˚✧₊⁎æ 🐰• sunnee

Taiwan Travelogue (ไต้หวันที่รักลึก) 🌸🚞✨ เป็นนิยายสโลว์ไลฟ์ที่ค่อนข้างเนิบสำหรับชั้นอ่านไปก็มีช่วงที่รู้สึกเบื่ออยู่เหมือนกัน เพราะทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ทั้งการกระทำและบทสนทนาของตัวละครแทบไม่ต้องตีความมากก็พอจะมองออกว่าอาจารย์อาโอยามะคลั่งรักขนาดไหน ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่ตกหลุมรักใครสักคนอย่างหมดหัวใจ ในขณะที่อีกฝ่ายอาจไม่ได้รู้สึกไปในทิศทางเดียวกันเสียทีเดียว (ฟีลเกย์ตกหลุมรักสเตรทอยู่เหมือนกัน)5555555 แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้มีแค่เรื่องความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะมันมีเรื่องของสถานะ อำนาจ และความไม่เท่าเทียมกันซ่อนอยู่ตลอดเวลา คำโปรยท้ายปกที่พูดถึงรสขมฝาดของความสัมพันธ์เชิงอำนาจจึงเป็นสิ่งที่นิยายถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก จนอดตั้งคำถามไม่ได้ว่า เราสามารถเป็นเพื่อนกับคนที่มีสถานะสูงกว่าเราได้จริง ๆ หรือเปล่า หรือเราจะมีความสัมพันธ์กับใครสักคนอย่างเท่าเทียมได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายมีอำนาจมากพอที่จะกำหนดแม้กระทั่งวิธีที่เราจะถูกมองเห็น อีกอย่างที่คิดว่าน่าสนใจคืออาจารย์อาโอยามะเองก็เป็นตัวละครที่มีความย้อนแย้งอยู่นะ ชีเป็นผู้หญิงที่ดูมีความคิดก้าวหน้า มีอิสระ และกล้าแสดงความรู้สึกของตัวเอง แต่นั่นเพราะชีมาจากประเทศเจ้าอาณานิคม และมีสถานะที่เหนือกว่าชิจังอยู่ตั้งแต่แรก ต่อให้ความหวังดีของอาจารย์จะมาจากความรักหรือความปรารถนาดีจริง ๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกการกระทำจะปราศจากอำนาจที่แฝงอยู่ บางครั้งการคิดว่าตัวเองกำลังมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ใครสักคน ก็อาจเป็นการเอามาตรฐานและความคิดของตัวเองไปกำหนดชีวิตของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ชั้นเลยคิดว่าเราไม่ควรมองอาโอยามะเป็นเพียงผู้หญิงที่มีความรักอย่างบริสุทธิ์ใจ แต่ควรมองชีในฐานะคนที่อาจตั้งคำถามกับอำนาจที่กดทับผู้หญิง ขณะเดียวกันก็ยังมองไม่เห็นอำนาจที่ตัวเองมีเหนือผู้หญิงอีกคนหนึ่งด้วย (กว่าชีจะรู้ตัว ก็เกือบสาย) และที่สำคัญ เรื่องราวส่วนใหญ่ถูกเล่าผ่านมุมมองของอาโอยามะ สิ่งที่เราได้รับรู้เกี่ยวกับชิจังจึงเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายเลือกสังเกตและตีความ ไม่จำเป็นต้องเป็นความรู้สึกทั้งหมดของชิจังจริง ๆ ด้วยซ้ำ ตรงนี้ทำให้การอ่านเรื่องนี้สนุกขึ้น เพราะต้องคอยตั้งคำถามกับสิ่งที่ผู้เล่าเรื่องมองเห็นและสิ่งที่เธออาจมองไม่เห็น ขณะเดียวกันก็อดเศร้าไม่ได้กับสิทธิและทางเลือกของผู้หญิงที่ถูกจำกัดด้วยกรอบสังคมและขนบธรรมเนียม ผู้หญิงอาจมีความคิด ความปรารถนา และความรู้สึกเป็นของตัวเอง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถเลือกใช้ชีวิตตามที่ต้องการได้เสมอไป บางคนอาจไม่ได้ยอมรับกรอบสังคมเหล่านั้นอย่างเต็มใจ เพียงแต่ไม่มีทางเลือกมากพอที่จะเดินออกมาได้ การที่ตัวละครไม่ได้ลุกขึ้นมาต่อสู้กับกรอบเหล่านั้นอย่างชัดเจน ก็ไม่ได้แปลว่าพวกเธอไม่มีความต้องการเป็นของตัวเอง แต่มันทำให้เห็นว่าบางครั้งสังคมก็จำกัดทางเลือกของผู้หญิงไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ส่วนประเด็นประวัติศาสตร์ยุคอาณานิคมก็เป็นอีกเรื่องที่ชอบ เพราะทำให้เห็นว่าผู้ชนะมีอำนาจมากพอที่จะกำหนดเรื่องราวและภาพจำของผู้แพ้ได้อย่างไร บาดแผลจากประวัติศาสตร์ไม่ได้หายไปพร้อมกับการสิ้นสุดของยุคสมัย แต่มันยังแทรกซึมอยู่ในภาษา วัฒนธรรม ความคิด และความสัมพันธ์ของผู้คน แม้กระทั่งความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องส่วนตัวก็ตาม ส่วนตัวคิดว่าเป็นนิยายที่ดี แต่เนิบไปหน่อย แม้กระทั่งช่วงที่ตัวละครมีปากเสียงกัน ซึ่งน่าจะเป็นจุดที่สร้างแรงกระแทกทางอารมณ์ได้มากที่สุด กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกสะเทือนใจเท่าที่ควร ทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างสงบนิ่งจนบางครั้งรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ห่างจากตัวละครมากเกินไป แต่สิ่งที่ทำให้กลับมามองนิยายเรื่องนี้ต่างออกไปคือบทส่งท้ายที่นำเสนอมุมมองของตัวละครแต่ละคน เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่กลับกระแทกความรู้สึกได้อย่างจัง เหมือนมีบางอย่างที่นิยายเก็บเงียบมาตลอดทั้งเรื่องถูกเปิดเผยให้เราเห็นจากอีกมุมหนึ่ง ทำให้รายละเอียดและความสัมพันธ์ที่เคยอ่านผ่านตามีน้ำหนักขึ้นมา(ชั้นแอบมีน้ำตา โดยเฉพาะเรื่องกิโมโน) เสียดายมากที่ไม่ได้มีช่วงเวลาแบบนี้ระหว่างเรื่องมากกว่านี้ เพราะอยากรู้จักความคิดและความรู้สึกของตัวละครให้มากกว่าที่ได้เห็น อยากรู้ว่าคนที่ไม่ได้เป็นผู้เล่าเรื่องมองความสัมพันธ์นี้อย่างไร และมีอะไรอีกบ้างที่เราอาจไม่เคยได้รับรู้เลย อ่านรอบแรกมุมของอาจารย์ อ่านอีกครั้งในมุมของชิจัง แล้วคุณจะเซอร์ไพรส์ค้าบคุณแม่ 🥹🥹