«گاهی بعد از باخت های زیادی که دادیم یه چیزی باقی می‌مونه؛
و اون، میلِ دوباره به زندگیه.»
«خُنُک آن قماربازی که بباخت هر چه بودش
بِنَمانْد هیچش اِلّا هوسِ قمارِ دیگر…»
— مولانا
گاهی درست وقتی رابطه صمیمی‌تر می‌شه، یکی شروع به فاصله گرفتن می‌کنه.
گاهی، صمیمیت علاوه بر عشق و امنیت، ترس از وابستگی، طرد شدن یا ...رو هم فعال می‌کنه.
بنابراین همراه با این تجربه یک سوال از خودتون بپرسین
من یا پارتنرم چه قدر توانایی موندن تو رابطه صمیمی و باثبات رو داریم؟
خیانت همیشه از یک رابطه بد نمیاد؛
گاهی فرد تو رابطه‌ای دیگه، بخشی از خودش رو پیدا می‌کنه که سال‌ها گم کرده بوده.
اما شناخت دلیل خیانت، توجیه خیانت نیست.
مسئولیت انتخاب‌هامون همچنان با خود ماست.
یکی از دلایل سرد شدن بعضی رابطه‌ها، عادت کردن به محبته . روان‌شناسی به این پدیده می‌گه: «اثر تطبیق هیجانی».
خودِ رابطه آسیب‌زاست.
بلوغ عاطفی یعنی بتوانیم تفاوت بین «ترس از صمیمیت» و «هشدار یک رابطه ناسالم» را تشخیص بدهیم.
طرف مقابل با این ترس چه می‌کنه؟
اگر گفت‌وگو کنه، مسئولیت رفتارهاش رو بپذیره و برای ساختن امنیت تلاش کنه، احتمالاً رابطه ظرفیت رشد داره.
اما اگر مدام فاصله بگیره، ناپدید بشه، تحقیر کنه، دروغ بگه یا از آسیب‌پذیری شما سوءاستفاده کنه، مسئله فقط ترس از صمیمیت نیست؛
گاهی وقتی رابطه عمیق‌تر می‌شه و آدم‌ها به هم نزدیک‌تر می‌شن، تازه ترس‌ها و زخم‌های قدیمی خودشون رو نشون می‌دن. ذهن شروع می‌کنه به هشدار دادن، اضطراب بالا می‌ره و بعضی‌ها فکر می‌کنن مشکل از رابطه‌ست؛ در حالی که گاهی این فقط ترس از صمیمیته که فعال شده. اما یک سؤال مهم وجود داره:
«۴ شبانه‌روزه نخوابیدم...» پنج سال عاشق بود؛ اما جنگ اجازه نداد حتی یک‌بار کسی که عاشقش بود رو ببینه. وقتی دختر گفت: «بیا تمومش کنیم»، فقط گفت: «فقط یه بار... بذار یه بار ببینمت.» جنگ‌ها، قبل از آدم‌ها، رؤیاهایشون را می‌کشه.
