دوستان؛ خبرنگاری که پرونده‌ی قتل ناموسی مریم یارمحمدی را از داخل ایران پیگیری می‌کند، به من پیام داده و تأکید کرده که شایعات منتشرشده درباره‌ی رابطه‌ی جنسی میان برادر و شوهر مقتول اساساً صحت ندارد. اما فارغ از کذب بودن این شایعات، می‌خواهم به چند نکته اشاره کنم: حتی اگر چنین رابطه‌ای واقعیت داشت، هیچ تغییری در ماهیت این جنایت ایجاد نمی‌کرد. مسئله، قتل فجیع یک زن به دست برادر و شوهرش است، نه روابط جنسی احتمالی قاتلانش. چرا برای روایت کردنِ چنین جنایت هولناکی به شایعه‌سازی و افزودن جزئیات جنجالی نیاز داریم؟ مگر خودِ قتل وحشیانه‌ی یک زن به‌اندازه‌ی کافی تکان‌دهنده نیست؟ این آب‌وتاب دادن‌ها نه‌تنها غیراخلاقی است، بلکه این پرسش را ایجاد می‌کند که چرا نفس زن‌کشی برای جلب توجه کافی نیست. فراموش نکنیم که در بسیاری از قتل‌های ناموسی، اطرافیان قاتلان تلاش می‌کنند با تقلیل جنایت به «اختلافات خانوادگی» یا مسائل شخصی، ماهیت زن‌ستیزانه‌ی آن را پنهان کنند. با دامن زدن به شایعات بی‌اساس، ناخواسته به دور شدن از موضوع که زن کشی است، کمک می‌کنیم. مریم یارمحمدی قربانی یک جنایت هولناک شده است. برای نشان دادن ابعاد فاجعه، نیازی به ساختن داستان‌های جنجالی نداریم. خودِ زن‌کشی به‌اندازه‌ی کافی دهشتناک است.