
بر همانیم که بودیم، همان خواهد بود. #حافظ
Iran. Tehran
Joined January 2017
- Tweets8.6K
- Following454
- Followers2K
- Likes31K
Mahnaz Mohammadi retweeted
خیلی قبل از اینکه خیلی از شماها اکانت توییتر باز کنید ما برای وحید آنلاین ویدیو میفرستادیم.
تو این ۱۷-۱۸ سال حداقل باید یه بار مشکل امنیتی پیش میاومد.
اگه با وحید اختلافنظر سیاسی دارید، یا معتقدین جایی چیزی رو درست پوشش نداده حتما نقدش کنید.
ولی لیبل امنیتی گذاشتن رو وحیدآنلاین کمک به اونهاییه که اینترنت رو قطع میکنن که تصاویر قتلعام مردم پخش نشه و الان هم از پخش شدن سند جنایتهاشون توسط مردم و به کمک وحید آنلاین ناراحتن.
Mahnaz Mohammadi retweeted
حمزه صفوی، پسر فرماندۀ سابق سپاه که الان از تئوریسینهای عاقل و واقعبین نظامه، چند ماه پیش به روشنترین شکل گفت آقا، به خدا، به هرچی بگید قسم، نظام تمام تلاشش رو برای ساخت بمب کرد. یعنی هرچی منابع مالی و انسانی داشتن در این راه گذاشتن ولی نشد. دلیلش هم تسلط اطلاعاتی اسرائیل بود.
Interview mit der Regisseurin Mahnaz Mohammadi, die den Wandel im Iran unterstützt | jungle.world jungle.world/artikel/2026/09…
3
80
Mahnaz Mohammadi retweeted
Je serai avec la réalisatrice @m_mahnaz pour son film Roya
10 octobre à 16 h
l'Arlequin, Paris
Festival du cinéma allemand
فردا، شنبه ساعت چهار، در سینما آرلکن پاریس، در کنار مهناز محمدی، کارگردان فیلم رؤیا
#CinémaIranien
#سینمای_ایران
@dulaccinemas
urls.fr/Np5ZxJ
Mahnaz Mohammadi retweeted
⭕️ صفحه اینستاگرام زاگاه، به دلیل اونچه نقض قوانین دونسته شده و احتمالا به دلیل ریپورتهای سازمانیافتهاست، توسط شرکت "متا" معلق شده و در دسترس نیست. ما به دنبال رفع این تعلیق و بازیابی صفحه هستیم.
🔸️ اگر به کمک و راهنمایی ما برای پایان خودخواسته بارداری نیاز دارید، از طریق ایمیل و همینطور شبکه ایکس در دسترس هستیم.
#زاگاه
Festival do Rio | Roya Sai da Prisão, Mas a Prisão Não Sai Dela woomagazine.com.br/critica-r…
3
104
Mahnaz Mohammadi retweeted
«درنگ» برنامه جدید من در رادیو فردا است. اولین قسمت آن را بشنوید
radiofarda.com/a/derang-iv-m…
Festival du Cinéma Allemand 2026 : cinq jours de cinéma allemand à L’Arlequin - cinealliance.fr/188651-festi… via @cinealliancefr
5
117
Mahnaz Mohammadi retweeted
محرومیت از تحصیل بهائیان ایرانی ولی خیلی مدرنه.
حسین سیمایی صراف، وزیر علوم ایران، میگوید تحریم آزمون تافل برای ایرانیان «رفتار عصر حجری» است. او اضافه کرد که سازمان سنجش متولی مدیریت این آزمونها است و در حال بررسی موضوع است.
bbc.in/4cmudo4
Mahnaz Mohammadi retweeted
حق برگشت به خاک کشورت حق همهست. وقتی گلچین میشه، دیگه همان رفتاریه که سالهاست به انحا مختلف توسط حاکمیت با ما مردم شده. هر اسمی روش بگذارم مساله برانگیزه. اسمش را هرچی دلتان میخواد بگذارید. ولی قطعا نه اجرای انصاف است، نه اجرای عدالت است، و نه اعمال آزادی.
ما هم احمق نیستیم.
Mahnaz Mohammadi retweeted
صبح دیروز برای دومین بار در چند ماه گذشته ماموران اطلاعات به منزل پدر و مادرم حمله کردند. جستجوها بیش از ۶ ساعت در منزل و محل کار پدرم ادامه داشت. ۸ مرد و یک زن همه جا حتی تا خاک گلدانها و کیسهی برنج را گشتند. از اثاثیهی منزل (تلویزیون و جاروبرقی و جعبه ابزار…) تا طلا، اشیای قیمتی (وسایل ارتباطی و حتی اسباببازی برادرزادهام) و… را در چمدانها و کیفهای پدرومادرم گذاشتند و بار وانت کردند و به همراه خودروی سواری خانواده بردند. در پاسخ مادرم گفتند که «اینها مال حرام است.» و اضافه کردهاند «بار اول ادب نشدید...» یعنی «دین خود را عوض نکردید!»
همهی اینها به دلیل بهائی بودن!
Mahnaz Mohammadi retweeted
برای مرگ راویان در غربت
روزنامهنگارها قاعدتا نباید موضوع خبر باشند. جای ما معمولا آن سوی ماجراست؛ کسی اتفاقی را زندگی میکند و ما دربارهاش مینویسیم، کسی میرود و ما خبر رفتنش را اعلام میکنیم، بحرانی رخ میدهد و ما سعی میکنیم کلمات درست را برای روایتش پیدا کنیم.
اما گاهی زندگی جای آدمها را عوض میکند و راوی، خود به موضوع روایت بدل میشود.
امروز با خبر درگذشت فرحناز اسپد، یکی از بهترین مجریان خبر ایراناینترنشنال، بیاختیار به یاد رضا حقیقتنژاد، یکی از خبرهترین روزنامهنگاران سیاسی ایران، افتادم. شاید چون میان سرنوشت این دو، شباهتی تلخ میبینم.
دو روزنامهنگار ایرانی؛ دو انسان جوان، بااستعداد و سختکوش که بخش مهمی از زندگیشان با ایران گره خورده بود؛ با خبرهایش، با مردمش، با نگرانی برای آنچه بر آن میگذرد و با امید به اینکه شاید فردا، زندگی برای ایرانیان کمی بهتر از امروز باشد.
و هر دو، دور از ایران، به سرطان مبتلا شدند، و دور از وطن از دنیا رفتند.
فرحناز را با آرامشش به یاد میآورم. با وقاری که حتی بیماری نتوانست از او بگیرد. در رفتارش نوعی تواضع و مهربانی بیتکلف بود که بعضی آدمها بدون هیچ تلاشی با خودشان به هر اتاقی میآورند.
امیدوار بود.
آرام بود.
دلش میخواست برگردد سر کار.
شاید «برگشتن به کار» آرزوی کوچکی به نظر برسد. اما برای فرحناز، کار فقط شغل نبود. میخواست دوباره مقابل دوربین بایستد، خبرهای ایران را بخواند، روزش را با ایران آغاز کند و با ایران به شب برساند.
بیماری او را از تحریریه دور کرده بود، اما نتوانسته بود آن رشتهای را که میان او و زندگی حرفهایاش بود، قطع کند.
چند سال پیش، رفتن رضا هم یادآور همین بود.
رضا از آن روزنامهنگارهایی بود که ایران برایش صرفا موضوع کار نبود. ایران مسالهاش بود؛ چیزی که دربارهاش میخواند، مینوشت، تحقیق میکرد و نگرانش بود.
در غربت زندگی میکرد، اما بخش بزرگی از ذهن و کارش همچنان در همان کشوری بود که دیگر نمیتوانست زندگی حرفهایاش را در آن ادامه دهد.
سرنوشت او حتی بعد از مرگ هم تلخ ماند. رضا در ۴۵ سالگی بر اثر سرطان در برلین درگذشت. پیکرش را به ایران فرستادند تا در خاکی که از آن آمده بود دفن شود، اما نیروهای امنیتی پیکر او را پس از ورود به ایران ربودند و مانع آن شدند که خانواده آنگونه که میخواست با او وداع کند و او را در زادگاهش به خاک بسپارد.
گاهی فکر میکنم غربت برای روزنامهنگار ایرانی فقط فاصلهای جغرافیایی نیست.
یک روز در تهران، شیراز، اصفهان یا شهری دیگر شروع به روزنامهنگاری میکنی، با این خیال ساده که قرار است درباره جامعهای که در آن زندگی میکنی بنویسی. بعد روزی میرسد که برای ادامه همان کار باید از کشورت بروی. میز کارت جابهجا میشود. تحریریهات جابهجا میشود. زبان خیابانی که هر صبح در آن قدم میزنی عوض میشود. خانه عوض میشود. دوستان پراکنده میشوند. سالها میگذرد، اما موضوع کارت عوض نمیشود.
هنوز ایران است.
صبح در شهری هزاران کیلومتر دورتر از تهران بیدار میشوی و اولین چیزی که میخوانی خبر ایران است. روزت را با بحرانها، اعتراضها، انتخابات، زندانها، امیدها و ناامیدیهای مردمی میگذرانی که شاید سالهاست از نزدیک ندیدهای. درباره آینده کشوری حرف میزنی که خودت نمیدانی چه وقت دوباره میتوانی بیهراس به آن برگردی.
این تناقض عجیبی است: گاهی آدم بیشترین سالهای عمرش را دور از وطن میگذراند و در همان حال، بیشترین بخش زندگی حرفهای و ذهنیاش را وقف همان وطن میکند. مثل فرحناز و رضا که نمیخواهم فقط با بیماری و مرگشان به یادشان بیاورم.
سرطان آخرین فصل زندگی آنها بود؛ همه کتاب نبود.
آنچه پیش از آن بود مهمتر است: کنجکاوی، کار، دغدغه، امید، دوستی، خنده، ساعتهای طولانی تحریریه، خبرهایی که نوشته و خوانده شد، سوالهایی که پرسیده شد و آن باور ضروریِ هر روزنامهنگار که دانستن حقیقت، بیان آن و عمیقتر فهمیدن، هنوز ارزش دارد.
اما در سرگذشت هر دوی آنان چیزی هست که برای من بهشدت دردناک است: انسانهایی بودند که به ایران فکر کردند، درباره ایران کار کردند و دلشان یک زندگی بهتر برای مردم ایران میخواست؛ اما خودشان از یکی از ابتداییترین امکانهای یک زندگی معمولی محروم ماندند: اینکه در «خانه» زندگی کنند، همانجا که میخواهند کار کنند، پیر شوند و روزی، وقتی وقت رفتن رسید، در وطن خودشان و کنار خانواده و خاطراتشان چشم ببندند.
چنین چیزی نباید آرزو به حساب بیاید.
ماندن در وطن نباید امتیاز باشد.
تبعید نباید بهای روزنامهنگاری باشد.
هیچ کس نباید مجبور باشد برای گفتن و نوشتن، میان حرفه و سرزمینش یکی را انتخاب کند…
iranintl.com/202608183955
Mahnaz Mohammadi retweeted
نمیشه اون چیزی که اسمش رو مجلس گذاشتید تعطیل بمونه؟ (الان این سیاهنمایی شد؟!).
چتونه واقعا؟ بجای اینکه در صحن همانجا بنشینید دور هم انگشت تهدید سمت ما نشانه برید، بیایید وسط ما. بیایید تو زندگی ما. بیایید سر کار ما. بیایید... ما کارتان داریم.انگشتتان هم بدید پایین.
Mahnaz Mohammadi retweeted
کافیه کمی توی اتوبانهای پایتخت تردد داشته باشی تا احساس کنی باید دوز قرصهای افسردگیات رو بیشتر کنی.
تمام بیلبوردها و بنرهای تبلیغاتی که امروز دیدم، یک حرف مشترک داشتند: #قسطی زندگی کن.
سعی کنید از سیاست دژمن سازی دوری کنید ، هر کی هر چی میگه خوشتون نمیاد فوری حذف نکنید، برچسب نزنید ، ج.ا. و ایدئولوژی شیعی درون خودتون سرکوب کنید، آخرش اینقدر در ذهنتون حذف میکنید که در یک حلقه کوچک خودساخته، دائم فقط خودتون تایید میکنید از واقعیت فاصله میگیرید.
از این وضعیت ارزشی ها حداقل درس بگیرید افتادن توی حلقه بسته خودشون هیچی نمیفهمن ،
از وقتی شروع شده این قضیه احتمال حمله امریکا، از ۶-۷ ماه پیش تا الان نصف رسانه های دنیا رو برچسب زدید چپول و طرفدار ج.ا. و ... اشخاص هم که همه رو تقریبا مارک دار کردید ، اخرش همون نوحه خونی دوپس دوپس میشه درک سیاسی تون دیگه ، یکی میخونه بقیه دوپس دوپس میکنن.
مطالب رو بخونید و گوش بدید ، با دلیل قبول یا رد کنید ، اگر نظری و ایدهای اشتباه داریم عوض کنیم
Mahnaz Mohammadi retweeted
چون باندازه کافی پدر مارو در نیاوردید و در نهایت کثافت و بدبختی رها نکردهاید، حالا حتما بیایید آهن داغ بکنید در چشممان خلاص بشید. تهدید کنید، اعدام کنید،.... هرکاری که زندگی ما رو تیرهتر از این میکند با شدت و حدت بیشتری اعمال کنید چون انگار این شهوت تمامی ندارد.
تف






















