And it's beautiful
برای من مرگ همیشه عجیبترین رخداده، حیرتآوره. همیشه به آدمهایی فکر میکنم که در قرن سوم و چهارم و ... بودن، بقال و خیاط و بزاز بودن. زن یا شوهر و بچه و خانواده داشتن، کاسبی میکردن، میخندیدن، گریه میکردن ولی الان دیگه نیستن، نیستن واقعاً! من هم نخواهم بود، بعدیها اصلا یادی از ما نخواهند کرد، مگر ما یادی از آدمهای هزار سال قبل میکنیم؟! نه. ما تمام خواهیم شد و تنها چیزی که دستمان هست و واقعیت داره همین چند روز زندگی است. همینقدر پوچ و توخالی!
3
227
داشتم فکر میکردم اگر همین روزا بمیرم، ناتمام و با پروندههای باز مُردهم؟
الان حس میکنم که نه. یه جورایی در یک نقطه «به اندازه کافی» قرار دارم.
مهمترین چیزی که به خاطرش ترجیح میدم زنده بمونم، غمگین نشدن خانواده و عزیزانمه. وگرنه که زندگی خوبی بود، راضی بودیم، ممنون.
1
19
371
این رو نه فقط توی دانشگاه، که توی خیلی جاهای زندگیمون باهاش مواجه میشیم. به نظرم پوچی و بیهودگی چیزیه که باید توی زندگیمون مدام هرسش کنیم وگرنه روحمون میمیره. شغلمون، دانشگاهمون، ارتباطاتمون، عاداتمون یا هرچیزی که توش بیهودگیه، باید داس برداریم و از بیخ بکَنیمشون.
قبول دارید دانشگاه رفتن نود درصد ما ایرانیا کصشره ؟!
سر کلاس که معمولا به درس گوش نمیدیم، درسارو هم که شب قبل امتحان میخونیم و فرداش یادمون میره چی خوندیم ...
من نمیدونم واقعاا هدفمون چیه از دانشگاه رفتن ...
وقتی هیچ چیز جدید یاد نمیگیریم
12
272

























