مُشتبا | یک خدا

شما بیا یه محصول موبایل داشته باش که مثلا یه نفر بتونه فقط رو یک دکمه کلیک کنه و در مقابل ببینه که کلیک شده. بخدا که همین میتونه کون تیم محصول و دیزاینر و زیرساخت و دولوپرها رو پاره کنه. - حالا کلیک کرد بتونه آن‌کلیک کنه؟ - آيا وضعیت کلیک هر کاربر رو ذخیره کنیم؟ رو دیوایسش یا رو سرور؟ - اگه کلیک کرد،‌ تُست مسج بدیم که با موفقیت کلیک شد یا ندیم؟ - اگه کلیک کرد تا وقتی سرور جواب مثبت میده که ذخیره شده یا نه لودینگ بذاریم؟ یا اول رو دیوایس ذخیره کنیم کلیک شده، بعد یه استاتوس‌بار بذاریم نشون بدیم داره سینک میشه. بعد اگه نشد بگیم ذخیره نشد دوباره تلاش کن. - آيا click قابل فهم هست یا بهتره بذاریم click here؟ - شاید بهتر باشه اصلا دکمه نباشه، کل صفحه قابل کلیک باشه وسطش لیبل بنویسیم Click، میزنه بشه Clicked. یا نه بذاریم دکمه سرجاش باشه، ولی هر جای صفحه زد اعمال بشه. - ممکنه چه تعداد کاربرهمزمان کلیک کنن و ما باید رو سرور ذخیره کنیم همه رو؟ اگه تعداد کاربرا خیلی بالا بره چی؟ - ۴۰ درصد کاربرهایی که اپ رو باز میکنن رو click کلیک میکنن. خب الان این خوبه بده چیه؟ اگه بده چیکار کنیم بیشتر شه؟ همینا به ذهنم میرسه ولی بشینیم پاش صد تا مساله دیگه پیش میاد.

یه دل میگه نکش نکش یه دلم میگه بکش بکش.

تنها باری که اینطوری گریه کردم ۵-۶ سالم بود. بابا مامانم سر کار بودن منو سپردن به داداشم تو خونه. داداشم بعدازظهری بود باید میرفت مدرسه. گفت برم نمی‌ترسی گفتم نه. همین که رفت دور فرش وسط خونه از ترس میدوییدم گریه میکردم. میدویییییدما :))) مامانم برگشت پرسید گریه کردی گفتم نه.

کافه‌های اینجا میدونن و می‌بینن صبح‌ها ملت میان با لپتاپ کار می‌کنن. بازم صدای موزیک تخمی‌شونو‌ تا ته میبرن بالا. کلا اصلا چرا باید موزیک پخش بشه تو کافه؟ هر کی میخواد خودش گوش میده دیگه.

امروز با این ویدئو جلو دوست فندلاندیم فلکس کردم‌. حتی اتفاقی عکس یکی‌تون هم با موهای فرفری بلند قشنگش اومد و گفتم ببین دخترامون نرمالی این شکلی هستن. چقدر کیف داد.

دو توییت در یک توییت: ۱. آموزش بیسیک زبان ترکی. C در ترکی «ج» تلفظ میشه. ترتیب الفباشونم ABCD هست که میشه «ابجد» خودمون. ۲. این نکاتی‌ که گوگل مپ خلاصه با هوشواره می‌نویسه خیلی کاربردیه. بهترین فیچر گوگل‌مپ در چند سال اخیر.

الان دارم اینو گوش میدم و مودِ این وقت شبم که تو آرامش نشستم پسندیده اینو: youtu.be/GdqzjsKOXok?si=mtpY…

مینی‌سریال سیت‌کام‌گونه‌ی Horace and Pete رو شروع کردم رسیدم به قسمت سوم و نتونستم صبر کنم معرفیش نکنم. چون سورپرایزم کرد. کل این قسمت عجیب، مکالمه بین این دو نفره! و باید بگم محشره این مکالمه. جالبیش اینه نیاز نیس حتی قسمت‌های قبلی رو دیده باشین.

نمی‌دونم بقیه خارج‌نشین‌ها هم این حسو تجربه میکنن یا نه. مثلا داری راه میری یهو به خودت میای میگی من اینجا چیکار میکنم؟ چقدر می‌ارزه که سالی یبار خانوادمو نبینم. بزرگ شدن بچه‌های برادر و دوستامو نبینم. دوستایی که باهاشون بزرگ شدمو نبینم. چیو دارم به‌دست میارم که می‌ارزه اینارو دارم از دست میدم؟

صبح بخیر! امروز هر کی زودتر دلش تنگ بشه و مسج بده برنده است. از همین الان شروع شد.

فقط تو می‌تونی حالمو خوب کنی عزیزم. فقط و فقط تو.

این چند هفته چند تا مینی‌سریال دیدم: Sherlock - بی‌نظیر بود Black Bird - جالبیش بر اساس واقعیت بودنش بود ‌East of Eden - عالی بود مخصوصا بانو فلورانس. اصن اوف قبل اینا هم برکینگ بد و بتر کال سال رو تموم کردم برای اولین بار! دنبال گزینه بعدیم. احتمالا Horace and Pete رو ببینم.

کاش صبح که پا میشم بازم بتونم مثل قبل اینجا بنویسم. چند وقته تعدادش به کمتر از انگشتای دست تو یک ماه رسیده. کاش کمتر خودم خودمو محو کنم. کاش قدر چیزی که ساختمو بدونم.

شاید تو یک دوره‌ای از تاریخ آدمای باهوش و فرهیخته تصمیم گرفتن دیگه بچه‌دار نشن و ما همگی از نسل نیاکان کسخلی هستیم که هی بچه میزاییدن. واسه همین این همه کسخل دنیارو گرفته.

بشینیم یک ساعت ویکتوریا سیکرت ببینیم با آش رشته، این زندگی رو بشوره ببره.

رسیدم به اونجای سن و سالم که روز غیرکاری گوشی برام مهم نیست. چندبار شده گوشی رو میذارم خونه و میرم بیرون. چند ساعت بدون گوشی. برمیگردم می‌بینم هیچ اتفاقی نیفتاده. نه کسی مسج داده نه چیزی رو از دست دادم.

دلم میخواد به اون دوران که فکر میکردم چقدر اوضاعم تخمیه برگردم به خودم بگم ببین این بهترین روزاته. بهترین لحظاتته. بهترین آدما رو داری و بهترین دوستات پیشتن.

چندتا از جلسات شرکتتون حول این میچرخه که انقدر میگردن تا AI رو یه طوری به زور بچپونن تو یه چیزی که فیچر بسازن؟