Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu) header
Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu) profile picture

EKONOMİ GAZETESİ,Dünya Gazetesi (2015-2019) ve TOBB Ekonomi Forum Dergisi Köşe Yazarı || Veri || Analiz || Fizik ||

Antalya | Türkiye
Joined December 2009
Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)Photo by Özcan KADIOĞLU 🇹🇷 (@okadioglu)
Ülkemizin Dünya Ekonomisinden aldığı pay 1980 : %0,86 2023 : %1,07 Gelişen Ekonomiler 1980 : %24,0 2023 : %41,7 Gelişen Ekonomiler içinde Türkiye Ekonomisi Payı 1980 : % 3,51 2023 :% 2,57 Gelişen Ekonomiler içinde Çin Hariç Türkiye Ekonomisi Payı 1980 : % 3,93 2023 : % 4,33
5
23
5
133
53,193
Yüksek faiz ortamında üretken yatırımların cazibesi azalırken kısa vadeli finansal getiriler daha çekici hale geliyor. Kaynakların üretim yerine finansal araçlara yönelmesi de uzun vadede sermaye birikimini ve potansiyel büyümeyi olumsuz etkileyebiliyor.
Türkiye'nin önündeki asıl risk de budur: Enflasyonla mücadele ederken ekonominin üretim gücünü kaybetmek. mahfiegilmez.com/2026/11/kri…
1
8
1,836
REEL SEKTÖRE 6 YIL VADE: EKONOMİDE İŞLER NEDEN BU NOKTAYA GELDİ? Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, reel sektöre vergi borçları için 72 aya kadar taksitlendirme, 10 milyon TL’ye kadar teminat muafiyeti ve enflasyonun altında faiz uygulanacağını açıkladı. Peki, bir ekonomi yönetimi neden işletmelere vergi borçlarını ödemeleri için 6 yıl vade vermek zorunda kalır? 72 ay, tam 6 yıl demektir. Bir işletmenin devlete olan vergi borcunu ödeyebilmesi için altı yıla ihtiyaç duyması, üzerinde düşünülmesi gereken ciddi bir ekonomik göstergedir. Elbette işletmelere ödeme kolaylığı sağlanmalıdır. Üretimin devam etmesi, istihdamın korunması ve işletmelerin ayakta kalması hepimizin ortak çıkarıdır. Ancak asıl mesele, işletmeleri sürekli borç yapılandırmasına ihtiyaç duyan bir ekonomik ortamdan kurtarmaktır. Bugün reel sektör yüksek finansman maliyetleri, daralan iç talep, artan üretim giderleri ve tahsilat sorunlarıyla mücadele ediyor. İşletmeler bir taraftan yüksek faizle kredi kullanırken diğer taraftan vergi ve SGK yükümlülüklerini yerine getirmeye çalışıyor. Şimdi iktidar, vergi borçlarını 72 aya yaymayı, teminat şartlarını gevşetmeyi ve yapılandırma faizini enflasyonun altına çekmeyi vaat ediyor. Burada sormamız gereken sorular var: İşletmeler neden vergi borçlarını zamanında ödeyemiyor? Üretim yapan, istihdam sağlayan şirketler neden finansmana bu kadar pahalı ulaşıyor? Ekonomik büyüme konuşulurken neden işletmelerin nakit akışı bu kadar bozuluyor? Vergisini zamanında ödeyen işletmeler ile borcunu yapılandırmak zorunda kalan işletmeler arasındaki adalet nasıl sağlanacak? Bir başka önemli konu da şu: Yapılandırma, borcun ödenmesini kolaylaştırır ama işletmenin kârlılığını artırmaz. Faiz yükünü hafifletir ama piyasadaki talep yetersizliğini ortadan kaldırmaz. Türkiye’nin ihtiyacı, borçları altı yıla yaymak değil; işletmelerin kazandığı, yatırım yaptığı, üretimini büyüttüğü ve vergisini zamanında ödeyebildiği bir ekonomik düzendir. Unutmayalım: Güçlü ekonomi, borçlarını sürekli yapılandıran işletmelerle değil, borçlarını zamanında ödeyebilen işletmelerle kurulur. Hedef şirketleri borç taksitlerine mahkûm etmek değil; üretimi, yatırımı, istihdamı ve rekabet gücünü artıran bir ekonomik düzen kurmaktır. Özellikle şu üç sorunun yanıtı aranmalı: 1) Türkiye'de kaç işletme vergi borcunu zamanında ödeyemiyor? 2) Yapılandırılan toplam vergi borcu ne kadar ve bunun ne kadarı yeniden yapılandırılıyor? 3) Vergi borçlarını düzenli ödeyen işletmelerin aleyhine bir rekabet ve adalet sorunu oluşuyor mu?
13
5
19
3,462
Bugün açıklanan Ekim ayı bütçesinden faize 301 milyar TL, yaklaşık 6,2 milyar dolar ödendi. Ocak–Ekim döneminde toplam faiz faturası 48,8 milyar dolara ulaştı. 2025 yılının tamamında ödenen faiz 56,3 milyar dolardı. Daha yıl bitmeden geçen yılın toplamına yaklaştık. Türkiye’nin kamu borcunun millî gelire oranı yaklaşık %23,7. Avrupa Birliği ortalaması ise %81,7. Yani Avrupa’nın birçok ülkesinden çok daha az borçluyuz. Ancak Türkiye kamu gelirlerinin %10,6’sını faize harcarken AB ülkelerinde ortanca oran yaklaşık %3. Başka bir ifadeyle kamu gelirlerimizden faize Avrupa’nın ortanca ülkesinin yaklaşık 3,5 katı pay ayırıyoruz! 48,8 milyar doların büyüklüğünü bir de kişi başına hesaplayalım. 86,5 milyon nüfusa böldüğümüzde kişi başına yaklaşık 564 dolar faiz yükü düşüyor. Dört kişilik bir aile için bu yaklaşık 2.256 dolar! Bu para vatandaşın cebinden doğrudan tahsil edilen bir vergi değil; bütçeden yapılan faiz harcamasının kişi başına düşen karşılığıdır. Düşünün, Türkiye’nin ödediği faiz faturası ne kadar büyük! Bir tarafta geçinemeyen emekli, iş bulamayan genç, yüksek maliyetlerle üretim yapmaya çalışan sanayici ve çiftçi… Diğer tarafta yanlış ekonomi politikalarının büyüttüğü milyarlarca dolarlık faiz faturası. Daha az borçluyuz ama daha pahalı borçlanıyoruz. Daha az borçlu olduğumuz Avrupa’dan çok daha fazla faiz yükü taşıyoruz. Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla borçlanmak değil; güven, düşük enflasyon, mali disiplin, üretim ve refahtır. Bir ülkenin bütçesi geleceğini inşa etmeli, geçmişteki yanlış politikaların faizini ödemekle tüketilmemelidir.
3
11
1
39
3,506
Yüksek Enflasyon toplumsal bir güven sorunudur. Merkez Bankası’nın sürekli değişen tahminleri de güven sorununu derinleştirir.
1
11
3,271
SAVAŞTAKİ ÜLKELERDE BİLE ENFLASYON TÜRKİYE’DEN DÜŞÜK! Avrupa’nın enflasyon tablosuna bakınca ülkemizdeki enflasyon düşündürücü. Türkiye’de yıllık enflasyon %29,77. Rusya’da yaklaşık %7, Ukrayna’da %11! Üstelik Rusya ile Ukrayna savaşın içinde. Ukrayna yıllardır topraklarını, şehirlerini, sanayisini ve altyapısını korumaya çalışıyor. Rusya ise savaş ekonomisinin ağır maliyetini taşıyor. Buna rağmen bu ülkelerde enflasyon Türkiye’nin çok altında. İnsan ister istemez şu soruyu soruyor: Aynı savaş koşulları Türkiye’nin başına gelseydi ekonomimiz ne hale gelirdi? Türkiye’nin sorunu sadece küresel gelişmeler, enerji fiyatları veya dış koşullar değil. Sorun; güven kaybı, yanlış ekonomi politikaları, bozulan beklentiler, üretim ve verimlilik eksikliği, mali disiplin ve kurumsal güven sorunlarıdır. Daha acısı ise toplum olarak yüksek enflasyona alışmaya başladık. Türkiye, bugün yüzde 10 enflasyonu başarı olarak görmeye, hatta buna sevinmeye başladı. Oysa yüzde 10 enflasyon demek, fiyatların bir yılda ortalama yüzde 10 daha artması demektir. Fiyatlar düşmüyor, vatandaşın alım gücü üzerindeki baskı devam ediyor. Enflasyonun yüzde 75’ten yüzde 30’a düşmesi elbette önemlidir. Ancak bunu başarı sayabilmek için önce fiyat istikrarına ulaşmayı hedeflemek gerekir. Dünyada enflasyonla mücadele edilirken Türkiye’de yüksek enflasyonun normalleşmesi en büyük tehlikelerden biridir. Bir ülkenin ekonomik başarısı, enflasyonun ne kadar yüksek olduğu değil, vatandaşına ne kadar istikrarlı ve öngörülebilir bir gelecek sunduğuyla ölçülür. Türkiye yüzde 10 enflasyona bile razı olmamalı. Hedefimiz tek haneli, kalıcı ve düşük enflasyon olmalıdır.
7
18
1,379
ENFLASYONLA MÜCADELEDE EN BÜYÜK SORUN: GÜVEN KAYBI! Bir ekonomide enflasyonla mücadele yalnızca faiz artırmakla olmaz. Önce güven oluşturmanız gerekir. Çünkü piyasalarda güven kaybolduğunda beklentiler de bozulur. Merkez Bankası’nın Kasım 2026 Piyasa Katılımcıları Anketi bu sorunu açıkça gösteriyor. 2026 yıl sonu enflasyon beklentisi %30,04’e, 12 ay sonrası %24,04’e, 24 ay sonrası %18,02’ye yükselmiş. Beş yıl sonrası enflasyon beklentisi bile %12,15! Yani piyasa, beş yıl sonra dahi tek haneli enflasyona ulaşılacağına yeterince inanmıyor. Üstelik ankete reel sektör temsilcileri de katılıyor. Yani sorun yalnızca finans piyasalarının değil, üreticinin ve işletmelerin de geleceğe ilişkin beklentilerinde. Bu güvensizliğin maliyetini Hazine’nin borçlanmasında da görüyoruz. Devlet, 5 ve 10 yıl vadeli borçlanmalarında yaklaşık %35-40 faiz ödemek zorunda kalıyor. Başka bir ifadeyle piyasa, devlete uzun vadeli borç verirken bile yüksek getiri talep ediyor. Yüksek enflasyon beklentileri ve ekonomik riskler bu maliyetin önemli nedenleri arasında. Peki sorun nerede? Merkez Bankası her yeni tahmin döneminde enflasyon öngörüsünü yukarı yönlü güncelliyor. Hedefler değişiyor, takvimler öteleniyor. Maliye politikası tarafında ise kamu harcamalarında disiplin, vergi adaleti ve yapısal reformlar konusunda güven veren sonuçlar ortaya konulamıyor. Unutulmamalıdır ki beklentiler ekonominin pusulasıdır. İnsanlar fiyatların düşeceğine inanmıyorsa işletmeler maliyetlerini, üreticiler satış fiyatlarını buna göre belirler. Böylece enflasyon beklentileri kendi kendini besler. Enflasyonla mücadelenin en önemli sermayesi GÜVENDİR! Türkiye’nin ihtiyacı sürekli değişen enflasyon tahminleri değil, açıkladığı hedefleri gerçekleştirebilen, mali disiplini sağlayan, üretimi artıran ve vatandaşına güven veren bir ekonomi yönetimidir. Çünkü güven kaybolursa hedefler de inandırıcılığını kaybeder. Enflasyonun faturası ise yine vatandaşa çıkar.
2
4
1,487
2026 yılı enflasyon tahmini başlangıçta yüzde 16 iken bugün yüzde 29,5’e yükselmiş durumda. 2027 yılı tahmini yüzde 9’dan yüzde 21’e, 2028 yılı tahmini ise yüzde 8’den yüzde 13,5’e çıkarılmış durumda. Tahmin yükseltme oranı 2026 : % 85 2027 : % 133 2028 : % 69 Eğer kendi şirketiniz de bir genel müdür bu kadar tahmin yanlışlığında bulunsaydı ne yapardınız ?
MERKEZ BANKASI’NIN ENFLASYON HESABI TUTMUYOR, FATURASINI VATANDAŞ ÖDÜYOR! Merkez Bankası, 2026 yıl sonu enflasyon tahminini bir kez daha yükselterek %28’den %29,5’e çıkardı.(buda gerçekleşmiyecek) Gelecek yıllara ilişkin tahminlerdeki bozulma ise çok daha dikkat çekici: 2026: %28 → %29,5 2027: %15 → %21 2028: %9 → %13,5 Daha önce 2028 yılında tek haneli enflasyon öngören Merkez Bankası, şimdi bu hedefi 2029 yılına öteliyor. Üstelik kendi resmi tahminlerine göre 2027’de %21, 2028’de %13,5 enflasyon bekleniyor. Yani önümüzdeki iki yıl boyunca çift haneli enflasyon devam edecek. Tek haneli enflasyon için vatandaşın en az 2029 yılına kadar beklemesi gerekecek. Peki soruyoruz: Her üç ayda bir enflasyon tahminlerini yukarı yönlü değiştiren bir Merkez Bankası’nın öngörülerine piyasalar nasıl güvenecek? Ekonomide güven, öngörülebilirlikle sağlanır. Sürekli değişen tahminler, ertelenen hedefler ve tutmayan hesaplar ekonomik güveni de aşındırıyor. Bu nasıl bir hesap kitap işidir? Enflasyonla mücadele takvimi ne zaman tutacak? Enflasyon tahminlerini değiştirmek birkaç rakamdan ibaret olabilir. Ancak bunun bedelini milyonlarca vatandaş markette, pazarda, kirada ve faturalarında ödüyor. 2028'de tek haneli enflasyon hedefleyenler, şimdi bu hedefi 2029'a erteliyor. Türkiye'de enflasyonla mücadele değil, enflasyon hedeflerinin takvimi değişiyor.
2
3
15
1,806
MERKEZ BANKASI’NIN ENFLASYON HESABI TUTMUYOR, FATURASINI VATANDAŞ ÖDÜYOR! Merkez Bankası, 2026 yıl sonu enflasyon tahminini bir kez daha yükselterek %28’den %29,5’e çıkardı.(buda gerçekleşmiyecek) Gelecek yıllara ilişkin tahminlerdeki bozulma ise çok daha dikkat çekici: 2026: %28 → %29,5 2027: %15 → %21 2028: %9 → %13,5 Daha önce 2028 yılında tek haneli enflasyon öngören Merkez Bankası, şimdi bu hedefi 2029 yılına öteliyor. Üstelik kendi resmi tahminlerine göre 2027’de %21, 2028’de %13,5 enflasyon bekleniyor. Yani önümüzdeki iki yıl boyunca çift haneli enflasyon devam edecek. Tek haneli enflasyon için vatandaşın en az 2029 yılına kadar beklemesi gerekecek. Peki soruyoruz: Her üç ayda bir enflasyon tahminlerini yukarı yönlü değiştiren bir Merkez Bankası’nın öngörülerine piyasalar nasıl güvenecek? Ekonomide güven, öngörülebilirlikle sağlanır. Sürekli değişen tahminler, ertelenen hedefler ve tutmayan hesaplar ekonomik güveni de aşındırıyor. Bu nasıl bir hesap kitap işidir? Enflasyonla mücadele takvimi ne zaman tutacak? Enflasyon tahminlerini değiştirmek birkaç rakamdan ibaret olabilir. Ancak bunun bedelini milyonlarca vatandaş markette, pazarda, kirada ve faturalarında ödüyor. 2028'de tek haneli enflasyon hedefleyenler, şimdi bu hedefi 2029'a erteliyor. Türkiye'de enflasyonla mücadele değil, enflasyon hedeflerinin takvimi değişiyor.
Uzun bir aranın ardından yeniden ekonomi yazılarımla okuyucularımla buluşuyorum. Ekonomide yaşanan gelişmeleri rakamlar üzerinden değerlendirmeye, verilerin arkasındaki nedenleri sorgulamaya ve çözüm önerilerimi paylaşmaya devam edeceğim. Bu süreçte yeniden yazma fırsatı sunan ve desteğini esirgemeyen Sayın Hakan Güldağ'a teşekkür ederim… ekonomigazetesi.com/kose-yaz…
1
3
2
13
3,293
Bir ekonomide fiyat istikrarı sağlanmadan gelir dağılımında adalet,üretimde sürdürülebilirlik ve toplumsal refah sağlamak mümkün değildir. Enflasyonu yenmek, sadece fiyatları kontrol altına almak değil; vatandaşın geleceğe yeniden güvenle bakmasını sağlamaktır.
7
2,580
Enflasyon, siyasi iktidarların ekonomik performansının en görünür sınavıdır. Çünkü vatandaş hükümetlerin başarısını ekonomik raporlardan önce benzin istasyonunda, markette,kredi kartı ekstrası ve kendi mutfağında ölçer.
1
2
9
2,982
Uzun bir aranın ardından yeniden ekonomi yazılarımla okuyucularımla buluşuyorum. Ekonomide yaşanan gelişmeleri rakamlar üzerinden değerlendirmeye, verilerin arkasındaki nedenleri sorgulamaya ve çözüm önerilerimi paylaşmaya devam edeceğim. Bu süreçte yeniden yazma fırsatı sunan ve desteğini esirgemeyen Sayın Hakan Güldağ'a teşekkür ederim… ekonomigazetesi.com/kose-yaz…
Yeni bir heyecanla en faydalı olduğumu düşündüğüm alanda tekrar aranıza dönüyorum…..
1
1
19
3,542
TÜRKİYE’DE İŞSİZLİKTEN DAHA BÜYÜK BİR SORUN VAR: UMUTSUZLUK! OECD ülkelerinde işsizlik ortalaması %5, Türkiye’de %8,4. Genç işsizliği %14,8, genç kadın işsizliği ise %23,3! Üniversite bitiren gençlerimiz iş bulamıyor. Yıllarca eğitim alan, hayaller kuran gençlerimiz geleceğini başka ülkelerde arıyor. Daha acısı, artık iş aramaktan vazgeçen milyonlar var! TÜİK’in Eylül 2026 verilerine göre atıl işgücü oranı %31,2’ye ulaşmış durumda. Resmî işsizlik oranı, işgücü piyasasındaki gerçek tabloyu tek başına anlatmaya yetmiyor. Kadınlarımızın ekonomik hayata katılımı ise Türkiye’nin en önemli yapısal sorunlarından biri. İşgücüne katılım oranı kadınlarda sadece %35,2, erkeklerde %70,7. Kadınların istihdam oranı ise %31,2. Türkiye’de 15 yaş ve üzeri nüfusta işgücüne katılım oranı %52,7. Dünya Bankası ve ILO’nun 2025 verilerine göre aynı yaş grubunda işgücüne katılım dünya genelinde yaklaşık %61, OECD ülkelerinde %66,5, Avrupa Birliği’nde %67,8 düzeyinde. Türkiye bu karşılaştırmada da geride. Kadın istihdamında Müslüman nüfusun çoğunlukta olduğu ülkelerle karşılaştırma da dikkat çekici. 2025 verilerine göre 15 yaş ve üzeri kadınların işgücüne katılımı Kazakistan’da %62,7, Azerbaycan’da %60,8, Arnavutluk’ta %58,6, Endonezya’da %53,7. Suudi Arabistan’da %33,6, Türkiye’de ise %37,2. Bu tablo, kadınların ekonomik hayata katılımının artırılabileceğini gösteriyor. Çocuk bakım hizmetleri, eğitim, fırsat eşitliği ve istihdam politikaları belirleyici. Bir ülkenin en büyük zenginliği insan kaynağıdır. Biz gençlerimizin enerjisini, kadınlarımızın emeğini ve milyonlarca insanımızın üretme arzusunu ekonominin dışında bırakıyoruz. Türkiye’nin ihtiyacı işsizlik rakamlarıyla övünmek değil; üretim, yatırım, sanayi, teknoloji ve nitelikli istihdam yaratmaktır. İnsanını çalıştıramayan ekonomi büyüyemez. Kadınlarının emeğini değerlendiremeyen, gençlerine umut veremeyen bir ülke potansiyelinin altında kalır!
1
5
19
3,338
TÜRKİYE’DE MİLYONER SAYISI ARTIYOR, PEKİ VATANDAŞ NEDEN ZENGİNLEŞMİYOR? UBS’nin Küresel Servet Raporu, Türkiye ekonomisinin çok çarpıcı bir gerçeğini ortaya koyuyor. Türkiye, 2024 yılında dolar milyonerlerinin sayısının artış hızında dünyada ilk sırada yer aldı. Bir yılda yaklaşık 7 bin kişi daha dolar milyoneri oldu. Toplam sayı 68 bine yaklaştı. Peki, bu tablo Türkiye’nin zenginleştiğini mi gösteriyor? Rakamlar başka bir şey söylüyor. Her 100 bin yetişkine (15 yaş üstü) düşen dolar milyoneri sayısı İsviçre’de 14.560, ABD’de 8.480, Almanya’da 3.720 iken Türkiye’de yaklaşık 103! Almanya ile aramızdaki fark 36 katı aşıyor. Daha da düşündürücü olan şu: Türkiye’de dolar milyonerlerinin sayısı yüzde 8,4 artarken, enflasyondan arındırılmış kişi başına servet yüzde 14,6 geriledi. Medyan servet de yaklaşık yüzde 21 düştü. Demek ki mesele yalnızca kaç kişinin zenginleştiği değil, ülkenin toplam refahının nasıl paylaşıldığıdır. Bir ülkede dolar milyonerleri çoğalırken milyonlarca insan geçim sıkıntısı çekiyorsa, emekli ay sonunu getiremiyorsa, gençler geleceğini yurt dışında arıyorsa ortada sorgulanması gereken ciddi bir ekonomik model vardır. Hükümetlerin görevi yalnızca dolar milyoneri sayısını artırmak değil; milyonlarca vatandaşın refahını artıran, orta sınıfı güçlendiren, emeğin karşılığını veren bir Türkiye ekonomisi kurmaktır. Çünkü gerçek ekonomik başarı, birkaç bin kişinin milyon dolarlara ulaşması değil, milyonlarca insanın insanca yaşayabileceği gelire kavuşmasıdır.
1
1
1,047
Kurduğun Cumhuriyeti sonsuza kadar yaşatmak idealimiz.
1
28
1,032
DÜNYADA GIDA FİYATLARI DÜŞÜYOR, TÜRKİYE’DE VATANDAŞIN SOFRASI PAHALILAŞIYOR! Dünyada gıda fiyatları gerilerken Türkiye’de neden yükseliyor? FAO verilerine göre dünya gıda fiyatları Ekim 2026’da aylık %1,2 geriledi. Türkiye’de ise gıda ve alkolsüz içecek fiyatları aynı ay %3,50 arttı. Dünyada gıda fiyatları düşerken Türkiye’de aynı dönemde yükseliyor. Aradaki fark 4,7 puan! Bu tablo, Türkiye’deki gıda enflasyonunun yalnızca küresel fiyatlarla açıklanamayacağını gösteriyor. ÇİFTÇİNİN ÜRETİM MALİYETİ ARTIYOR, VATANDAŞIN SOFRASI PAHALILAŞIYOR! TZOB verilerine göre Eylül 2026’da: Mazot yıllık %70,7 arttı. Amonyum nitrat gübresi %69,2 arttı. Amonyum sülfat gübresi %55,6 arttı. DAP gübresi %35,9 arttı. Süt ve besi yemleri %31,8 arttı. Çiftçinin üretim maliyetleri bu kadar yükselirken tüketicinin uygun fiyatlı gıdaya ulaşmasını beklemek kolay değil. Ortaya çıkan tablo açık: Üretici yüksek maliyetle mücadele ediyor, tüketici yüksek fiyatlarla karşılaşıyor. Türkiye’nin gıda meselesi yalnızca fiyat meselesi değil, üretim ve verimlilik meselesidir. Çözüm, ithalata bağımlılığı artırmak veya fiyatları idari kararlarla baskılamak değil; üreticinin maliyetini düşürmek, üretimi güçlendirmek ve tüketicinin sofrasını ucuzlatmaktır. Çocukların, emeklilerin ve dar gelirli ailelerin sağlıklı gıdaya erişimi de sosyal politikanın önceliği olmalı. Unutmayalım: Bir ülkenin gıda güvenliği, yalnızca ne kadar ürettiğiyle değil, ürettiği gıdayı vatandaşına ne kadar uygun fiyatla ulaştırabildiğiyle ölçülür
2
16
3,031