والا فکر می‌کردم الان که سایه جنگ رو سرم نیست،میام میگم که شیر اون اینترنت رو باز کنید، که ما رو از زندگی ساقط کردید. ولی فعلا باید بگم چرا سیم‌کارت من‌ رو مسدود کردید که برای یه پرداخت مجبور شم برم بانک؟ برای یه خرید آنلاین زنگ بزنم خانواده؟ چه حقی دارید بدون دادرسی مجازات کنید؟

این شیفتگی برخی به دکتر مکری رو میبینم (که ایشالا حتما آدم حسابیه) یادم میاد زمانی در یه موسسه روانکاوی کار می‌کردم که در رأسش یه روانکاوی بود که بین خود اهالی روانکاوی خیلی معروف بود و متخصص روانکاوی گروهی و اینها (که الان روانکاوان حتما فهمیدند کیه) و کلی مرید داشت که همواره پشت سرش راه می‌رفتند و استاد استاد به نافش می‌بستند. بعد یارو مریض‌ترین و ترسناک‌ترین آدمی بود که من در زندگی‌ام دیدم، در این حد که با یکی از کارکنان موسسه دعواش شد و اون رفت. جلسه گذاشتند برای سایر کارکنان که شما باید از فرد رفته اعلام برائت و ابراز انزجار کنید. ما هم اینطوری بودیم که بابا مگه سازمان مجاهدین خلقه؟ گفتند همینه که هست، یا اعلام برائت یا اخراج. اینه که دسته‌جمعی اخراج شدیم. به هرحال گمون نکنید روانکاو حتی مشهور مشاعر درستی داره لزوما. تازه دیگه نگم که مدیر اون موسسه یه زن روانکاو پولداری بود که هر روز با یه مدل مازراتی جدید می‌اومد، و کار استاد اعظم این بود که بیافته رو پولهای زن مشخصاً نادان و ایشون رو بچاپه و در عوض بهش لقب «شاگرد محبوبم» رو بده. بعد من هر وقت این زن یه مراجع داشت میخواستم برم بگم، بابا این خودش بیماره، نرید پیش این.

چون جو تایم‌لاینم دوستی با ملل اوراسیاست، امروز معرفی این کتاب رو از شماره‌های قبلی مجله براتون گذاشتم. برسه به دست دوستان مغولمون.

فکر می‌کنم در زمانی که می‌تونید هر مقاله‌ای رو بدین هوش مصنوعی و فارسی‌اش رو تحویل بگیرید، کاری که بندهٔ مترجم می‌تونم بکنم که از دغدغه‌های خودم در حیطهٔ فکری خودم بخونم و اگر چیز جالبی به نظرم اومد با بقیه در میون بگذارم. برای همین این مقاله هم دربارهٔ دغدغه‌ایه که خودم داشتم: در این جهان فردی‌شدهٔ نئولیبرالی، شعار معروف «امر شخصی سیاسی است» فمینیست‌های موج دوم حالا تا کجا رهایی‌بخشه و کجا ممکنه ما را به دام اخلا‌ق‌گرایی فردی باب روز بیاندازه؟ ghalamrorefah.ir/id/3664/

از اینکه داریم با چینی‌ها حرف می‌زنیم و اصلا از این دعوای فرسایشی سلطنت و چپول افتادیم تو دعوای چین و تایوان و ژاپن خیلی خوشم می‌آیه. دعوای منطقه‌ای قبلی من دعوای خوانسار و گلپایگان بود. ایشالا انترناسیونال توییتری برپا کنیم به امید حق.

اوه ببین کی اینجاست :) به سردبیر گفتم اجازه بده ازین ادمین‌های فان توییتری باشم، گفت خیر 🥲

بابا این اس‌ام‌اس‌ها رو به یه اسم خودی‌تری بفرستید، دیدم «کنگرهٔ ملی» پیغام داده، قالب تهی کردم، گفتم اپوزیسیون معاند شماره‌ام رو یافته. شما همون بنویس رزمایش بعثت که ما وحشت نکنیم.

پنج‌ماه شد و هنوز همینه. به خدا این‌بار تشدید نشه، دیگه نباید حرف بزنید، اما چه میشه کرد که معتمد به نفسید و منابر رو تا آخر عمر قبضه کرده‌اید.