Fatemeh

خسته‌ام و مادرم را می‌خواهم.

شنبه‌ها اصلا حوصله زندگی رو ندارم. حوصله‌ی خودمم ندارم.

خواهرزادم فردا کنکور داره😭

منشن‌ها چقدر وحشتناکه.

آخر هفته‌ها، مخصوصا آخر هفته‌های طولانی، معمولا به یه آرامشی می‌رسیم که خیال‌مون میره سمت بچه‌ی دوم. هرچند سریع دم خیال رو با قیچی واقعیت می‌بریم!😌🤗😁

این موج جدید گوگولایز کردن فرزندآوری و بچه‌داری که توی توییتر راه افتاده وحشتناکه. گول نخور عزیز جان. مخصوصا اگر قراره کارمند-مادر باشی تو این خراب شده‌ پر ترافیک عن! بچه‌داری فقط این نیست. کلی استیصال و حس فلاکت پشت هر کدوم از اون عکس و فیلم‌هاست که هیچ‌جا هیچی ازش گفته نمیشه.

کاش خیلی وقت پیش مرده بودم.

بدو بدو بچه رو بگیر ببینم!!! (شوهرم با عتاب خطاب به من وقتی خودش نشسته به بازی با پدر و مادر و پسرعمه‌اش و من از صبح با بچه‌ام) .... چند لحظه بعد. من: فلانی جان، شارژر کجاست؟ با اخم: همونجا که باید باشه!! ..... این یه مثال کوچیک از چیزیه که شوهرم در جوار خانواده‌ش بهش تبدیل میشه

هروقت خواستید راجع به بچه و بچه‌داری| بدون اینکه ازتون سوال پرسیده باشن| به یه مادر ادوایس بدید یا اظهار فضل کنید، لطفا دهن‌تون رو ببندید. خفه شید. فقط خفه شید و نظرتون رو بکنید تو کون‌تون. ممنون.

مسافرت با خانواده شوهر برام مثل شکنجه است. و بله نود درصد مسافرت‌های ما با خانواده شوهره.

بچم یه جوری بد خواب و گند خواب و گه خواب و شکنجه‌گر جسم و روانه که هرشب دلم میخواد یه اکانت باز کنم صرفا جهت نفرت پراکنی به فرزند‌آوری.

این کابوس هیچوقت تموم نمیشه؟...

هیچی. سلامتی. دیگه نمی‌کشم. این سبک گوه زندگی رو. این همه فشار و استرس و خستگی و بی‌خوابی رو. این چه کثافتی بود به اسم زندگی نصیب ما شد.

برای بار دوم زونا گرفتم. اومدم خونه‌ی مامانم چند روز ریلکس و استراحت کنم‌. پسرم یک اعصابی ازم صاف کرد این دو سه روز که فقط دیگه مرگ مگر اثر کرد.

اتفاقی افتاده یک دفعه قیمت‌های اسنپ و تپسی دو برابر شده این چند روزه؟! سلام بر حمل و نقل عمومی.

بدترین برگری که تو زندگیم خوردم.

نمی‌فهمم چرا هرشب باید تازه یازده شب دسته راه بیندازند و دوازده ‌و نیم، یک برگردند و به سادیستیک ترین حالت ممکن روی طبل‌های غول آسا بکوبند و عروده‌های گوش خراش بزنند و به این فکر نکنند که توی خونه‌ها بچه‌ی کوچک و آدم پیر یا مریض خوابیده... مریض‌ و مردم آزارند رسما.

شوهرم که طرح بود، یکی از مریض‌هاش مادر یکی از معترضین اعدام شده‌ی جنبش مهسا بود. یک مرد با چشمانی به رنگ دریا. شوهرم هر بار آرام‌بخش و قرص خواب تجویز میکرد و خودش بعد ویزیت از حال مادر می‌گفت و اشک میریخت. اسم و فامیل این آزاد مرد گمنام دو ساله گوشه‌ی آینه کنسول خونه‌ی ما است...