کاش آدمیزاد حق گرفتن زندگیشو داشت. مثلاً در جوامع متمدن باید یه روتین عادی و معمولی می‌شد. تو زندگی شاید یه سری چیزا درست شه ولی چیزی که تو وجودته و از اول باهات بوده درست شدنی نیست. حق تو نیست که اونو تا پیری حمل کنی. متأسفانه آدم زدن زیر میز نبودم هیچ وقت.
برای این سلول‌های خسته راه حلی داری؟ کار بزنی بهم ملال و فرسودگی می‌زنه بیرون. استخونام صدای جیرجیر میدن.
مرئی retweeted
در ماه آخر ۲۶ سالگیم فهمیدم که «اسپارک» هرگز برنمیگرده. تجربه زیسته تو تا ابد توی مغزت میمونه و روی هرچیزی که بهش نگاه می‌کنی تاثیر میذاره. تنها چیزی که شاید شبیه اسپارک از دست رفته باشه، آرامشیه که بعد از طوفان داری و میدونی آدما و زندگی هرگز شبیه چیزی که خیال می‌کردی نیستن.
بزرگسالی یعنی خیلی وقته به کسی نگفتی حالت خوب نیست. حتی اگه خوب هم نباشی مجبوری تظاهر به خوب بودن کنی چون واقعاً برای کسی اهمیتی نداره. همه تو حال بد خودشون غرقن. راستی مگه من حالم بده؟ من گذشته و آینده‌مم بده. زیاد فرقی نمی‌کنه.
زندگی مقداری تکراری شده. ولی خب میدونی چاره‌ای هم ندارم جز اینکه تکرارش کنم. پشت هر تکرار یه تغییر کوچیک اتفاق میوفته که نمی‌بینیش. مثلاً اتوبوس یهو خراب می‌شه. از روتینت درمیای. دیر می‌رسی. تنوع ما همینه خب. وقتی می‌گم چاره ندارم باور نمی‌کنی؟
مرئی retweeted
این زندگیه؟ این روده‌درازی یک نویسنده درجه چندمه که صفت کلیشه‌ای زیاد استفاده میکنه. حروف ربط رو بیربط بکار میبره و حرفای قلمبه تو دهن کاراکتری میذاره که داره میره ماست بخره. مثلا «حقیقت مستلزم تحریف مداوم واقعیت است»