arwen.

Alya’nın güvensizliklerini, korkularını; Cihan’ın mecburiyetlerini, prangalarını, geçmişinden taşıdığı travmaları… Bu karakterleri anlayabilmek için defalarca düşündüm, konuştum, yazdım; hep birlikte anlamaya çalıştık. Neyi neden yaptıklarını, hangi yaradan hangi tepkiyi verdiklerini anladık, hâlâ da anlıyoruz. Ama artık yetmez mi? Onları yüzleşmenin eşiğine getirecek olan neyse, artık yaşansın istiyorum. Çünkü mesele benim için çoktan kimin haklı, kimin haksız olduğu tartışmasının ötesine geçti. Ben artık onları anlamaya çalışmak değil, birbirlerini anlamaya başladıklarını görmek istiyorum. Yaralarını tanımakla yetinmeyip birbirlerinin yaralarına dokunabildiklerini, nihayet iyileşme yolunda adım attıklarını hissetmek istiyorum. Haftalar geçiyor ama aynı korkular, aynı savunma mekanizmaları, aynı hatalar dönüp dolaşıp karşımıza çıkıyor. Aralarındaki sorunlar yerinde sayarken verdikleri tepkiler de değişmiyor. Oysa karakterlerin yaşadıkları her şeyin onları bir yere taşıması, bütün bu acıların ve kırılmaların bir karşılığının olması gerekiyor. Artık aynı döngünün içinde ne kadar incindiklerini değil, o döngüden çıkmak için ne yaptıklarını görmek istiyorum. Bölümler beni mutsuz etmiyor, bunu söyleyemem. Ama artık tatmin de etmiyor. Çünkü hikâyenin duygusal ağırlığını hissetsem de ilişkilerindeki ilerlemeyi aynı ölçüde hissedemiyorum. CihAl’i yeniden o güçlü bağlarıyla, birbirlerine duydukları aşkın bütün korkularına rağmen kendini hissettirdiği hâliyle görmek istiyorum. Bu belirsizlik, bu sürekli ertelenen yüzleşme artık bende heyecandan çok tedirginlik yaratıyor. Onların aşkına inanmak için yeni sebeplere ihtiyacım yok, o aşkın artık bir şeyleri değiştirdiğini görmeye ihtiyacım var. Umut verecek bir gelişmenin zamanı çoktan geldi, geçiyor.

70. bölüme gelmiş bir dizide dümdüz karşılıklı oturup yemek yiyorlar diye de heyecan yapmazsın artık ya…

Cihan’ın Kaya’ya verdiği cevap benim için bölümün en şaşırtıcı anıydı. Mecburiyetlerini her şeyin üstünde tutan, kendi arzularını daima sorumluluklarının gölgesinde bırakan o adam, ilk kez bu kadar net konuştu: “Alya evlenmeseydi Albora’yı değil, onu seçerdim. Hiçbir mecburiyete boyun eğmezdim.” Cihan’ın kendini mahkum ettiği o kurban psikolojisinden sıyrılması, yıllardır boynunda taşıdığı prangaları kırmaya başlaması, hikâyenin aşmasını en çok beklediğim eşikti. Ve nihayet o eşiğin aşılmaya başlandığını görmek beni çok mutlu etti. Tıpkı Alya’nın kendini korumak için ördüğü onca duvara rağmen aldığı haberle içindeki o küçücük umuda tutunup bütün kırgınlığını, öfkesini, gururunu bir kenara bırakarak Cihan’a koşması gibi… İkisi de henüz birbirlerinden habersiz, aynı teslimiyetin eşiğine geldi. Birbirlerine duydukları aşkın; arkasına saklandıkları tüm korkuları, gururları ve bahaneleri birer birer yıkıp onları kalplerinden başka hiçbir yere ait hissetmeyecekleri o teslimiyete sürüklemesi sandığımızdan çok daha yakın.