Mohammad kohi2

طالبان مانع ورود داکتران به شفاخانه ایمرجنسی در پنجشیر شدند 📍پنجشیر گزارش: منابع ساحوی ما گزارش می‌دهند که #طالبان از دو روز به این‌سو مانع ورود داکتران به شفاخانه ایمرجنسی #پنجشیر شده‌اند. به گفته منابع، روز جمعه، ۲۲ عقرب ۱۴۰۵، طالبان تلاش کردند دو تا سه تن از ملیشه های خود را به زور در این شفاخانه بستری کنند، اما داکتران به دلیل نبود بستر و گنجایش برای تداوی از پذیرش آنان خودداری کردند. در واکنش، طالبان دیروز‌ (شنبه) و امروز(یکشنبه) از ورود داکترانی که از کابل به این شفاخانه می‌آیند، جلوگیری کرده‌اند. این اقدام روند تداوی بیماران را مختل کرده و شمار زیادی از مریضان را از دسترسی به خدمات صحی محروم ساخته است.

افشای پشت پردۀ اختطاف و باج‌گیری از منیره اکبری گزارش‌ها درباره دست‌داشتن #طالبان در اختطاف #منیره_اکبری برای باج‌گیری از #آلمان و دیگر کشورهای #اروپایی، پرسش‌های جدی درباره استفاده این گروه از گروگان‌گیری به‌عنوان ابزاری برای اخاذی، اعمال فشار سیاسی و کسب امتیازات مالی مطرح کرده است.

تغییر مذهب با زور، جنایت علیه آزادی انسان است! افغانستان متعلق به یک مذهب و یک قرائت خاص از دین نیست. هیچ گروهی حق ندارد عقیده و باور مذهبی خود را با زور بر دیگران تحمیل کند. در این ویدیو که در ناحیه ٨ شهر کابل گرفته شده، جوانی از اهل تشیع دیده می‌شود که مشخص نیست تحت چه شرایطی قرار دارد؛ اما در حضور گروهی از طالبان، تحت عنوان شورای علما، شهادتین را مطابق خواست آنان تکرار می‌کند. این گروه با چه حقی برای باور مذهبی یک انسان تصمیم می‌گیرد؟ بر اساس کدام مجوز شرعی و انسانی، خود را صاحب صلاحیت می‌داند که عقیده و مذهب دیگران را تعیین کند؟

حالا خود این ملیشه هبتی کدام‌یک است؟ مرد نیست یا دروغ می‌گوید؟

کودکستان ملیشه های هبتی قبیله بی کلتور و بی فرهنگ و نا آشنا از تمام اداب و معاشرت انسانی. طالبان همین ها هستند٬ نه بیشتر از این!

در قلمرو جهنمی طالبان، جوان تحصیل‌کرده ناچار است کچالو و پیاز بفروشد، اما یک ملیشهٔ بی‌سواد هبتی، با پیشینه‌ای از ده‌ها قتل و جنایت، بر کرسی ریاست معارف تکیه می‌زند. این است سرنوشت علم و دانش در حاکمیت نامشروع طالبان!

دادالرحمن شهید را طالبان قندهاری به دار آویختند سه سال پیش نیز برادرش را به شهادت رسانده بودند! دادالرحمن فرزند ملک خان باشنده روستای خانه‌خیل از مربوطات دره عبدالله‌خیل پنجشیر بود. او در دولت پیشین در صفوف نیروهای ویژه نظم عامه خدمت کرده بود. شهید دادالرحمن نه دیوانه بود و نه روانی؛ جوانی سالم، آگاه و بی‌آزار بود. او خودکشی نکرده از سوی هبتی های ستمگر قندهاری و هلمندی به قتل رسیده است. پیش از شهادتش، سه بار از سوی گروه جاهل و سیاه‌اندیش طالبان بازداشت، شکنجه و زندانی شده بود. بار چهارم، به تاریخ ٢١ عقرب ۱۴۰۵، از سوی استخبارات طالبان بازداشت شد. نخست بدنش را با ابزار شکنجه سلاخی کردند و سپس به تاریخ ٢٢ عقرب جسد بی‌جانش را به دار آویختند تا چنین وانمود کنند که او خودکشی کرده است. این گروه متجاوز در ابتدا حتی اجازه ندادند مردم بر پیکر این شهید نماز جنازه بخوانند؛ سرانجام، با وساطت و پادرمیانی ریش‌سفیدان محل، اجازه برگزاری نماز جنازه گرفته شد.این روزها دره عبدالله‌خیل زیر شدیدترین فشارها و ظلم طالبان قندهاری و هلمندی قرار دارد. روزی نیست که یک یا دو جوان بیگناه قربانی جنایات طالبان نشوند. این جنایات در تاریخ ثبت خواهند شد تا روزی که جای‌ها عوض شود؛ ان‌شاءالله که چنین روزی فرا خواهد رسید.

لانه و خوابگاه میلیاردی حقانی‌ها زیر نام مسجد در قلب کابل! حقانی‌ها سال‌ها خون مردم بی‌گناه افغانستان را ریختند؛ اکنون از بودجه همین ملت و در زمین دولتی، به نام پدر خود، قصر مجلل میلیاردی زیر عنوان مسجد بنا کرده‌اند؛ بنایی که در اصل، نه مسجد، بلکه لانه و خوابگاه تروریست‌های حقانی است. حالا باید بدانید چرا طالبان بودیجه ی خود را از ملت پنهان می‌کنند. این یک نمونه ی نهایت کوچک است که بصورت مستقیم از خون ملت ساخته شده است. #طالبان #تروریست #حقانی #مسجد

عمق نفرت و انزجار مردم از طالبان و هبت‌الله را در این ویدیو تماشا کنید. این تنها نمونه‌ای کوچک از خشم و بیزاری آنان از هبت الله و منظومهٔ قبیله ای اوست.

با ماهیت واقعی طالبان بیشتر آشنا شوید؛ شیاطینی که عمامه بر سر گذاشته‌اند و تظاهر به انسانیت و دینداری می‌کنند. خودشان غرق در عیاشی و خوش‌گذرانی‌اند، اما دیگران را از شادی، آزادی و لذت بردن از زندگی محروم می‌سازند. دین را نقاب خود کرده‌اند و با نام آن، زندگی و شادی را از مردم گرفته‌اند.

در طول سالیان تقابل که هنوز ادامه دارد، من با تعداد قابل ملاحظه‌ای از اعضای میانی و چند نفر از بزرگان طالبان گفت‌وگوهای مفصلی داشته‌ام. البته همهٔ این گفت‌وگوها در اتاق‌های استنطاق و بازجویی انجام شده بود. حرف‌های طالبان در جریان بازجویی و در برابر سارنوال و قاضی هیچ‌گاه شمه‌ای از آن شهامت و دلیری جعلی را که امروزه در رسانه‌های اجتماعی به نمایش می‌گذارند، نداشت. همه بدون استثنا اظهار ندامت می‌کردند. همه بدون استثنا طلب عفو و بخشش می‌کردند. همه می‌گفتند که دنبال راهی هستند تا برای وطن مؤثر باشند. همه از کشتن هم‌ وطن خود پشیمان بودند. و جالب است که وقتی بحث‌ها را به قرآن و حدیث ارجاع می‌دادیم یا من به زبان و طبع خودشان صحبت می‌کردم، تعجب می‌کردند. طالب‌ها بیشتر قصه‌ها را حالا دراماتیک می‌سازند تا جلب توجه نمایند. من به شکنجهٔ فیزیکی و جسمی نه آن‌زمان باور داشتم نه حالا. شیوه‌هایی وجود داشت و وجود دارد که بدون توسل به شکنجه و رکیک‌گویی، متهم اعتراف کند. حوصله، دقت و توجه به جزیات اساس این روش است. به هرحال بر حسب حس مسئولیت ایمانی و وطنی، من اغلب دوسیه ها یا پرونده های حساس را خودم مطالعه می‌کردم. یک شب به پرونده یا دوسیه‌ای برخوردم. کسی به نام مولوی شهاب‌الدین از ولایت ارزگان که قاضی طالبان بوده، در توقیف بود. متوجه شدم که آدم مسن و موسفید است. امر کردم که او را نزد من بیاورند. به هر حال فردا با او دیدار داشتم. در دیدار اول مطلب حل نشد، زیرا مشکل شنوایی داشت. فردا که وسیلهٔ شنوایی و همهٔ لباس و چپن باعزت برایش تدارک دیده شده بود، نزد من آورده شد. از هیچ چیز انکار نکرد. گفت من در ساحه‌ای قاضی بودم که هیچ‌گاه در آنجا تا آمدن طالبان قاضی نبود، حتی در دورهٔ ظاهرشاه. به هر حال آدم با شهامتی بود. فردا پیشنهادی را ترتیب کرده و از جناب کرزی صاحب، رئیس‌جمهور وقت، طلب رهایی او را کردم. بنابر دلایل مختلف، ایشان گفتند که این شهاب‌الدین نام را نزد خودم بیاور که من نیز با او صحبت کنم. فردا من و مولوی شهاب‌الدین به ارگ رفتیم. در مجلس، آقای اتمر، وزیر داخلهٔ آن زمان نیز حضور داشت. کرزی صاحب از او سؤال‌های زیادی کرد. در پاسخ گفت این مرتبهٔ دوم است که من به کابل آمده‌ام. بار اول در دورهٔ ظاهرشاه به کابل آمده بودم. آن‌چنان که با آقای کرزی بی‌رمز و راز صحبت کرد، با من نکرده بود؛ زیرا افغانستان کشور وسیعی است و هر زون و منطقه نزاکت‌ها و ظرافت‌های خود را دارد. صحبت‌های صمیمانهٔ رئیس‌جمهور باعث شد که مولوی شهاب‌الدین دل خود را باز کند و صریح و صمیمانه صحبت کند. بعد آقای کرزی از او پرسید: چرا گرفتار شدی و چطور قصهٔ تو به من رسید؟ او قصهٔ گرفتاری خود را کرد و گفت که قاضی طالبان بوده است. در ارتباط با اینکه چگونه به ارگ رسید، گفت: خداوند کسی را در دنیا بی‌ از خودگی یا بی‌کس نکند. این جوان که مرا نزد تو آورده است، با من مانند یک خپلوی رفتار کرد. آقای کرزی گفت به من چه مشورت داری ؟ شهاب الدین گفت : بدون ترس قانونی را که تو را رییس جمهور ساخته است تطبیق کن. وضعیت بهترمیشود. حسب عادت پسندیده وطنی رییس جمهور گفت : بیشک . بیشک که مشورت تان بسیار معقول و منطقی است. به هر حال رئیس‌جمهور دوسیهٔ او را بست و برایش مقداری پول و امکانات داد که به خانهٔ خود برگردد. اما برخلاف روحیه آن شهاب الدین نام - جوانانی که از صف یا رهبری طالب دستگیر می‌شدند، اصلاً روحیه‌ای برای صحبت نداشتند و عذر و زاری برای رهایی می‌کردند. ما اما به خاطر احترام به کرامت انسانی، آن لحظه‌های ذلت‌بار طالب را فیلم‌برداری نمی‌کردیم. در ذات و ماهیت خود با طالب فرق داشتیم و داریم. طالب به اساس معاملهٔ ننگین دوحه و در تعاملی که پاشیدنش آغاز شده است بر افغانستان مسلط شد، ورنه تا آخرین لحظه مثلاً در ولایت خوست یک متر زمین در اختیار نداشتند. یکی دو نفر از معاونین سکتور امنیتی فعلی طالبان – مستند – در ادوار مختلف همکار اطلاعاتی ما بودند و شبکه‌های زیادی را به ما افشا کرده بودند. حالا که من گزافه‌گویی‌هایشان را می‌شنوم، دلم می‌شود که یک نقل از پروتکل‌شان را نشر کنم. بعد می‌گویم نه – هنوز هم جایی برای استفاده از آن‌ها هست. یا هو.

دلیل اعتراض در شهر قندهار چه بود؟👇

قطعه سبز در دره شکاری ولایت بامیان: یک شرکت وابسته به گروه طالبان مدتی است که معدن گارنت در دره شکاری ولسوالی شیبر ولایت بامیان را چپاول می‌کند. هدف از عملیات قطعه سبز، کوتاه کردن دست چپاولگران هبتی از منابع طبیعی است که در واقع مال ملت است. دشمن باید با هزاران زخم و ضربه فرسوده گردد و سرنگون شود. یکی هم این بود.

خشم و #انزجار مردم از #هبت‌الله و گروه نامشروعش را حتی در خاستگاه‌شان، #قندهار، ببینید! طالبان نه از مردم‌اند و نه هرگز نماینده مردم خواهند شد. فاصله ملت و این گروه، با زور و سرکوب پُرشدنی نیست. سرنگونی این گروه ضد مردمی و پایان سلطه جاهلانه هبت الله نزدیک است. روز آزادی و عدالت فرا خواهد رسید. ان‌شاءالله!