Jabberwocky Wonders

این روزها همه بلاتکلیفیم منتظریم تا شر سایه اش رو از زندگیمون برداره یا خلاصمون کنه من میگم شاید سایه شر قرار نیست تموم شه شاید زندگی ما تاابد قراره زیست در سایه اما در جنگ با سایه باشه اگه جنگ با سایه بشه روش زندگیمون موفقیت رسیدن به سحر نیست مقصود زندگی شاید نه مقصد که مسیره

من یه اسباب‌کشی دیگه هم دارم امروز و فردا بیاید به منِ پیرزن کمک کنید 😂 باید برم آشیونه صدنقش‌ رو بچینم انقدر وسایلم کمه و حتی انقدر راهم کوتاهه، که نمی‌دونم چیکار کنم براش،یعنی کول کنم طول کوچه رو بار ببرم؟؟

سیاه🖤

شب‌ها سرد، برگ‌ها زرد و عشق نامعتبر.

بالاخره اون هوایی شد که ۳۶۵ روز از هر سال منتظرش می‌مونم.

«مدیون زخم‌های خود هستم» می‌گوید سرنوشت‌سازترین لحظه زندگیش آنگاه بود که از اروپا به مرز ایران رسیدند، پدرش از اتوموبیل پیاده شد و خاک وطن را بوسید. پدر معمار و تحصیل کرده‌ای که وقتی برای اولین‌بار او را به مقبره فردوسی برد به دخترش، ایران دَرودی گفت: «اینجا با ادب راه برو!» شاید هیچ فرازی به اندازه‌ی این جمله که در زندگینامه‌اش نوشته بازتاب زندگی او نباشد: «نه فرمان می‌دهم، نه فرمانبردارم» و این آموزه‌ی دَرودی است به ما که طی سال‌ها ممارست در هنر و کوشیدن در راه فرهنگ، در آخرین گفتگوی بلندش به تاکید گفت که؛ «بزرگترین ثروتش عشق به ایران است و فرهنگ این سرزمین» و نوشت؛ انسان تا بدانجا انسان است که بداند آزادی حق دیگران است./۱