keyvan

شاید جاودانگی همین باشد، تو از قصه بروی و من هنوز به پایانش تن نداده باشم...

خیلی بده بفهمی برای چیزی جنگیدی که هیچ وقت قرار نبوده مال تو باشه...

پرسیدند: آیا هرگز دنبالت آمد و سراغی از تو گرفت؟ حرفی برای گفتن نداشتم، سکوت کردم...

به تو برمیگردم بعد از مرگم، در جهانی دیگر و باز تو را دوست خواهم داشت...

و در نهایت لعنت بر جهانی که من را با تو نخواست...

نشستی داری زندگیتو میکنی، یهو یادت میاد هی یادت میاد هی یادت میاد...

شهامت میخواهد دوست داشتن کسی که هیچ وقت سهم تو نخواهد بود...

نمیتونم بپذیرم که تو یه رهگذر بودی، دلم میخواست خونهٔ امنم باشی...

ناامید شدن از آدم مورد علاقم بدترین تجربه زندگیم بود...

زندگی من همین جوریشم غم انگیز بود، نباید میدیدمت...

یادگار تو است عزیز من، غمی که برای همیشه در چهره ام ماندگار شد...

پیدایت میکنم در مهری دیگر، در پاییزی دیگر، در جهانی دیگر...

تایپم؟ تایپ من تا ابد همون یدونه ای بود که دیگه ندارمش تو زندگیم...

و در نهایت هر انسان، در رنج خویش تنهاست...

و چون تو یک رویا بودی، زیاد خوابیدم...

خیال کسی تو را خواهد کشت که اسمت را هم به یاد ندارد...

بیست سال دیگه بچم بهم میگه تو چی میفهمی از عشق، اونجاس که با لبخند بهش نگاه میکنم و به یادت اشک میریزم...

او را دوست داشتم، هنوز هم دوست دارم؛ اما با نگاهی از دور، در فاصله ای که رنج ها و خاطره ها آن را حفظ کرده اند...

بد باختی قربونت برم، من حتی به نبودنتم وفادارم...

یجوری فراموشم کردی که، اصلا شک میکنم من تو زندگیت بودم...