، يعني گرماي آغوش نميخواي؟

زير رگبار نگاهت دلم انگار زير و رو شد براي داشتن عشقت همه جونم آرزو شد.

حواسم پرت تو شد او دي دادم رو قرصام.

ايول به اون چشمات چشمات چشمات دور نبود اي كاش اي كاش اي كاش…

شروع ٢٤ سالگي اين بچه.

شايد يه روز خوب شي ولي برق چشمات ديگه بر نميگرده.

تو زيبا و نامهربان بودي.

فراموشش كن، حتي لياقت در ياد ماندن را هم ندارد.

جز مرگ پاياني براي اين درد ها نميبينم.