Peiman

هر که عاشق ناخودآگاه خود نیست، آواره است. لکان (۱۱ ژوئن ۱۹۷۴؛ به نقل از پاتریک والاس)

اضطراب علّت [ساختاری] شک است. «سمینار دهم» - لکان

غرض اینست که گریه‌ی مرا ببینند. این یک واقعیت عمیق مذهبی است. فکر می‌کنی هر خداوندگاری که چشمان خود را باز نگه دارد می‌تواند از آن‌چه می‌بیند کاری جز گریه کند؟ «خدای عقرب» - ویلیام گولدینگ (ترجمه‌ی احمد میرعلایی)

سرکرده: «دروغگو، خودت را آرام کن. حالا به ما بگو، چرا زندگی جاودان را رد می‌کنی؟» دروغگو از سر خشم نگاهی شرربار به سرکرده انداخت و هرچه در توان داشت در صدا نهاد و این کلمات را فریاد زد: «زیرا این زندگی مرا خوش و کافی است.» «خدای عقرب» - ویلیام گولدینگ (ترجمه‌ی احمد میرعلایی)

سفید [پروفسور]: من از اونا بیزارم و اونا از من. سیاه: خب! یه دقیقه وایستا. این که تو او‌ن‌ها رو دوست نداری معنیش این نیست که شبیه اونا نیستی. «قطار سانست لیمیتد» - کورک مک‌کارتی

خسته با کولباری از یادْ امّا، بی‌گوشه‌ی بامی بر سر                              دیگربار. «از منظر» - شاملو "The Wanderer" - Josef Sigall

هر پیامدی که رقم می‌خورد، فراتر از نیت و تسلط آگاهانه‌ی ماست؛ چه بسا که «همیشه پیام خود را به شکلی وارونه از گیرنده پس می‌گیریم.»

بعد از مرگ تو نتوانستم برایت عزاداری کنم و از آن پس زندگی‌ام تبدیل به عزا شد. «اعمال انسانی» - هان کانگ اگر فقدان به‌واسطه‌ی سوگواری نمادین نشود، «ابژه‌ی ازدست‌رفته سکان را در دست می‌گیرد.» لکان

در تأثیر کلی‌ای که یک فرد بر آدم می‌گذارد، بدن برهنه نقش زیادی بازی می‌کند. «یادداشت‌های سفر (۱۵ ژوئیه ۱۹۱۲)» - کافکا "The Clothed Maja" and "Nude Maja" - Francisco Goya

بیدل از زندانیان الفتیم بوی گل را رنگ، دیوارست و بس بیدل دهلوی

گرگی که از آن می‌ترسید، بی‌تردید پدرش بود. «بازداری‌ها، نشانه‌ها و اضطراب» - فروید هر کودکی می‌داند که گرگ‌ها به صورت گله‌ای سفر می‌کنند؛ اما فروید نمی‌داند! دلوز (به شرح پال پیتون)

لایبنیتس: سوژه موناد است. دلوز: سوژه نوماد است.

متوجه باشید که انسان پس از ارتکاب عملی ابلهانه همیشه به قلب خود رجوع کرده و آن را حکم قرار می‌دهد. «سرخ و سیاه» - استاندال «جان زیبا» (Belle Âme)، نقاب فانتزی و توجیه عاطفی ایگو است. لکان (نقل به مضمون)

سیاست هنر ممکنات است. بیسمارک سیاست هنر غیرممکن‌هاست. «نظریه‌ی سوژه» - بدیو

اگر دیدگاه را تغییر دهیم صرفاً زاویه‌ی نگاه عوض نمی‌شود بلکه خود شیوه‌ی بودن و سوژه‌بودن نیز دگرگون می‌شود. به تعبیر دلوز، دیدگاه قائم به سوژه نیست، سوژه قائم به دیدگاه است. سوژه چیزی است که در یک دیدگاه پدید می‌آید و باقی می‌ماند.

حتی از اشراف درباری نمی‌تواند با این قانون محفل مقابله کند. کوچکترین نظر زنده‌ای بی‌تربیتی تلقی می‌شد. «سرخ و سیاه» - استاندال «کلیشه‌ها» با استانداردسازی ارزش‌ها، مانع از ظهور «اندیشه اصیل» و «تفاوت» می‌شوند؛ پس نه فقط با کلیشه‌ها سروکار داریم بلکه خودمان هم کلیشه شده‌ایم. دلوز

«اکنون که به گذشته‌ام می‌نگرم علی‌رغم نوعی پیوستگی، همان کسی نیستم که آن را زیسته است: من هویتی پسینی است.»

عاطفه در فاصله‌ی میان دریافت یک تأثیر و انجام یک کنش شکل می‌گیرد. چهره در این وضعیت از اجرای یک عمل مشخص فاصله می‌گیرد و به سطح بیان عاطفه تبدیل می‌شود: چهره‌ای که از ترس می‌لرزد، لزوماً هنوز فرار نمی‌کند. دلوز (نقل به مضمون) "The Fear (Homage to Francisco Goya)" - Corneliu Baba

«قیامت دارد امروزی که در یادست فردایش»