rrm retweeted
มธ.รอบที่แล้วอ่ะ ยูนิตี้ป๊ะ ตอนนั้นชั้ลไปคอนที่ญป.ก่อน แล้วพอมาดูที่ไทย ชั้ลรู้สึกเลยจริงๆว่ายูตะชอบที่ไทยมาก สายตาสื่ออารมมากจนชั้ลรู้สึกว่าอยู่ไทยเขาก็รักชั้ลนี่นา ชั้ลไม่จำเป็นต้องไปถึงที่นั่นเลยก็ได้นี่ ยูตะรักเส้นไทยมากจริงๆนะ🥹
rrm retweeted
ชิอนนี่ให้เลยจริง ๆ ตั้งแต่จับพุงเด่กหนูดงตอนคอนค่าย ทุกคนอึ้ง เมะม๋าเด็กใจกล้าที่สุด คือกอดยัยดงไม่ปล่อยเว่อ ถ้าเอากลับบ้านได้เอากลับไปแล้วนิ # ชิอนย้อก # ตื่นเว้ยพวกเรา # เต้นครับสมาชิก # ออลดงฟอไล้ฟ
1M 😻🎉 Mark Lee (마크리) - Happiest (Official Music Video) youtu.be/7aIOY0UZXTA?si=GQaC… via @YouTube
rrm retweeted
เวลาพูดถึงความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในไทย เรามักนึกถึงภาพคนรวยมีเงินเรียนพิเศษ คนจนไม่มี
แต่ความจริงคือ ต่อให้คุณเป็นเด็กธรรมดาที่กัดฟันสู้จนสอบติดคณะท็อป มหาลัยท็อปได้สำเร็จ คุณก็ยังต้องไปชนกับกำแพงที่มองไม่เห็นชื่อว่า Crony Capitalism (ทุนนิยมพวกพ้อง) อยู่ดี
ด่านแรกที่ตัดกำลังคนธรรมดาตั้งแต่ในรั้วมหาลัย ไม่ใช่ความโง่ แต่เป็นต้นทุนของการห้ามพลาด
ขณะที่คนจำนวนมากต้องเรียนไปอย่างห่วงหน้าพะวงหลัง ทั้งค่าครองชีพ หนี้ทางบ้าน และความหวังของครอบครัว จนพลังชีวิตครึ่งหนึ่งหมดไปกับการประคองตัวไม่ให้ร่วง คนที่มีทุนเดิมสามารถใช้ชีวิตมหาลัยเพื่อค้นหาตัวเอง ลองผิดลองถูก สร้างพอร์ต และสร้างเครือข่ายได้เต็มที่
ยิ่งในประเทศที่ธุรกิจจะโตได้ต้องอิงแอบอำนาจรัฐ มิตรภาพในรั้วสถาบันการศึกษาจึงไม่ใช่แค่การมีเพื่อนเก่งๆ แต่มันคือการเชื่อมสายสัมพันธ์ล่วงหน้าระหว่างว่าที่ผู้คุมกฎ กับ ว่าที่เจ้าของสัมปทานรุ่นต่อไป
พอถึงวันรับปริญญา แม้จะเรียนจบวันเดียวกัน ใส่ครุยเหมือนกัน คนกลุ่มหนึ่งจึงได้แค่ "ใบเบิกทางไปขายแรงงาน" ส่วนอีกกลุ่มได้ "พาร์ตเนอร์ไปแบ่งเค้กประเทศ"
และวินาทีที่ก้าวพ้นรั้วมหาลัย สนามสอบซึ่งเป็นสนามจำลองที่ดูแฟร์ที่สุดเท่าที่ประเทศนี้พอจะมีให้ ก็ได้จบลงแล้ว
ระบบความสามารถนิยม (Meritocracy) ที่รัฐหลอกให้เราเชื่อมาตลอดวัยเรียนว่า "คะแนนสูงชนะ คะแนนต่ำแพ้" ใช้ไม่ได้อีกต่อไปในระบบเศรษฐกิจจริง เพราะตลาดใหญ่ของประเทศนี้ไม่ได้แข่งกันอย่างเสรี แต่ถูกล็อกไว้ด้วยโควตา ใบอนุญาต และอภิสิทธิ์ในมือคนไม่กี่ตระกูล
ในโครงสร้างแบบนี้ ลูกหลานชนชั้นนำไม่ได้ชนะเพราะเก่งกว่าในแง่ความรู้ความสามารถ แต่ชนะเพราะเขามีทั้งฟูกหนาให้ล้มได้ไม่จำกัด มีนามสกุลเปิดประตูดีลใหญ่ และมีตลาดที่รัฐช่วยกั้นคู่แข่งรายย่อยออกให้เสร็จสรรพ
ส่วนคนเก่งที่ถีบตัวเองขึ้นมาจากศูนย์ แทบไม่มีพื้นที่ให้ตั้งตัวมาสร้างธุรกิจใหม่ ๆ ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดที่ระบบเหลือไว้ให้ คือการยอมเป็นอะไหล่พรีเมียม ป้อนเข้าสู่อาณาจักรของคนกลุ่มแรก
สุภาษิตคำสอนเรื่องความขยันที่ว่า "ขยันวันนี้ สบายวันหน้า" หรือ "ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น" จึงฟังแล้วชวนขมปร่าในคอขึ้นทุกวัน
ไม่ใช่เพราะความพยายามไม่มีค่า แต่เพราะระบอบทุนนิยมพวกพ้องจงใจกดราคาของความสามารถ ให้ต่ำกว่าราคาของเส้นสายและทุนผูกขาดเสมอ
ถ้าไม่รื้อกติกาเศรษฐกิจข้างบน ต่อให้เด็กไทยขยันจนตายคากองหนังสือ ช่องว่างนี้ก็ไม่มีวันแคบลง
⏳3 years until 2030. How can we accelerate progress towards quality education for all?
UNESCO led an #SDG4session at ESCAP's East and North-East Asia Multi-Stakeholder Forum to identify priority actions.
💡Regional insights will help shape #APMED7 and the 2027 global review.
rrm retweeted
ให้ลีคนโตสัมภาษณ์ลีคนเล็ก ดูมานมองพี่ชายตัวเองตาแป๋วเลย คนที่ติดฮยองที่สุด🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺
rrm retweeted
น่ารักนะ ทีมหลังบ้านพยายามพูดให้ซอฟที่สุดเพราะไม่อยากให้ศิลปินเสียความมั่นใจ คือยังมีคนเต้นผิดในเพลง simon says แต่ชีไม่ยอมพูดชื่อ พี่จอห์นเลยบอกให้ระบุเลยว่าใคร เพราะทุกคนก็คิดว่าไม่ใช่ตัวเอง แฮชานรีบเสริมว่าจริง สรุปหวยออกว่าแฮชานนั่นแหละเต้นผิด555555555




































