Beşiktaş puan kaybedince birimiz Italiano hocanın değişikliklerine kızıyor, birimiz savunmadaki hataya takılıyor. Ertesi gün sakin kafayla düşününce o hataya gelene kadar takımın nasıl dağıldığı esas akla geliyor.
Golü yiyince doğal olarak moral düşüyor, oyun düzeni bozuluyor. Oyuncular yerlerini kaybedince rakip arkaya daha rahat sarkıyor. Oyun sertleşince topa müdahalede geç kalıyoruz, kazandığımızı da telaşla geri veriyoruz. Reaksiyon veremiyoruz. Sonuç olarak, yediğimizin etkisinden çıkamadan rakibi yine kalemizin önünde buluyoruz.
Umutlu ve ümitli başladığımız bu sezonda, kaybettiğimiz bu puanlar açıkcası çok koyuyor. Maç bitiyor ve o son 5 yıldan iyi bildiğimiz siyah beyaz kaos başlıyor. Televizyonda hoca, sosyal medyada kadro konuşuluyor. Bir sonraki maçta aynı şeyleri görünce "sabır" lafı da insana geçiştirme olarak geliyor.
Roma bir günde kurulmadı, hocaya zaman lazım. Takıma sabır lazım. Katılanlar olacak. Gidenler olacak. Hepsine eyvallah.
Ama; bir gol yedikten sonra takım biraz birbirine yakın kalsa, birkaç pas yapıp nefes alsa, kulübeden de zamanında bir hamle gelse içimiz biraz rahat edecek. Bu takım bunu yapabilir. Ve bizler, maçın ertesi günü bir kere de takımın nasıl toparlandığını gururla ve mutlulukla konuşabiliriz.
Como, seni George Clooney sayesinde tanıdık. Lombardiya’nın o romantik buzul gölünü sevdik. Bu geceden sonra hem Fàbregas’a hem de Como’ya sevgim bir kat daha arttı. Grazie, Cesc. Grazie, Lariani!
13 Ekim. Bugün babam Aykut Oray’ın doğum günü. “Vatandaşa cart curt yok” sözüyle hafızalara kazınan o fiyakalı beyefendi, namıdiğer “Katil Yavuz”, yaşasaydı 84 yaşında olacaktı.
Babam tiyatroya yıllarını vermiş, çok yönlü, meraklı ve yeniliğe açık bir oyuncuydu. İstanbul Üniversitesi Ön Asya Dilleri ve Kültürleri Bölümü’nden mezun olmuş, Hititoloji üzerine doktora çalışmaları yapmıştı. Çivi yazısı okuyup çevirebilen bir akademisyendi. Tarih, coğrafya ve antropoloji bilgisi muazzamdı. Türkiye’nin neresinde ne yapılacağını, ne yenileceğini ve nereye gidileceğini çok iyi bilirdi; onun muhabbetinde hem güler hem bir şeyler öğrenirdiniz.
Mustafa Kemal Atatürk’e ve Cumhuriyet’in ilkelerine bağlı, ülkenin bölünmez bütünlüğünü savunan bir sosyal demokrattı. Doğruluktan, dürüstlükten ve hukuktan yana olur, kimden gelirse gelsin, haksızlığa ve hukuksuzluğa karşı çıkardı. Cart curt yaptırmazdı. Fanatik bir Beşiktaşlıydı; yürüyen Beşiktaş’tı.
Torunlarının nasıl bir dedeleri olduğunu, hangi değerleri savunduğunu ve nasıl yaşadığını bilmeleri için elimizden geleni yapıyoruz. Onun evlatları olmaktan ve insanların kendisini hâlâ sevgiyle, saygıyla ve güzel anılarla hatırlamasından gurur, onur ve şeref duyuyoruz. Mekânı cennet, ruhu şâd olsun.
Bugün 40 oldum. Dönüp bakınca görüyorum ki bazı yaşların anlamı ancak sonrakilerde ortaya çıkıyor. 20’lerim yolumu aradığım yıllardı. Babamı 23 yaşımın eşiğinde kaybettim. O günden sonra soramadıklarım ve anlatamadıklarım birikti; bazı sözleri ise yıllar sonra karşılığını buldu.
30’larımda sorumluluklar çoğaldı. Çalıştım, kararlar aldım, gerektiğinde yeniden başladım. Bir yuva kurdum, baba oldum. Kıvanç büyüdükçe babamın aileye neden bu kadar önem verdiğini ve sıradan sandığımız günlerin gerçek kıymetini daha iyi anladım.
Babam Aykut Oray, 90’larla 2000’ler arasındaki farkı ince mizahıyla şöyle anlatmıştı: “Beynimle ayaklarım arasındaki mesafenin uzaması.” Ben 40 yaşımda o sözü kendi zamanıma şöyle çeviriyorum: Niyetle davranış arasındaki mesafe açıldıkça insan varmak istediği yerden de uzaklaşıyor. Bundan sonrası için dileğim şu: Zihnimde olgunlaştırdıklarımı aceleye getirmeden ama ertelemeden hayata geçirebilmek. Sağlık, sıhhat ve huzur da yanımızda olsun.
Bugünün benim için ayrı bir yeri daha var: Eşim ve hayat arkadaşım Reyhan’la doğum günümüz aynı; yeni yaşlarımızı da birlikte karşılıyoruz. Yeni yaşı kutlu ve mutlu olsun.
Üç maçta alınan üç mağlubiyet, yalnızca skorlarla açıklanabilecek bir tablo değil. Farklı rakiplere karşı benzer sorunların tekrarlanması, tek tek oyunculardan önce oyun düzenini ve teknik tercihleri tartışmayı gerektiriyor.
Montella’nın bu takıma geçmişte kattıkları yok sayılamaz. Ancak üç farklı rakibe karşı benzer sorunlar tekrarlanıyorsa teknik direktörün de tercihlerini yeniden değerlendirmesi gerekir. Millî Takım isimlerin, kulüplerin veya eski kredilerin değil, formda, fiziksel olarak hazır ve kendi mevkisinde oynayan futbolcuların takımı olmalı.
Önümüzdeki yol haritası bir rövanş duygusuyla değil, oyun düzenini onarma fikriyle kurulmalı. Önce kolay gol yeme sorunu çözülmeli, ardından hücum çeşitlendirilmeli. Çünkü bu üç maç bize oyuncularımızın yeteneksiz olduğunu değil, yeteneğin henüz ortak bir oyuna dönüşmediğini gösterdi. Bu seviyede sadece yetenekle olmuyor. Yıldız oyuncular size anlar kazandırabilir; maçları kazandıran ise takımın düzenidir.
Türkiye’de futbol için yıllardır servet harcanıyor; milyonlarca insan formasından kombinesine, deplasmanından yayın paketine kadar bu oyuna zamanını, parasını ve emeğini veriyor. Fanatizm öyle bir noktaya geliyor ki dost dosta, kardeş kardeşe küsüyor. Buna karşılık sahada plansızlık, kenarda çaresizlik, yönetimde sorumsuzluk görüyoruz. Bunca ilgiye ve yatırıma rağmen her başarısızlığın ardından aynı mazeretleri dinlemek artık kabul edilemez.
İsimler değişiyor ama düzen aynı kalıyor. Kulübünde doğru dürüst süre alamayan oyuncu Millî Takım’a çağrılırken; haftalardır formda olan dışarıda bırakılıyor. Oyuncular kendi mevkilerinde değerlendirilmek yerine olmadık denemelerin parçası yapılıyor; ardından bunların hepsine “teknik tercih” denilip geçiliyor. Kimin neden çağrıldığı ve kadronun hangi oyun planına göre kurulduğu açıkça anlatılmadıkça menajer ağları, kulüp lobileri ve adamcılık tartışmaları da bitmez. Şeffaflığın olmadığı yerde şüphe büyür; bunun sorumlusu soru soran taraftar değildir.
Bu düzeni sorgulaması gereken spor medyasının önemli bir bölümü de artık sorunun parçası. İşini hakkıyla yapan gazeteciler bütün bu gürültünün arasında kaybolurken kamera karşısına geçen pek çok kişi kendisini futbol otoritesi ilan ediyor. Maçı konuşmak yerine kulüp sözcülüğü yapıyor, servis edilen isimleri parlatıyor, birkaç beğeni/tık uğruna taraftarın öfkesini besliyor. Bağırmak yorumculuk, hakaret etmek cesaret, takipçi sayısı uzmanlık sayılıyor. Sonuçta gündemi futboldan en iyi anlayan değil, en fazla gürültü çıkaran belirlemiş oluyor.
Medyanın yarattığı bu yapay gündem, federasyonun ve teknik heyetin de işini kolaylaştırıyor. Oyun yerine polemik, liyakat yerine kulüp kavgası konuşulunca asıl sorular arada kaynıyor: Kadro neden böyle kuruldu? Bu oyuncu neden çağrıldı? Bu takım sahada ne yapmak istiyor? Birkaç gün öfkeleniyor, ardından önümüze atılan başka bir gündemin peşine takılıyoruz. Kimse hesap vermediği için aynı yanlışlar yalnızca isim değiştirerek yeniden karşımıza çıkıyor.
Türk futbolunun sorunu yetenekli oyuncu bulamamak değil; doğru oyuncuyu seçecek futbol aklını ve yanlış kararın hesabını soracak düzeni kuramamaktır. O yüzden her başarısızlığın ardından bize yeni hoca, yeni nesil, yeni slogan satılmasın. Futbolcu formuna göre seçilsin, kendi mevkisinde oynatılsın; karar verenler de aldıkları kararların hesabını versin. Bu taraftar kimin sahada futbol oynadığını, kimin ekran başında gündem kovaladığını gayet iyi görüyor.
Dünya Kupası’nda yaşadığımız başarısızlığın ardından kadroda bazı değişiklikler var. Yeni ve formda isimlerin eklenmesi doğru. Fakat bunlar henüz köklü bir yenilenmeye işaret etmiyor. Kadroda birkaç ismi değiştirmek kolay; asıl mesele, oyuncu seçme alışkanlığını değiştirebilmek. Bugün hâlâ tartıştığımız konu tam olarak bu.
A Millî Takım, geçmişte iyi işler yapmış oyuncuların yerini otomatik olarak koruduğu bir takım olamaz. Millî forma, bugünün performansına göre verilir. Kim düzenli oynuyor, kim sağlıklı, kim formda ve maç ritmine sahipse öncelik onun olmalıdır. Berke Özer Fransa’da her hafta kaleyi korurken, Enes Ünal La Liga’da doğal santrfor olarak süre alırken dışarıda kalıyor; kulüplerinde yeterince oynayamayan Samet Akaydin ve Bartuğ Elmaz ise kadroya giriyor. Eğer ölçü formsa, bu ölçü herkese aynı uygulanmalı.
Galatasaraylı oyuncuların önemli bir bölümü şu anda formda değil. Millî takım, kulübünde ritmini kaybedenlerin yeniden toparlanacağı bir kamp alanına dönüştürülmemeli; teknik heyet de alışkanlıklarına sığınarak aynı isimlerde ısrar etmemeli. Fakat bütün Galatasaraylıları aynı torbaya atmak da adil değil. Yunus Akgün iyi oynuyorsa hakkını alır; Barış Alper, Eren Elmalı veya Deniz Gül hazır değilse isimlerine bakılmadan kenarda bekler. Aynı kural Fenerbahçeliye, Beşiktaşlıya ve Avrupa’da oynayana da uygulanır. Arma, kulüp formalarının üzerindedir.
İşin saha tarafında da gereksiz bir karmaşa yaratılıyor. Sağ bekte sağ bek, sol bekte sol bek, orta sahada o rolün oyuncusu, santrforda ise santrfor oynamalı. Barış Alper’in çok yönlü olması, onu her rolün doğal çözümü yapmaz. Oyuncuları sürekli başka mevkilere taşıyarak takım dengesi kurulmaz. Amerika’yı yeniden keşfetmeye gerek yok. Fark yaratmak, her karşılaşmada yeni bir şey denemek değil; doğru oyuncuyu doğru yerde kullanabilmektir.
Bu tercihlerin arkasında teknik gerekçeler mi, kişisel yakınlıklar mı, menajer ilişkileri mi, yoksa vazgeçilemeyen bazı alışkanlıklar mı var, dışarıdan kesin olarak bilemeyiz. Ancak seçimler sahadaki performansla açıklanamadığında bu soruların sorulması kaçınılmazdır. Millî takımın ölçütleri açık olmalıdır: Güncel form, sağlık, maç ritmi ve mevkiye uygunluk. Geçmişte kazanılmış kredi de kulüp aidiyeti de hiç kimseye ayrıcalık sağlamamalıdır.
Dünya Kupası sonrasında gerçekten yeni bir başlangıç isteniyorsa yalnızca birkaç oyuncu değil, seçim zihniyeti değişmelidir. Çünkü “Aynı şeyleri yaparak farklı sonuçlar elde edemezsin.”
Futbol bir hatalar oyunudur. Kazanırsın, kaybedersin; bazen iyi oyunun karşılığını alamaz, bazen kötü oynarken üç puanı cebine koyarsın. Bu takım daha yolun başında. Adımlarımızı sağlam atmak ve sabırlı olmak zorundayız. Ben hocaya, takıma ve futbol yönetimine inanıyorum. Oyuncuların her düşüşünde üzerlerine çullanmak da doğru değil; performans ve konsantrasyon dalgalanabilir. Önemli olan hatayı görmek, gereken dersi çıkarmak ve aynı hatada ısrar etmemektir.
Avrupa’daki yüksek skorlu zaferlerin ardından Alanya ve Amed gibi iki zor deplasmana çıktık. Biraz yorgunluk, biraz rotasyon, biraz da konsantrasyon kaybı derken iki maçtan sıfır puanla ayrıldık. Elbette teknik heyet gerekli analizleri yapacak, eksikleri belirleyecek ve gereken dersleri çıkaracaktır. Ancak takımın eksiklerini konuşmak başka, haksızlığa sessiz kalmak başka bir şeydir. Bugün Beşiktaş’ın da hataları vardı; bunu inkâr etmek, kendi kendimizi kandırmak olur. Fakat karşımızda yalnızca yetersiz değil, maçın dengesini doğrudan bozan bir hakem yönetimi vardı. Beşiktaş sadece rakibiyle değil; çalınmayan faullerle, gösterilmeyen kartlarla, devreye girmeyen VAR’la ve aynı pozisyonlara uygulanan farklı standartlarla da mücadele etti.
Bir karşılaşmaya futbol dışı siyasi ve sembolik anlamlar yüklenmesi, gereksiz bir sempati alanı oluşturuyor ve zaten standardı düşük hakemleri daha da tedirgin ediyor. Buradaki sorun herhangi bir şehir, kulüp veya taraftar grubu değil; futbolun kendi kuralları dışında bir hassasiyet alanı yaratılmasıdır. Hakem, “Yanlış anlaşılır mıyım?” kaygısıyla değil, gördüğü pozisyona ve kurallara göre karar vermelidir. Sempati de antipati de adaletin yerine geçemez; sahada belirleyici olan hikâyeler değil, futbolun kurallarıdır. Biz ayrıcalık istemiyoruz, Beşiktaş lehine hata yapılmasını da beklemiyoruz. Faulü kim yaparsa çalınsın, kartı kim hak ederse görsün ve VAR hangi takım için gerekiyorsa çalışsın. Lehimize de aleyhimize de aynı kurallar uygulansın. Adalet dediğimiz şey bundan ibarettir.
Ne yazık ki Türkiye’de futbol yalnızca doksan dakikadan oluşmuyor. Hakem atamaları, kurulların tavrı, karar standartları ve sonrasında tercih edilen sessizlik de yarışın bir parçası hâline geliyor. Beşiktaş taraftarı sosyal medyada ses çıkarır, pozisyonları arşivler ve gündem oluşturur; fakat kulübün yerine resmî başvuru yapamaz, TFF ve MHK karşısına Beşiktaş’ın kurumsal ağırlığını koyamaz. Bu noktadan sonra sorumluluk doğrudan Başkan’a ve yönetime aittir.
“Masaya yumruğumuzu vurduk”, “Bıçak kemiğe dayandı”, “Sabrımız taştı” açıklamalarının artık taraftar nezdinde hiçbir karşılığı kalmadı. Beşiktaş taraftarı bu klişeleri değil, somut adımları görmek istiyor. Tartışmalı pozisyonlar tek tek belgelenmeli; TFF ve MHK nezdinde resmî girişimler yapılmalı, VAR kayıtlarının açıklanması talep edilmeli ve hakem atamaları yakından takip edilmelidir. Atılan her adım ve alınan her cevap kamuoyuyla paylaşılmalıdır. Beklenen, bir günlük öfke açıklaması değil; sezon boyunca sürdürülecek kararlı, düzenli ve sonuç odaklı bir mücadeledir. Çünkü yönetmek yalnızca transfer yapmak, bütçe oluşturmak ve takım kurmak değildir. O takımın sahadaki emeğini korumak da yönetimin asli görevidir.
Biz hocamıza güvenmeye, oyuncularımıza destek vermeye devam edeceğiz. Yönetim de kendi sorumluluğunu yerine getirerek bu emeğin arkasında durmalıdır. Beşiktaş ayrıcalık istemez; adalet ister. Önümüze elbette bakacağız, fakat başımızı eğerek değil. Bu saatten sonra açıklama değil, sonuç doğuran eylem bekliyoruz. Çünkü Beşiktaş’ın hakkı sözle değil, mücadeleyle korunur.
Futbol medyasında artık bilgiden çok, sesini en fazla yükselten kazanıyor. Daniele De Rossi’nin dün basın toplantısındaki sözleri bu düzeni bütün şeffaflığıyla ortaya koymuş.
Türkiye’de de benzer bir dönüşüm yaşanıyor; ancak tabloyu yalnızca “kulaklık takıp kamera açanlar” üzerinden okumak eksik kalır. Dijital platformlar, futbol yorumculuğunu daha erişilebilir hâle getirdi. Eskiden yalnızca televizyon ekranlarında yer bulabilen yorumcuların yanında, farklı taktik bakış açıları sunan, veri kullanan ve maçları daha ayrıntılı inceleyen bağımsız içerik üreticileri de ortaya çıktı. Sorun, bu yeni alanın varlığı değil; görünürlük ve etkileşim uğruna ölçünün giderek kaybolması.
Türkiye’de bunun somut örnekleri özellikle maç sonralarında görülüyor. Bir takım üst üste birkaç galibiyet aldığında teknik direktör “sistemin dehası”, genç bir futbolcu “geleceğin yıldızı”, yönetim ise “sezonun en doğru kadrosunu kuran ekip” ilan edilebiliyor. Aynı takım birkaç hafta sonra puan kaybettiğinde ise bu kez teknik direktör yetersiz, futbolcu yeteneksiz, yönetim beceriksiz sayılıyor. Bir oyuncunun performansı; sakatlık, rakip, oyun planı ve süreklilik gibi unsurlar yerine çoğu zaman son maçın skoruyla değerlendiriliyor.
Benzer bir savrulma hakem tartışmalarında da yaşanıyor. Bir pozisyon, takımın lehine olduğunda “yorum farkı” olarak görülürken aleyhine olduğunda “sistemin kanıtı” diye sunulabiliyor. Bazı yayınlarda aynı pozisyonun farklı takımlar söz konusu olduğunda farklı ölçütlerle değerlendirilmesi, futbol analizinden çok taraftar psikolojisinin öne çıktığını gösteriyor. Sosyal medyada kısa bir kesit, bütün maçın bağlamının önüne geçiyor; birkaç saniyelik görüntü üzerinden hakem, futbolcu ya da teknik direktör hakkında kesin hükümler veriliyor.
De Rossi’nin eleştirdiği bir başka nokta da başarı ve başarısızlığın abartılı biçimde sunulması. Türkiye’de bir takımın Avrupa’da aldığı tek bir galibiyet, uzun vadeli planın kanıtı gibi yorumlanabilirken; birkaç gün sonra alınan bir yenilgi bütün projenin çöktüğü şeklinde aktarılabiliyor. Aynı yorumcu, aynı futbolcu için kısa aralıklarla hem “takımın taşıyıcısı” hem de “bu seviyenin oyuncusu değil” diyebiliyor. Bu çelişki çoğu zaman bilgi eksikliğinden değil, gündemin hızına ve izleyici beklentisine uyma baskısından kaynaklanıyor.
Bununla birlikte, Türkiye’deki futbol medyasının tamamını aynı kefeye koymak da doğru değil. Araştırmaya dayalı çalışan, kulüp açıklamalarını sorgulayan, taktik ve ekonomik boyutları birlikte ele alan gazeteciler ve içerik üreticileri var. Ayrıca sert eleştiri ile hakaret, taraftarlık ile gazetecilik ve yorum ile doğrulanmamış iddia arasındaki farkı korumaya çalışan yayınlar da mevcut. Mesele, bu nitelikli çalışmaların çoğu zaman daha az görünür olması; sansasyonel başlıkların, kişisel çatışmaların ve kesin hükümler içeren yorumların ise daha hızlı yayılması.
De Rossi’nin anlattığı sorun yalnızca İtalya’ya özgü değil. Türkiye’de de futbol konuşmaları sık sık oyunun kendisinden uzaklaşıp kişilere, polemiklere ve anlık sonuçlara indirgeniyor. Gündemi belirlemek, öfkeyi büyütmek ve birkaç maçlık performansa göre insanları kahraman ya da hain ilan etmek; bilgi vermekten daha fazla etkileşim sağlayabiliyor.
Gerçek gazetecilik ise hâlâ bilgiye, bağlama, ölçüye ve sorumluluğa dayanıyor. Dijital mecralar bu ilkeleri ortadan kaldırmak zorunda değil; aksine daha fazla kişiye ulaşmaları için yeni imkânlar sunabilir. Ancak bunun için eleştirinin hakarete, yorumun kesin hükme, taraftarlığın da gazetecilik iddiasına dönüşmemesi gerekiyor. Aksi hâlde futbolu açıklamaya çalışan sesler değil, yalnızca daha yüksek sesle çıkarılan gürültü duyuluyor.
Beşiktaş, Avrupa Ligi’ne İnönü’de Marsilya’yı 4-1 yenerek başladı. Skor şahane, üç puan cepte. Marsilya’nın içinde bulunduğu durum ortada; yine de Avrupa’da galibiyetin küçüğü olmaz. Bu gece sevineceğiz.
Maçın konuşulacak tarafı da çok. Özellikle ilk yarıda bu sezon alıştığımız seviyenin altındaydık. Geriden çıkarken topu kolay kaybettik; pas kalitemiz düştü, bireysel hatalar oyunumuzun ritmini bozdu. Bunlar görülür, üzerinde çalışılır ve düzeltilir. Kıymetli olan, işler istediğimiz gibi gitmezken de kazanmayı bilmek. Gerekli dersleri çıkarıp üstüne koya koya devam edeceğiz.
Bir büyük parantez de İnönü’yü dolduran Beşiktaş taraftarına: Baştan sona müthiştiniz. Takımı bir an olsun yalnız bırakmadınız; İnönü’ye yakışan tribün buydu. Helal olsun hepinize. Emeğinize, yüreğinize sağlık! Ve teşekkürler, Önder Özen. Grazie mille, Vincenzo Italiano! 🦅
Bugün Gururlan Beşiktaş. Yarından itibaren çok kritik Amed deplasmanına Odaklan Beşiktaş. 🦅💪🎯
Anıl Oray retweeted
kurtlar vadisi ve Bizimkiler dizisini karşılaştırıp Bizimkiler dizisinin ahlakını sorgulayan bir fitbol yorumcusu vardı burda. Haberleri gördükçe aklıma geliyor basıyorum kahkahayı. Sembol ve gösterge arasındaki farkı bilmez aneliz kasar. Masaüstü temizliğinin xg kaç onu söyle!
Biz Voleybol Ülkesiyiz.
Avrupa’nın 1 numarasıyız.
Avrupa Şampiyonu #FileninSultanları
🇹🇷🇹🇷🇹🇷👏👏👏🏆🏆🏆
Avrupa Ligi kadro bildirimi sona erdi. Evet, orta sahadaki son dokunuş bu listeye yetişmedi. Bu bir eksiktir; elbette konuşulur ve eleştirilir. Ancak tek bir mevki tamamlanmadı diye yapılan bütün çalışmayı yok saymak, insanları hedef göstermek, karamsarlığı büyütmek ve yeniden kaos üretmek Beşiktaş’a hiçbir şey kazandırmaz.
Son dört-beş yılda yapılan kötü kadro mühendisliğinin ardından, elimizde kalan yapıya bu yaz doğru dokunuşlar yaptık ve ciddi paralar harcadık. Yıllardır “makas açıldı” diyorduk. Bugün ise o makası kapatabilecek bir kadronun, sportif aklın ve sağlam bir teknik yapılanmanın temelleri atılıyor.
Bu takım birlikte oynadıkça birbirini daha iyi tanıyacak; Vincenzo Italiano’nun oyun anlayışını benimseyecek, saha içindeki uyumunu ve kazanma alışkanlığını geliştirecek. Çünkü bir takım yalnızca transferlerle değil, doğru organizasyon, istikrar ve güven ortamıyla büyür.
Türkiye’de şampiyonluk yarışlarının yalnızca saha içinde verilmediğini de biliyoruz. Hakem atamaları ve kararları, oluşturulan kamuoyu baskısı ve kulüp yöneticilerinin söylemleri de sezonun gidişatını etkileyebiliyor. Bu nedenle Beşiktaş’ın hakkını her alanda güçlü, tutarlı ve zamanında savunması; takımın sahadaki emeğini koruması gerekiyor.
Türkiye’deki transfer ve tescil dönemi sona ermeden Salih Özcan’ın ya da aynı dengeyi sağlayabilecek başka bir orta saha oyuncusunun kadroya katılacağına inanıyorum. Elbette eleştiri hakkımız var. Ancak yapıcı eleştiri başka, henüz yolun başındaki bir yapıyı sürekli değersizleştirip umutsuzluk aşılamak bambaşka.
Karamsarlık da güven de bulaşıcıdır. Bu yüzden bugün karalar bağlama değil; birlik olma, destek verme ve sabır gösterme günü. İyi gitme potansiyeli taşıyan, hatta şimdiden olumlu sinyaller veren bir yapıyı daha yolun başında kendi ellerimizle yıpratmayalım. Kadroya, sportif direktöre ve teknik ekibe güvenelim. Beşiktaş’ın etrafındaki doğru iklimi koruyabilirsek yükselen ve kazanan bir Beşiktaş’ı hep birlikte izleyeceğiz. 🦅