PINY 📍

İş arayan bir gencin blog yazımın altına yazdığı yazıyı dikkatlerinize sunuyorum: "Dün bir iş görüşmesine gittim. Ağlattı (!) Piyasanın kötü gidişatından dolayı artık sanayiden umudu kesip esnaflara kadar iş aramaya başladım. İlan şu: 15 kişilik yemek yapabilecek aşçı aranıyor. İşverenle karşılıklı oturduk, beklentileri ve çalışma şartlarını konuşuyoruz. Anlattıkları kabaca şöyle: * Sabah herkesten önce geleceksin, çay demleyeceksin. * Mutfağı ve patronun ofisini temizleyeceksin. * Üç katın paspasını atacaksın. * Saat 10.00’da çay servisi yapacaksın. * Saat 12.00’ye kadar 15 kişilik yemek hazırlayacaksın. * Yemekten sonra mutfağı yeniden temizleyip bulaşıkları halledeceksin. * Saat 15.00 çayında mutlaka kek, poğaça gibi ikramlar hazırlayacaksın. * Akşam da patronun odasını tekrar temizleyip öyle çıkacaksın. Bütün bunların karşılığında teklif edilen ücret: 28.000 TL. Yol parası yok, çünkü evin yakınmış. Haftada bir gün izin varmış, ama o güne de bakacaklarmış. Ben dinlerken kendi kendime düşündüm: Bu bir aşçılık pozisyonu mu, kat görevlisi mi, çaycı mı, yoksa şahsi asistanlık mı? En sonunda da dayanamadım: “Gece gelip üzerinizi de örteyim mi beyefendi?” diye sordum. Yanlış anlaşılmasın, hiçbir işi küçümsemiyorum. Aşçılık da yaparım, temizlik de yaparım, servis de yaparım. Yaptım da. Emek vermekten kaçmıyorum. Ama bir kişiye dört-beş farklı pozisyonun sorumluluğunu yükleyip bunu tek bir maaşla normalleştirmek başka bir şey. İş aramak, insanın emeğinin ve mesleki değerinin yok sayılmasını kabul etmesi anlamına gelmiyor. İş arıyoruz diye insanlığımızdan ve çalışma koşullarından vazgeçmek zorunda değiliz."