یه اژدهای معمولی

یه بخش دیگه از لولینگ پزشکی که هیچوقت درک نکردم این بود که اینا فکر چند سال بعد رو نمی‌کنن؟ اصلا اخلاقیات به کنار، اینی که الان داری سرش داد می‌زنی و ابیوزش می‌کنی ممکنه بعدا رئیس تو بشه یا یه جایی کارت گیرش باشه الان یکی دو سال زودتر و دیرتر اومدن مهمه، چند سال بعد که مهم نیست!

رفیقم دنبال یه خونه ۱۶۰ متری تو تهران می‌گرده، حدودا ۲۰۰ تومن پول داره، تاپ لوکیشن میخواد از اینا که امکانات هتلینگ دارن (بماند که انگار پولش کمه و‌ گیرش نمیاد) بعد من زیر همه آگهیا تو اینستا کامنت میذارم که قیمت واسه‌ام ارسال شه، این نزدیک‌ترین تجربه‌ام به پولدار بودنه.

زن و دلیل خلقت؟ این توییت شاید بعضی از خانم‌ها، دختران و فمینیست‌ها را ناراحت کند؛ اما به هر حال باید گفت. امروز صبح در اسنپ در حالی که برنامه‌هایم را چک می‌کردم(آن هم فقط با ۴ ساعت خواب به خاطر کار به ساعت آمریکا) و جلسات پشت سر هم تا خود عصر در کلندر برای کاری که به‌زودی شروع می‌شود را میدیدم، یک لحظه ۱۷ سال گذشته از جلوی چشمم رد شد. از دانشگاه، مهاجرت، دوباره دانشگاه و رقابت شدید و بی‌دلیل، تا کارمندی و رقابت و بعد هم شرکت زدن در آمریکا و سال‌ها رقابت و کار حداقل ۱۵ ساعت در روز. اینکه آیا همه این سال‌ها با هویت، دخترانگی و اصل موجودیت من تناسبی داشت یا نه؟ پاسخم به خودم بدون لحظه‌ای تأمل: خیر. می‌توانم تا صبح برایتان داستان زندگی‌ام را بگویم، اما همین‌جا خلاصه‌اش می‌کنم؛ خواه پند بگیر، خواه ککت هم نگزد: با اطمینان میگویم هیچ‌چیزی برای یک زن، باارزش‌تر از مادر بودن نیست. مادر شدن، مادری کردن و فرزند خوب تربیت کردن، حسی است که از تمام موفقیت‌های جهان ارزشمندتر است. البته معتقدم امروز برای مادر خوب بودن باید اندکی استقلال داشت، اما غرق شدن در دستاورد و تلهٔ رقابت بی‌پایان، دروغ بزرگی بود که غرب با هدف نابودی خانواده به ما فروخت. حالا از من سی و اندی ساله که گذشت، اما دلم برای دختران هموطن جوان و زیبا که صبح تا شب را در کافه‌ها و دورهمی‌ها میگذرانند میسوزد. جهان مجازی و غرب‌گونه زیستن آنها را فریب داده و آخرش چیزی جز جامعه‌ای پر از زنان افسرده نیست، چرا که نادانسته در جنگ با دلیل خلقتشان هستند.