کلی دوستی حول جنگ مرد.
نمرد، تعارف نکنیم، کشتیم، یکی ما کشتیم یکی دوست و رفیق ثابت، ولی هیچوقت برای این همه مردن سوگواری نکردیم. چقدر فضای امن برامون از بین رفت و براش گریه نکردیم. چقدر چیزایی وجود نداشت و برای مواجهمون با سیلی سخت واقعیت اشک نریختیم.
گناه داریم انصافا.
آدم وقتی مسیرهای طولانیتر میره، یادش میره که ٢۵ کیلومتر رکابزدن هم چیز باارزشیه و لازمه از خودش قدردانی کنه.
این توئیت رو دوبار بخون، چون من راجع به دوچرخهسواری صحبت نمیکنم.
بد سفر، فقط اینایی که بهشون میگی «سلام دکتر/ مهندس» و سریع اصلاح میکنن که نه، من دکتر/مهندس فلان نیستم.
شما الان از حافظ و مولانا لذت نمیبرید؟ این میزان تاثیر مذهب رو چطوری ازش صرف نظر میکنید؟ حالا یکی رابطهی جدیتری با دین داشته، یه سری خاطره و لذت خوب توش مونده، خودش رو اون موقع دوست داشته، و منکر خود قدیمیش نیست.
به همین سادگی.
اونایی که زدن مدرسه رو توجیه میکردن، برام آدمای محترمتری هستن تا کسایی که «فقط» برای میناب و مشکلاتی که برای اپلای آدما پیش اومده ابراز ناراحتی میکنن.
بنان یه حرفی داره، میگه کارهای هنرمند از یه سنی به بعد میشه پاککن، وقتی کیفیت روزای خوبشو نداره ولی میخونه، شروع میکنه به از بین بردن کارای قبلی. احتمالا اینو میشد دربارهی ورزشکارا و آدمای دیگه هم بگه.
If this was Ronaldo’s last game for Portugal, he leaves having played most international games in history (233), scored most international goals (146), and become the only man to score in SIX different World Cups. Congrats, @cristiano - you’ve done your country & family so proud.
هر صبح به خودمون یادآوری کنیم که من باهوشترین/سریعترین/قویترین آدم توی اتاق نیستم، ولی توی اتاقم.





















