ᴍ ᴀ ʀ s ⋆ * retweeted
คนสวยอย่าแกล้งลูกหมูของพี่เลยนะคะ ฮืออออออ อย่าทำ แงงงงงง ;_;
“สวัสดี ข้าชื่อฝานเซิง เพิ่งย้ายมาอยู่แถวนี้ เจ้าชื่ออะไรหรอ”
“ช.. ชีไจ”
“ชื่อเจ้าเพราะจัง แล้วนั่น เจ้ามองไม่เห็นหรือ”
“อือ ข้าตาบอดแต่เกิดแล้วน่ะ”
“ลำบากแย่เลย แต่จากนี้เจ้าจะมีข้าอยู่ข้างๆแล้ว อย่ากลัวเลยนะ”
“นี่มัน… เชือก?”
“ใช่ ข้าถักเชือกติดไว้กับข้า ร่ายเวทกันคนหายไว้ -
ด้วย หากเจ้าเดินหลงทางไปที่ใด ข้าก็จะรู้ได้ทันที”
หยวนชีไจยิ้มเขินก่อนเอ่ยขอบคุณแผ่วเบา
อิงฝานเซิงมองรอยบุ๋มที่ผุดขึ้นข้างแก้มนวลอันประดับรอยเปื้อนของดินทรายด้วยแววอาดูร
“ว่าแต่เจ้าได้ยินข่าวเรื่องปีศาจหลบหนีมาในเมืองไหม”
สายตาอบอุ่นพลันชะงักกึก
“ไม่นะ”
“หรอ ข้าน่ะกลัวปีศาจ-
ᴍ ᴀ ʀ s ⋆ * retweeted
หวนคืนแก๊งค์ขนฟู ใดๆ ชอบที่เร้กฮีวิ่งไปกอดพี่ตากล้องมาก ตั้งแต่ปีที่แล้วอ่ะเนอะ ที่ไม่ได้เข้ากองจุ้ย
ᴍ ᴀ ʀ s ⋆ * retweeted
เป็นโอเมก้าในวงการนี้มันอยู่ยาก บอดี้การ์ดสองคนที่พี่ชายจ้างมาให้ดูแลก็ไม่รู้ว่าจะเอากันอยู่รึเปล่า
ฝานเซิงเป็นเด็กดีมากจริงๆ แล้วน้องก็สู้มากๆด้วย🥺 เพียงแต่สิ่งที่ยึดเหนี่ยวไว้ไม่รู้ว่ามันจะมากพอจนปกป้องตัวเองจากการกลายเป็นปีศาจได้ไหม
ᴍ ᴀ ʀ s ⋆ * retweeted
'ที่แท้ตอนตั้งชื่อให้เขา ท่านพ่อก็ใส่ใจอย่างแท้จริง ขอเพียงจดจำชื่อตัวเองไว้ เขาก็จะไม่มีวันกลายเป็นสัตว์ประหลาด...'
เร้กเหมือนอยู่คนละเซิร์ฟอ่ะ พี่ๆเขากลับมาเกิดเป็นปีศาจ/เทพ เต้ๆกันหมด แล้วฮัมมัยใต้เท้าเสี่ยวจั๋วกลับมาเกิดเป็นเด่กบ้านจนใส่ชุดมอซออยู่คนเดียวน้ออออ






























